Αλεξάνδρα Καρακατσάνη: «Για μένα το θέατρο είναι ένας ολόκληρος κόσμος»

Η συνάντησή μας έγινε το απόγευμα της Παρασκευής στο café δίπλα από το θέατρο που πραγματοποιούνται οι πρόβες για την παράσταση «Λωξάντρα» που κάνει πρεμιέρα την Τετάρτη 7 Νοεμβρίου. Η Αλεξάνδρα Καρακατσάνη μίλησε στο Theaternow.gr για την αντίδραση του πατέρα της, Θύμιου Καρακατσάνη, όταν του ανακοίνωσε πως θέλει να γίνει ηθοποιός αλλά και για τον ρόλο της στην πολυαναμενόμενη παράσταση που ανεβαίνει στο ανακαινισμένο θέατρο Βεάκη.

Είμαι το άθροισμα των ανθρώπων που έχω γνωρίσει. Είμαι πολύ τυχερή και ευλογημένη που είχα μπαμπά τον Θύμιο Καρακατσάνη. Το θέατρο φάνηκε για μένα στην αρχή σαν να βγαίνω από την πόρτα της κουζίνας και να πηγαίνω στον κήπο να παίξω και στην συνέχεια έξω στον κόσμο. Για μένα το θέατρο είναι ένας ολόκληρος κόσμος. Εγώ το είχα δεδομένο ότι αυτό θα κάνω στη ζωή μου, αν και δεν το είχα εκφράσει. Θυμάμαι όταν το ανακοίνωσα στον πατέρα μου ήθελε να με αποτρέψει από αυτόν τον χώρο. Ίσως επειδή ήξερε πόσο δύσκολος είναι αλλά και ότι θα υπάρχει σύγκριση. Την ημέρα που του είπα ότι θέλω να ασχοληθώ επαγγελματικά με την υποκριτική έπεσε μία τεράστια σιωπή στο τραπέζι, γιατί ο πατέρας μου δεν το περίμενε. Άναψε καμιά δεκαριά τσιγάρα και καθόμασταν αμίλητοι για ώρες. Μετά μου είπε: «Φέρε αυτό το βιβλίο και διάβασέ μου τον μονόλογο της Σόνιας».
Κι έτσι ξεκίνησαν όλα…

Θυμάμαι πάρα πολλά από τον πατέρα μου, τα οποία μετά την φυγή του από αυτόν τον κόσμο μπορώ και τα αποκωδικοποιώ με λέξεις, με λόγια… Μου έδωσε πολλά εργαλεία και πολλές γνώσεις. Μου έμαθε το θέατρο μέσα από μία ποιητική διαδικασία. Όταν ήταν να δώσω εξετάσεις για να περάσω στη σχολή, έπρεπε να μελετήσω δύο κείμενα. Τότε μου είπε ότι κάθε λέξη είναι ένα μικρό κουτάκι, το οποίο θα το ανοίξεις και θα βρεις εσύ τι έχει μέσα. Οι λέξεις είναι κουτάκια που όταν τα ανοίγεις βρίσκεις εσύ το σοκολατάκι που μπορεί να έχει μέσα. Ενώ ήταν πολύ αυστηρός, είχε μια ποιητική ελευθερία.

Το μότο στη ζωή μου είναι να οπλίζω της επιθυμίες μου. Το θέατρο για μένα ήταν μία βαθιά επιθυμία μου. Ήταν η ζωή μου. Όλα αυτά τα χρόνια αντιμετώπισα δυσκολίες στη δουλειά, αλλά άμα αγαπάς κάτι και το θέλεις πάρα πολύ, τίποτα δεν σε σταματά. Ούτε ακόμα και τώρα με σταματούν κάποιες δυσκολίες. Για μένα οι Τέχνες είναι ένα καταφύγιο. Θα μου πεις ότι είναι και ο έρωτας. Συμφωνώ, αλλά είναι και οι Τέχνες. Η υποκριτική με γεμίζει, γιατί εκτός από τη δική μου ζωή έχω τη δυνατότητα να ζω και άλλες ζωές… Όλους τους ρόλους που έχω κάνει τους βάζω στη ζωή μου και μετά τους κουβαλώ. Είναι το άθροισμα των εμπειριών και των ανθρώπων που έχω γνωρίσει. Από μικρή είχα την τύχη να γνωρίσω σπουδαίους ανθρώπους, να δω σπουδαίους ρόλους, να διαβάσω σπουδαία έργα. Είναι λίγο δύσκολο να ξεχωρίσω κάποιον ρόλο.

Η «Λωξάντρα» στο σανίδι
Νιώθω πολύ ευλογημένη που βρίσκομαι φέτος σε αυτή την παράσταση. Η Λωξάντρα είναι μια γυναίκα στην Πόλη, την Κωνσταντίνουπουλη. Είναι μια εμβληματική μορφή και λείπει από το σήμερα, με την έννοια της οικογένειας που κάθεται γύρω από το τραπέζι και τρώει. Αυτό ήταν ένα ελληνικό στοιχείο που έδενε την οικογένεια. Το τραπέζι που θα φάμε, θα πιούμε, θα τσακωθούμε, θα τραγουδήσουμε, θα χορέψουμε.


Ο δικός μου ρόλος στην παράταση είναι μία πολύ γλυκιά χήρα, η οποία έχει τρία παιδιά και ένα που έχει χάσει. Έχει παντρευτεί τον αδερφό της Λωξάντρας και είναι πολύ κοντά της. Την έχει σαν παιδί, σαν φίλη της. Δεν έχουν την τυπική και απλή σχέση. Στηρίζει η μία την άλλη με πολλούς τρόπους. Υπάρχει ένα δέσιμο ανάμεσά τους πολύ ιδιαίτερο και όμορφο.

Θα ήθελα οι θεατές που θα έρθουν να μας παρακολουθήσουν όταν τελειώσει η παράσταση να νοσταλγήσουν το οικογενειακό τραπέζι και να το κυνηγήσουν. Να πάρει η γιαγιά την εγγονή, η θεία την αδερφή της και να μαζευτούν όλοι μαζί να φάνε…