Η επικοινωνία μας ξεκίνησε μερικές ημέρες πριν την πρεμιέρα της θεατρικής παράσταση «Ο καιρός των χρυσανθέμων», την οποία δημιούργησε από το μυθιστόρημα του Μάνου Ελευθερίου και κρατά έναν από τους πρωταγωνιστικούς ρόλους. Η Αλίνα Κοτσοβούλου μιλά για τη γνωριμία και την συνεργασία της με τον σπουδαίο Έλληνα που έφυγε λίγο πριν δει το έργο του ανεβαίνει στο σανίδι, τις δυσκολίες που αντιμετώπισε, την αγάπη της για το θέατρο και το πιο σπουδαίο πράγμα στη ζωή: τα όνειρα.

Η υποκριτική και το τραγούδι μπήκαν ταυτόχρονα στη ζωή μου. Η γιαγιά μου ήταν λυρική τραγουδίστρια, οπότε από πολύ μικρή είχα τη μουσική στη ζωή μου. Παράλληλα, ήμουν στην καλλιτεχνική ομάδα του Δήμου Ιθάκης. Ο πατέρας μου έπαιζε πιάνο αυτοδίδακτος και η μητέρα μου ήταν σε χορωδίες. Υπήρχε έντονη καλλιτεχνικότητα στο σπίτι. Ο πατέρας μου είχε έρωτα με το θέατρο. Κάπως έτσι, στην 3η Λυκείου αποφάσισα ότι θα γίνω ηθοποιός. Και όταν το αποφάσισα, ηρέμησα! Παράλληλα, με το Κέντρο Αρχαίου Δράματος της Παπαθανασίου που εντάχτηκα, άρχισα να σπουδάζω κλασσικό τραγούδι στο Ωδείο Φίλιππος Νάκας με τη Μαρία Θωμά. Μετά έκανα ένα μεταπτυχιακό στο Λονδίνο στο Μουσικό Θέατρο και έτσι ξεκίνησαν όλα. Δεν θεωρώ ότι είμαι τραγουδίστρια. Ίσως είμαι ερμηνεύτρια. Κάνω δικές μου μουσικές παραστάσεις, αλλά θέλω πάντα να λέω μία ιστορία μέσα σε αυτό, μου είναι δύσκολο να πω δέκα τραγούδια στη σειρά, χωρίς για μένα να λένε κάτι. Από την άλλη, από τότε που ήμουν παιδί έγραφα κείμενα και στίχους. Όμως δεν είχα το θάρρος να τα εκδώσω. Αργότερα, το πρώτο βήμα προς τον δρόμο της συγγραφής μου το έδωσε ο Θοδωρής Αθερίδης, όταν μου έδωσε να μεταφράσω στα Αγγλικά το πρώτο του έργο το «Από έρωτα». Έτσι άρχισε η ενασχόλησή μου σε βάθος με τα κείμενα. Μεταφράζοντας μπαίνεις στη δομή των πραγμάτων. Έπειτα μου έδωσε και μετέφρασα όλα του τα έργα στα Αγγλικά. Λίγο αργότερα, έγραψα την πρώτη μου παράσταση το «Flora». Μου αρέσει πάρα πολύ να ασχολούμαι με τα κείμενα. Και να μεταφράζω και να γράφω. Τώρα έχω πιάσει ένα καινούργιο… Είναι εσωτερική ανάγκη η ενασχόλησή μου με το γράψιμο. Δεν νιώθω ακόμα όμως έτοιμη για μεγάλα πράγματα…

Η συνάντηση με τον Μάνο Ελευθερίου

Είχα το βιβλίο του Μάνου Ελευθερίου επί τρία χρόνια στην τσάντα μου και προσπαθούσα να βρω το κουράγιο να τον πλησιάσω. Όταν το 2017 το έκανα στην κηδεία της γυναίκας του Πολυκανδριώτη και είχα το βιβλίο στην τσάντα, του ζήτησα το τηλέφωνό του και ξεκινήσαμε μία επικοινωνία. Μας πήρε κανένα δίμηνο να συναντηθούμε. Κάποια στιγμή πήγα σπίτι του και του είπα ότι θέλω να ανεβάσει τον «Καιρό των χρυσανθέμων» και ότι θέλω να παίξω την Παρασκευοπούλου. Για το πρώτο μέρος μου είπε “είσαι τελείως τρελή. Δεν μπορείς να ανεβάσεις το έργο, θέλει πολλά λεφτά, κάν’ το μονόλογο”. Τότε του εξήγησα πώς το είχα στο μυαλό μου και κατάλαβε ότι έχω μελετήσει πολύ το έργο. Τελικά μου είπε: “πάρε το έργο και κάνε ό,τι θες, αλλά εμένα μην με υπολογίζεις, δεν μπορώ να σε βοηθήσω”. Μου έδωσε το απολύτως ελεύθερο και μου είπε ότι δεν ήθελε τίποτα. Έτσι, ξεκίνησα να αναζητώ συνεργάτες για το ανεβάσω στον Απόλλωνα της Σύρου, εκεί που διαδραματίζεται το έργο, χωρίς να έχω κάτι στα χέρια μου. Ενώ γενικά είμαι αρκετά πρακτικός άνθρωπος, αυτό το μυθιστόρημα είναι τόσο μαγικό που σε παρασύρει, σε βγάζει από τη σφαίρα του ρεαλισμού. Έναν χρόνο μετά, δηλαδή τον περασμένο Μάρτιο, στα γενέθλια του Ελευθερίου, έρχεται η απάντηση ότι μπορούμε να έχουμε το θέατρο για τις 21 και 22 Σεπτεμβρίου. Του το λέω και με φέρνει σε επαφή με τον Λευτέρη Γιοβανίδη που το είχε κάνει μονόλογο, δεν προλάβαινε και τότε μου συστήνει την Κίρκη Καραλή. Κάπως έτσι ξεκίνησε η περιπέτεια. Η Κίρκη μου ζήτησε να το διασκευάσουμε μαζί. Ο γλυκός μου ο Ελευθερίου, αν και είχε πει ότι δεν θα ασχοληθεί και παρά τα προβλήματα που είχε με την υγεία του, μου έστειλε γράμμα με το τι ήθελε να περιληφθεί μέσα και πώς να το εντάξω με έναν τρόπο πάρα πολύ καθαρό και απλό, χωρίς να είναι επεμβατικός. Δυστυχώς, δεν πρόλαβε να δει τίποτα, αλλά πρόλαβε να καταλάβει ότι ασχολούμαστε πολύ σοβαρά με αυτό. Για μένα αυτό το έργο ήταν το πρώτο και τελευταίο δώρο από εκείνον. Ένα από τα μεγαλύτερα δώρα που μου έχουν κάνει στη ζωή μου. Και ήταν από έναν άνθρωπο που δεν με γνώριζε, δεν ήταν φίλος μου. Ήταν ακόμα ένα δώρο που με συνέδεσε με πολλούς ανθρώπους δικούς του, με τον Καρατζογιάννη, τον Γιοβανίδη, τον Θανάση Νιάρχο, την αδελφή του τη Λίλη Ελευθερίου.

«Ο καιρός των χρυσανθέμων»

Είμαι πάρα πολύ περήφανη γι’ αυτή την παράσταση, πάρα πολύ χαρούμενη αλλά έχω και αγωνία. Είμαι πλήρης συναισθημάτων! Είναι μία πολύ προσωπική δουλειά, την οποία αγαπάω πάρα πολύ. Πρόκειται για ένα δύσκολο μυθιστόρημα, το οποίο έχει βραβευτεί με κρατικό βραβείο μυθιστορήματος. Έχει μία μεγάλη ερωτική ιστορία ξεπεσμένων αρχόντων και την ιστορία της Ευαγγελίας Παρασκευοπούλου στην ακμή της. Η Παρασκευοπούλου ήταν μία μεγάλη πρωταγωνίστρια του 19ου αιώνα που μεσουράνησε στην εποχή της, όμως με την είσοδο της δημοτικής γλώσσας έχασε τον θρόνο της. Είναι ένα έργο σπονδυλωτό, συνδέουμε το τώρα με το τότε. Η ιστορία ξεκινά όταν η Παρασκευοπούλου πηγαίνει με το θίασο της στην Σύρο για να παίξει στον Απόλλωνα. Την υποδέχονται οι άρχοντες του νησιού, ο Άγγελος και η Ζενί Πινά και εκεί μπλέκεται μία ερωτική ιστορία του Πινά με μία πρώην ερωμένη του. Θέλω ακόμα να πω ότι στο έργο η Παρασκευοπούλου παίζει τη «Φάστα» του Δημήτριου Βερναρδάκη, η οποία είναι στην αρχαϊκή καθαρεύουσα και μου ζήτησε ο ίδιος ο Ελευθερίου να την εντάξουμε στην παράσταση. Οπότε παίζουμε ένα έργο μέσα στο έργο, όπου μιλάμε σε αρχαϊκή καθαρεύουσα. Είναι πάρα πολύ δύσκολο στην αρχή να το μάθεις. Μετά όμως δεν μπορείς να κάνεις λάθος, είναι τόσο κεντημένες οι λέξεις η μία στην άλλη με τέτοιο ειρμό που αν χάσεις μία λέξη δεν πας παρακάτω. Είναι πάρα πολύ ωραίο. Από κει και πέρα δώσαμε έναν μεγάλο αγώνα για να ανεβάσουμε την παράσταση στην Σύρο, όπου πήγαμε πάρα πολύ καλά. Ήμασταν οκτώ άτομα θίασος και οκτώ τεχνικοί, μας υποστήριξαν τοπικά και ξενοδοχεία και οι χώροι εστίασης και η Blue Star και το Ίδρυμα Αντώνης Κομνηνός και τους ευχαριστώ από την καρδιά μου. Μας στήριξε και μας στηρίζει ακόμα η ΕΥΔΑΠ, αλλά δυστυχώς από την Σύρο δεν καταφέραμε να έχουμε κάποια χρηματοδότηση.

Τώρα είμαστε στην Αθήνα με μία ωραία καινούργια διανομή. Με τον βασικό πυρήνα τον ίδιο που αποτελείται από ταλαντούχους ηθοποιούς τον Κώστα Κάππα, τον Δημήτρη Μαύρο, τη Μαρούσκα Παπαγιωτοπούλου, την Ολυμπία Σκορδίλη, τον Γιώργο Ψάλτου. Και ήρθαν στην παρέα μας η Ειρήνη Κονίδου και ο Στέλιος Γούτης. Τη σκηνοθεσία την έχει κάνει πολύ μοντέρνα η Κίρκη Καραλή, την καλλιτεχνική επιμέλεια την εικαστική την έχει ο Σέργιος Κοτσόβολος, την επιμέλεια των ενδυμάτων η Μαργαρίτα Κωνσταντινίδου. Παράλληλα είχαμε βοήθεια και υποστήριξη από το Βεστιάριο του Εθνικού Θεάτρου και από τον ίδιο τον Στάθη Λιβαθινό, ενώ στην κίνηση είναι ο Κωνσταντίνος Παπανικολάου, στο ηχητικό τοπίο ο Αλέξανδρος Κόνιαρης. Είμαστε το Άλφα.Ιδέα κάθε Δευτέρα και Παρασκευή στις 18.00 και μας στηρίζει η περιφέρεια Αττικής και η ΕΥΔΑΠ. Παράλληλα, έχω γράψει τα πρώτα μου τραγούδια σ’ αυτή την παράσταση! Έγραψα στίχους που προκύπταν από το έργο του Ελευθερίου που εξυπηρετούσαν τη δράση. Τις μελωδίες μου τις ενορχήστρωσε η Λουκία Παλαιολόγου.

Η σχέση της με το θέατρο

Το θέατρο για μένα είναι μία σχέση μίσους-πάθους. Όταν ανεβαίνεις πάνω στη σκηνή είναι σαν να συμπυκνώνεται όλη η ζωή σε ένα μικρό διάστημα. Η ζωή και ο θάνατος, όλα μαζί πάνω στο σανίδι. Είσαι πιο ζωντανός από οποιαδήποτε άλλη στιγμή στη ζωή σου, όλες οι αισθήσεις σου είναι σε πλήρη εγρήγορση και σε ετοιμότητα, η φωνή, το σώμα, όλα είναι εκεί στο 150% να αφουγκραστούν, να αντιδράσουν. Και όταν τελειώσει η παράσταση, όλο αυτό έχει εξαφανιστεί. Είναι όπως είναι η ζωή που τελειώνει. Το θέατρο είναι μία θνησιγενής τέχνη, αλλά εκείνη την ώρα η αδρεναλίνη είναι τόσο υψηλή που εμένα με γεμίζει πάρα πολύ. Μου έχει συμβεί να είμαι σε δουλειές που δεν με γέμιζαν, αλλά πάντα βρίσκω τρόπο να ευχαριστηθώ και να βρω το κομμάτι μου μέσα εκεί, ώστε να απολαύσω τη στιγμή. Όπως και στη ζωή μας μπορεί να μας συμβαίνουν πράγματα που μπορεί να μην μας αρέσουν. Κάθε φορά μαθαίνεις από τις επιλογές σου και πάντα ξεκινάς από καλές προθέσεις».

Η τηλεόραση και τα όνειρα

Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω στην τηλεόραση. Αυτό που έχει γίνει με αυτό το μυθιστόρημα μου ανέβασε τον πήχη τον προσωπικό. Είμαι πιο επιφυλακτική στις προτάσεις που θα μου γίνουν και νομίζω ότι πρέπει να έρθει κάτι που θα μου αρέσει πάρα πολύ για να το ακολουθήσω. Βεβαίως, είναι επάγγελμα, βιοποριζόμαστε από αυτό και έχω κάνει πράγματα στην τηλεόραση που δεν τρελαινόμουν, απλά για να αμείβομαι. Δεν ξέρω αν είναι σωστό που το έκανα ή όχι, αλλά το έκανα και το λέω. Δεν το μετανιώνω, αλλά πάντα σκέφτομαι και ονειρεύομαι καλύτερες συνθήκες, καλύτερους ρόλους, καλύτερες προτάσεις. Η μεγάλη μου χαρά στην τηλεόραση είναι ότι οι συνεργασίες μου με τους ανθρώπους ήταν πάντα εξαιρετικές. Η τηλεόραση είναι ένα δύσκολο σπορ γιατί απαιτεί χειρισμό πάρα πολλών ανθρώπων. Την αγαπάω πολύ, θα ήθελα να έρθει κάτι που θα με ενθουσιάσει. Θα ήθελα πάρα πολύ να διασκευάσω ένα έργο όπως τον «Καιρό των χρυσανθέμων» για την τηλεόραση, αλλά θεωρώ ότι δεν είμαι έτοιμη ακόμα. Θα εντασσόμουν όμως ευχάριστα σε κάποια ομάδα που θα ήθελε να το κάνει. Τελικά αποδείχθηκε ότι αν αρχίσεις να κυνηγάς τα όνειρά σου μετά σε κυνηγάνε κι αυτά. Νομίζω ότι είναι πιο εύκολο από ότι νομίζουμε. Ο καθένας έχει την ώρα του για να κάνει τα πράγματα και όταν έρθει όλα γίνεται. Η πεμπτουσία της ζωής είναι η ώρα που γεννιέται το όνειρό σου. Και μετά πρέπει να το φυλάξεις και να μπορέσεις να το κάνεις πραγματικότητα. Δυστυχώς, η εποχή μας ισοπεδώνει αυτή την ανάγκη του ανθρώπου να ονειρεύεται… Αυτή είναι και η δική μου δυσκολία, να καταφέρνω να κρατάω ζωντανά τα όνειρά μου, ώστε να τα ακολουθώ και όταν τα ακολουθώ βγαίνουν. Προχωράς μπροστά όταν ονειρεύεσαι.