Μεγάλωσε μέσα σε μία αγαπημένη οικογένεια και από μικρή ηλικία άρχισε να ψυλλιάζεται με τι θα ασχοληθεί στο μέλλον. Αν και έλεγε ότι θέλει να γίνει ιστορικός ή ποδοσφαιριστής, όπως ο αδερφός του Ηλίας, τελικά, έγινε ηθοποιός. Όπως, επίσης, ο δεύτερος αδερφός του, Δημήτρης Αλεξανδρής. Ο λόγος για τον Νίκο Πουρσανίδη, ο οποίος φέτος μοιράζει τον χρόνο του ανάμεσα στα γυρίσματα της κωμικής σειράς του ΣΚΑΪ “Θα γίνει της πολυκατοικίας”, στις παραστάσεις του έργου “Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν” στο Θέατρο Θησείον και στις πρόβες του έργου “Μήδεια” που θα ανέβει τον επόμενο μήνα στο ίδιο θέατρο. Ανάμεσα σε όλα αυτά, βρήκαμε χρόνο για να μπούμε στη μηχανή του χρόνου και να μας πει ο ίδιος, σε πρώτο πρόσωπο, πώς ξεκίνησαν όλα;  

“Από όσο θυμάμαι τον εαυτό μου έλεγα ότι θέλω να γίνω ιστορικός ή ποδοσφαιριστής σαν τον αδερφό μου, Ηλία. Ωστόσο, σε ηλικία 14 χρονών, με φώναξαν να κάνω τον δεύτερο αδερφό μου, Δημήτρη, σε μικρή ηλικία για τις ανάγκες μίας ταινίας. Καθόμουν και με τα δύο αδέρφια μου και έβλεπα ταινίες, οι οποίες ήταν για μεγαλύτερους από τη δική μου ηλικία και έτσι αγάπησα από νωρίς το σινεμά. Δύο χρόνια μετά, με πήρε ο Βασίλης Βαφέας για την ταινία “Κάθε Σάββατο” και έπειτα, όταν πήγαινα Γ’ Λυκείου, έπαιξα στη μαύρη κωμωδία του ΑΝΤ1 “Εγκλήματα”. Τότε είπα θα πάω να δώσω στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, στην οποία και πέρασα. 

Τα χρόνια στη Δραματική Σχολή, η απαγόρευση και οι συμβουλές 
Κατά τη διάρκεια της φοίτησης μου στη Δραματική Σχολή έλεγα: “Θεέ μου, δεν μπορώ να φύγω και να κάνω μία ταινία;”. Στο τέλος του πρώτου έτους ήρθε, ξαφνικά, η πρόταση από τον Θεόδωρο Αγγελόπουλο για την ταινία “Το λιβάδι που δακρύζει” και σταμάτησα από τη Δραματική Σχολή επειδή απαγορευόταν να δουλεύουμε παράλληλαΌταν ολοκληρώθηκαν τα γυρίσματα, ο Γιώργος Αρμένης, με τον οποίο παίζαμε μαζί, μου έδωσε υποτροφία στη δική του Δραματική Σχολή και πήγα εκεί.
Οι δύο πρώτες συμβουλές που μου έρχονται στο μυαλό είναι μία του Νικήτα Τσακίρογλου, τον οποίο είχα 
δάσκαλο στη πρώτη σχολή και μου είχε πει: “Θέλω να δω ότι θες να το κάνεις σοβαρά αυτό το πράγμα, αλλιώς κάνε κάτι άλλο. Είσαι τόσο μικρός, υπάρχουν τόσα πράγματα να κάνεις. Θέλεις να κάνεις αυτό ή κάτι άλλο;”. Στο τέλος μου είπε ότι “νομίζω καταφέραμε πολλά πράγματα”. Από την άλλη, ο Θεόδωρος Αγγελόπουλος μου έλεγε: “Η γυναίκα του Καίσαρα δεν φτάνει να είναι τίμια, πρέπει να το δείχνει κιόλας”, δηλαδή ότι δεν φτάνει να το θες αλλά και να το δείχνεις. 

Τα κίνητρα και η πορεία
Τα κίνητρα με τα οποία επιλέγω τις δουλειές μου, πέρα από το κείμενο και τους υπόλοιπους συντελεστές, έχουν αλλάξει πάρα πολλές φορές. Συγκεκριμένα, στην αρχή, ήθελα να κάνω μόνο θέατρο και σινεμά. Καθόλου τηλεόραση. Εν συνεχεία,δούλεψα με κάποιους ανθρώπους στο θέατρο που έζησα τη χαρά και την αρρώστια. Και αυτό γιατί κάποιοι σκηνοθέτες έβγαζαν τα… ψυχολογικά τους πάνω στους ηθοποιούς. Έκτοτε θέλω να δουλεύω μόνο με υγιείς ανθρώπους. Έπειτα, έκανα τηλεόραση, όπως τον Γιούγκερμαν”, και μετά άλλαξε όλο αυτό. Είπα θα κάνω τηλεόραση, να μαζέψω χρήματα και να φύγω για το εξωτερικό. Όπως και έκανα. Την περίοδο που ζούσαμε με την σύζυγο μου στο εξωτερικό, γεννήθηκε ο γιος μου και άλλαξαν πάλι τα κίνητρα μου.   
Πλέον, βλέπω τα πράγματα στη ζωή μου όχι σαν δύσκολα ή κάτι που δεν πρέπει να κάνω, αλλά σαν μία πρόκληση για να γίνομαι καλύτερος. Στις προκλήσεις επιτίθεμαι, όσο κι αν φοβάμαι. Η μεγαλύτερη πρόκληση που έχω αντιμετωπίσει, κατά τη διάρκεια της πορείας μου, ήταν η ταινία του Θεόδωρου Αγγελόπουλου όπου έπρεπε μέσα σε 1,5 μήνα να χάσω 10 κιλά, να μάθω να κουνάω ένα ακορντεόν αλλά και να συνδιαλέγομαι με αυτόν και τους συνεργάτες του.  

Ο ερχομός του γιου του και η ζωή στην Αγγλία
Το πιο κομβικό σημείο στη ζωή μου είναι η γέννηση του γιου μου. Από τη στιγμή που έμαθα ότι θα γίνω μπαμπάς, άρχισα να γράφω βιβλία και σενάρια. Ο γιος μου με είχε εμπνεύσει και έτσι άρχισα να γράφω! Ήταν και μία ανάγκη μου να εκφραστώ! Βέβαια, όταν ήμουν μικρός, το πρώτο πράγμα που μου είχαν αναγνωρίσει στο σχολείο, είναι ότι γράφω πολύ ωραία. Ο δάσκαλος μου, μάλιστα, διάβαζε τις εκθέσεις μου στους υπόλοιπους καθηγητές και τις έχει κρατήσει μέχρι και σήμερα.
Όταν μετακομίσαμε στην Αγγλία δεν σκεφτήκαμε ούτε για μία στιγμή να τα παρατήσουμε και να γυρίσουμε στην Ελλάδα. Η σύζυγος μου, Κατερίνα Παπαδοπούλου, πήγαινε πάρα πολύ καλά με τη δουλειά της, καθώς δούλευε ως ατζέντισσα ηθοποιών σε μία μεγάλη εταιρεία και εγώ σε όποια πρόταση μου γινόταν έλεγα «όχι». Είναι μεγάλος πλούτος να ζήσεις αυτή την εμπειρία. Λίγα χρόνια μετά, το 2014, αποφασίσαμε να γυρίσουμε. Εγώ μπήκα ξανά στα πράγματα μέσα από τον 4ο κύκλο της καθημερινής σειράς «Κλεμμένα όνειρα», από τα οποία δεν πληρώθηκα ποτέ, και μετά από ένα χρόνο φύγαμε οικογενειακώς για την Κύπρο. Εκεί, έκανα μία εξαιρετική παράσταση με την Αλίκη Δανέζη Κνούτσεν, το “Λεωφορείο ο πόθος”, την ταινία του Βασίλη Βαφέα «Ρισάλτο» και όλα πήραν το δρόμο τους…

«Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν», «Μήδεια» και… «Θα γίνει της πολυκατοικίας»
Το θεατρικό έργο «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» είναι μία εξαιρετική δουλειά που μου αρέσει πάρα πολύ. Συνδυάζει τη κωμωδία και το δράμα. Οι ηθοποιοί που παίζουμε σε αυτή την παράσταση βγαίνουμε, μπερδευόμαστε και όλο αυτό φέρει μεγάλη φόρτιση αλλά και γέλιο. Φαντάσου, πέρσι, που μπήκα στην παράσταση γύριζα σπίτι και πεταγόμουν ξαφνικά επάνω γιατί νόμιζα ότι θα μπω.
Το θέατρο το κουβαλάω. Όπως και φέτος, με τη “Μήδεια”, δεν κοιμάμαι εύκολα. Με πιάνει εμμονή με τους ρόλους, με τα τραγούδια. Θέλω να τα φτιάξω στο μυαλό μου και να είναι όλα έτοιμα. Όταν, όμως, είμαι με τη γυναίκα και τον γιο μου είμαι 100% εκεί. 


Στη «Μήδεια» τώρα, αυτό που έλεγα πρόσφατα και στον σκηνοθέτη Νικορέστη Χανιωτάκη, είναι ότι μου αρέσει πάρα πολύ ο τρόπος που ανεβάζει τις παραστάσεις του. Έχουν μία νοσταλγία. Ο Μποστ είναι μοναδικός στο πως σατιρίζει την ελληνική κοινωνία. Αυτό που θα κάνουμε εμείς είναι να μην το ακολουθήσουμε, αλλά δεν μπορώ να πω πολλά πράγματα. Πάντως, όλα τα μεγάλα έργα είναι πάντα διαχρονικά και η Ελλάδα είναι μία αφορμή για να σχολιάσει κάτι παγκόσμιο. Σαν χώρα αποτελούμε ανεξάντλητη πηγή έμπνευσης. 
Όσον αφορά τη σειρά του ΣΚΑΪ «Θα γίνει της πολυκατοικίας»… Οι Ισπανοί δημιουργοί, που είχαν κάνει και την “Πολυκατοικία”, τσακώθηκαν με το κανάλι, έφυγαν και ξανά έγραψαν ένα παραπλήσιο σενάριο όπου και έκανε μεγαλύτερη επιτυχία από την πρώτη. Μετράει 12 χρόνια. Για να συμβεί αυτό έχει ένα εκπληκτικό σενάριο. Ο κόσμος μπορεί να ταυτιστεί με κάθε ήρωα. Υποδύομαι ένα εγωκεντρικό ηθοποιό, τον Στέφανο, που δεν τον ενδιαφέρουν τα συναισθήματα και κάθε μέρα είναι με άλλη γυναίκα. Πέρα από τον αδερφό του και την εικόνα του για τη δουλειά του, δεν έχει κανένα άλλο σταθερό σημείο στη ζωή του. Έχουμε κάποια κοινά στοιχεία. Όπως είχε πει ένας ηθοποιός: «Ο ηθοποιός είναι ένας τύπος που όταν δεν μιλάς για αυτόν, δεν σε ακούει». Λίγο πολύ το έχουμε όλοι. Όσο ταπεινοί κι αν είμαστε ή θέλουμε να δείχνουμε, αποζητούμε  τη προσοχή και την επιβεβαίωση.