Αλεξάνδρα Ούστα: «Η υποκριτική με γεμίζει»

Στα 21 της χρόνια «κόλλησε» το μικρόβιο της υποκριτικής και από τότε, η Αλεξάνδρα Ούστα έχει χαράξει τον δικό της ξεχωριστό δρόμο σε αυτόν τον χώρο. Η ηθοποιός εξομολογείται στο Theaternow.gr αν έχει αντιμετωπίσει δυσκολίες στην επαγγελματική της πορεία, ενώ μιλά και για την διαδραστική παράσταση που πρωταγωνιστεί «Βρες τον δολοφόνο: Νυφικό Πεντοζάλι» στο El Convento Del Arte.

Όλα ξεκίνησαν το 2001 – 2002 όταν έκανα μαθήματα μουσικής στη σχολή του Φακανά. Τότε, μας δόθηκε η δυνατότητα στους μαθητές να ανεβάζουμε κάθε χρόνο ένα μιούζικαλ. Από εκείνη τη στιγμή μπήκε το μικρόβιο της υποκριτικής και «αρρώστησα». Ήξερα πλέον ότι ήθελα να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο επάγγελμα κι έτσι τελειώνοντας αποφάσισα να μπω σε μια σχολή για να σπουδάσω. Όταν ανακοίνωσα στους γονείς μου την απόφασή μου, χάρηκαν που καταστάλαξα στο τι θέλω να κάνω στη ζωή μου, γιατί μου πήρε λίγα χρόνια. Ήμουν ήδη 21 όταν αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική.

Τελειώνοντας τη σχολή στάθηκα τυχερή, γιατί τα πράγματα ήρθαν στη ζωή μου πολύ ωραία και πολύ πιο εύκολα σε σχέση με άλλα παιδιά που ίσως παλεύουν σήμερα σε αυτόν τον χώρο. Τα πρώτα χρόνια ήταν τέλεια, παρόλο που ζούσα με την ανασφάλεια ότι κάθε χρόνο πρέπει να ψάχνω για δουλειά. Όμως κάθε χρόνο, υπήρχε η δυνατότητα να δουλεύω κάπου. Δυσκολίες αντιμετώπισα στην πορεία. Μετά δηλαδή από έξι-επτά χρόνια υπήρχε σαν σκέψη «Τι κάνω; Που θα πάω;» και αυτό γιατί άλλαξαν τα πράγματα με την κρίση. Όμως είναι κάτι που ξεπέρασα, ξεπερνάω και το διαχειρίζομαι.

Η πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά ήταν στη σειρά του Mega «Η ώρα η καλή», την οποία θυμάμαι με κάθε λεπτομέρεια. Ήταν ένα σοκ, τότε για εμένα, από την άποψη ότι έπρεπε να έχω τα μάτια μου και τα αυτιά μου ορθάνοιχτα, γιατί μου έλειπαν βασικά στοιχεία στο να ξέρω πώς να στηθώ μπροστά σε μία κάμερα, να παίξω, να συνομιλήσω με ηθοποιούς που ήταν χρόνια στο χώρο. Δεν προλάβαινα να αγχωθώ ουσιαστικά στο αποτέλεσμα, αλλά ως προς το να εισπράξω όλες τις πληροφορίες που έπρεπε να έχω για να είναι σωστό το αποτέλεσμα.

Θυμάμαι διάφορες συμβουλές που μου έχουν δώσει πολλοί άνθρωποι, αλλά δεν έχω κρατήσει καμία από αυτές. Εν τέλει χαίρομαι για αυτό, γιατί το πλήρωμα του χρόνου ήρθε και με επιβεβαιώσε και δεν μου έδειξε ότι έπρεπε να έχω κρατήσει μια συμβουλή. Φυσικά, αν έχω κάποιο ζήτημα που με απασχολεί θα συμβουλευτώ οπωσδήποτε έναν δικό μου άνθρωπο. Οι συμβουλές είναι καλοδεχούμενες. Όμως το τί θα κάνω στο τέλος, είναι ένα άλλο ζήτημα. Ο καθένας βλέπει τα πράγματα με ένα διαφορετικό μάτι…

Η υποκριτική με γεμίζει. Πραγματικά με κάνει χαρούμενη. Θεωρώ ότι κάνω κάτι χρήσιμο, για μένα πρώτα από όλα. Δεν το βλέπω σαν δουλειά, είναι κάτι που το απολαμβάνω. Μερικές φορές ντρέπομαι να πω και τη λέξη «δουλειά» που έχει μια συγκεκριμένη έννοια γιατί δεν την βιώνω, χαίρομαι να το κάνω. Το επάγγελμά μας έχει δυσκολίες. Παρόλο που μπορεί να φαίνεται απλό κάποιες φορές, αλλά είναι στοίχημα το να είσαι κάθε μέρα καλά, για να αποδώσεις κάλα και να ευχαριστήθει ο κόσμος αυτό που έχεις να προσφέρεις την δεδομένη στιγμή. Το να παίζεις με 40 πυρέτο, γιατί πρέπει να παίξεις και δεν γίνεται διαφορετικά, ακόμα και εκεί που είσαι έτοιμος να λιποθυμήσεις πάνω στη σκηνή και μένεις όρθιος, εμένα αυτό το πράγμα με γεμίζει. Ξέρω ότι έχω κερδίσει κάποιες ώρες παραπάνω στο να είμαι όρθια και να υπάρχω! Στη δουλειά αυτή ξεπερνάς τον εαυτό σου και αυτό είναι επίσης κάτι συναρπαστικό για μένα. Νομίζουμε ότι έχουμε όρια και τελικά στην πορεία βλέπεις ότι αυτό ακυρώνεται, καθώς δεν υπάρχουν.

  

Βρες το δολοφόνο: Νυφικό πεντοζάλι….

Πρόκειται για μια παράσταση – παιχνίδι. Είναι ένα ελλακτικό διαδραστικό θέαμα που υπάρχει στην Αθήνα αυτή τη στιγμή, όπου ο κόσμος έρχεται τρώει, πίνει το ποτό του και από εκεί και πέρα καλείται μέσω ανακρίσεων που κάνει στους ηθοποιούς να λύσει τους γρίφους, ώστε να κερδίσει στο τέλος ένα συμβολικό δώρο. Έχει καθαρά ψυχαγωγικό χαρακτήρα και ο στόχος μας είναι να γελάσει ο κόσμος, να μπει στο δικό μας γλέντι – θρήνο που μας συμβαίνει κάθε Κυριακή στο El Convento Del Arte.

Κατά την διάρκεια της παράστασης, η αγαπημένη μου στιγμή είναι αυτή των ανακρίσεων όταν ένας – ένας οι ηθοποιοί περνάμε από τα τραπέζια που κάθεται ο κόσμος. Είναι κάτι διαφορετικό κάθε φορά. Ακούμε αυτό που έχει να μας πει ο εκάστοτε άνθρωπος που κάθεται στο τραπέζι και πρέπει να απαντήσουμε άμεσα σε αυτό. Δεν χρειάζεται να σκεφτούμε. Είναι τόσο άμεσο, τόσο ρεαλιστικό και πάντα τόσο διαφορετικό, γιατί η κάθε παρέα έχει κι άλλη διάθεση. Οπότε προσαρμόζεσαι στην διάθεση της κάθε παρέας. Υπάρχουν ανθρώποι που δεν καταλαβαίνουν ακριβώς τι έρχονται να δουν, αλλά και πάλι δεν έχει σημασία γιατί αν καταφέρεις και τους κάνεις να γελάσουν, παρόλο που δεν ξερουν πως θα λύσουν τους γρίφους, αυτό είναι επιτυχία.

Ένα ευχάριστο που θυμάμαι και συμβαίνει φέτος είναι πως κατά την διάρκεια της παράστασης έχουμε δύο στιγμές που σηκώνουμε τον κόσμο, ώστε να πιάσει την ανθοδέσμη που πετάει η νύφη στον γάμο και το πέταγμα της καλτσοδέτας. Στην αρχή πίστευα πως ο κόσμος δεν θα θέλει να ανεβαίνει στη σκηνή και ότι θα ήταν δύσκολο να συμβεί αυτό. Τελικά όχι μόνο δεν ήταν δύσκολο, αλλά μία φορά ήταν και τόσο αστείο που γυρίζω πίσω και βλεπω να πέφτουν αγκωνιές για το ποιος θα πιάσει πρώτος την ανθοδέσμη. Είναι τόσο ομαδικό αυτό που συμβαίνει και γίνεται με τέτοιο τρόπο που θέλουν όλοι να συμμετέχουν. Είναι πολύ ευχάριστο το κλίμα!

Αν έβαζα ένα τίτλο στη ζωή μου αυτός θα ήταν «ό, τι να ναι». Αυτό συμπεριλαμβάνει ότι δεν υπάρχει καμία σταθέρα, όλα αλλάζουν. Και αυτή την περιόδο, επειδή συζητάω με δικούς ανθρώπους, με αντιπροσωπεύει. «Ό, τι να ΄ναι», ανάλογα με τον καιρό, με την διάθεση.