Αλμπέρτο Φάις: «Η Λωξάντρα κάνει τον κόσμο να κλαίει, να γελάει και να φεύγει γεμάτος»

Ο Αλμπέρτο Φάις περιοδεύει σε πολλούς σταθμούς ανά την Ελλάδα με την επιτυχημένη παράσταση «Λωξάντρα». Ο ηθοποιός εξομολογείται στο Theaternow.gr πως το θέατρο έχει τη δύναμη να σε κάνει να ξεφεύγεις έστω και λίγο από τα καθημερινά σου προβλήματα. Ακόμη ο ίδιος κάνει αναδρομή στα πρώτα του βήματα στον χώρο, στις δυσκολίες που αντιμετώπισε ενώ μας εκμυστηρεύεται τι σημαίνει το θέατρο για εκείνον.

 

Μεγάλωσα στη Λάρισα και θυμάμαι πως ξεκίνησα να ασχολούμαι με το θέατρο από το σχολείο. Δεν ξέρω πως και γιατί αλλά στην ηλικία των 15 ετών που όλα σου φαίνονται καινούργια και γοητευτικά πήγα στο εργαστήρι που είχε δημιουργήσει ο διευθυντής του Θεσσαλικού θεάτρου, Κώστας Τσιάνος. Όλο αυτό ήταν μαγικό στα μάτια μου. Τελειώνοντας το σχολείο πέρασα στην ΑΣΟΕΕ, αλλά στο πρώτο έτος της σχολής κατάλαβα ότι δεν υπήρχε κάτι άλλο εκτός από το θέατρο. Έδωσα λοιπόν αμέσως εξετάσεις και πέρασα στη Δραματική σχολή του Ωδείου Αθηνών. Οι γονείς μου σιγά σιγά το δέχτηκαν, χωρίς να υπάρχει από μεριάς τους κάποια ακραία αντίδραση ως προς την απόφασή μου. Η ανησυχία που είχαν ήταν εύλογη και νομίζω πως και εγώ στη θέση τους το ίδιο θα έκανα. Σίγουρα ο γονεϊκός ρόλος είναι η επισήμανση των κινδύνων για να ξέρεις πως είναι σαφή και καθαρή η απόφαση του τι πας να αντιμετωπίσεις.

Από τα χρόνια της σχολής θυμάμαι τον αρχικό ενθουσιασμό. Δηλαδή τους διάφορους ορίζοντες που σου ανοίγει μια σχολή, τα αντικείμενα με τα οποία έρχεσαι σε επαφή, είτε αυτό είναι η ίδια η υποκριτική, ο χορός, η ιστορία της Τέχνης, η ιστορία του θεάτρου και σιγά σιγά καθώς περνούν τα χρόνια, η προετοιμασία και η αγωνία για την πρώτη δουλειά, να μπεις και να δεις αν μπορείς να ζήσεις από αυτή. Αν μπορεί εκτός από μια Τέχνη, μια απασχόληση που σε γεμίζει, να γίνει και ένας τρόπος βιοπορισμού. Αν τελικά μπορείς να συνδυάσεις απόλυτα τη ζωή σου με αυτό που αγαπάς.

Στην πρώτη μου επαγγελματική δουλειά τα συναισθήματά μου ήταν πολύ έντονα, ένιωθα πλημμυρισμένος από την εμπειρία. Ήταν η παράσταση «Φοιτητές» του Ξενόπουλου σε σκηνοθεσία Κώστα Τσιάνου στο REX. Ήταν πολύ ιδιαίτερη, είχα έναν πρωταγωνιστικό ρόλο και όλο αυτό είχε τόσο έντονο συναίσθημα που σταδιακά άρχισα να το χαίρομαι και να λέω «Τι ωραία που είναι να είσαι πάνω στη σκηνή!». Επικρατούσε περισσότερο μέσα μου η ανάγκη να ανταποκριθώ στις απαιτήσεις. Σταδιακά όμως κατέκτησα το να μπορώ και εγώ να απολαμβάνω το ότι βρίσκομαι πάνω στη σκηνή, γιατί ουσιαστικά πρέπει πρώτα να απολαύσει ο θεατής και μετά εσύ. Πρέπει να έχει χαρά η όλη διαδικασία και εγώ την ανακάλυψα στην πορεία.

Στο ξεκίνημα μου δεν αντιμετώπισα ιδιαίτερες δυσκολίες, γιατί τελειώνοντας τη σχολή δεν χρειάστηκε να πάω σε πολλές ακροάσεις για την πρώτη μου δουλειά. Την βρήκα αμέσως και στη συνέχεια προέκυψαν και άλλες. Από εκεί και πέρα σε μια πορεία, 20 σχεδόν ετών, υπάρχουν πάρα πολλές δυσκολίες, πάρα πολλές ανατροπές, πάρα πολλά αναποδογυρίσματα. Έτσι κι άλλως είναι και η φύση της δουλειάς τέτοια που εξασφαλίζει την αναποδιά. Ωστόσο, τις δυσκολίες τις αντιμετωπίζω γιατί σταδιακά τις έχω αποδεχτεί και έχω εκπαιδεύσει τον εαυτό μου στο ότι είναι ύψηλο το τίμημα για να κάνεις αυτό που αγαπάς. Το θέατρο για μένα σημαίνει πολλά. Ο άνθρωπος/ηθοποιός έχει την τάση να εκφράζεται μέσα από την Τέχνη ή να κάνει θέατρο καθώς είναι και αυτό μία παραστατική Τεχνη που εμπεριέχει όλες μας τις πλευρές όπως τη φυσική μας παρουσία, την απόψή μας για τα πράγματα, την ευαισθησία μας και πάνω από όλα τη βασική μας ανάγκη να επικοινωνήσουμε με τους άλλους και να δείξουμε ποιοι είμαστε.

Ο ρόλος είναι μια κατασκευή που παλεύουμε να φτιάξουμε, βγαίνουμε από τα όρια μας, από τα στεγανά μας και δείχνουμε στους ανθρώπους τα ακριβά μας πράγματα όσα δηλαδή κρύβουμε μέσα μας. Στην προσπάθειά σου να φτιάξεις μια κατασκευή που θα είναι γοητευτική και που θα δίνει τελικά αυτό που εσύ έχεις διαβάσει ή ο σκηνοθέτης ή όλοι μαζί ως πυρήνας του έργου και του ρόλου, θα απευθυνθείς μέσα σου, θα ψάξεις, θα δεις συνάφειες, αναλογίες, τι είναι αυτό που σε συγκινεί τελικά και με ποιο τρόπο συνδέεσαι με αυτό.

Η παράσταση «Λωξάντρα »
Η παράσταση «Λωξάντρα» είναι η μεταφορά του μυθιστορήματος της Μαρίας Ιορδανίδου. Εγώ πιστεύω πως είναι μία παράσταση σαν τραγούδι, έτσι το εξέλαβα από τους θεατές που ήρθαν και μας είδαν το χειμώνα. Ο τρόπος με τον οποίο προσλαμβάνει την παράσταση η «πλατεία» μου θυμίζει το τρόπο που ακούμε ένα αγαπημένο τραγούδι και το τραγουδάμε και κάτι μας θυμίζει και κάπου μας ακουμπάει και κάτι νοσταλγούμε, για κάτι κλαίμε, για κάτι γελάμε… Δεν χρειάζεται να μεσολαβήσει το μυαλό μας για αυτή την παράσταση και αυτό νομίζω ότι είναι η επιτυχία της! Η ιστορία μιλάει για πράγματα θεωρητικά απλά, όπως είναι η καθημερινότητα μιας οικογένειας. Ο τρόπος που η Λωξάντρα αντιμετωπίζει αυτή την καθημερινότητα μέσα από πολύ απλά πράγματα όπως το πως θα παντρέψει τα παιδιά, το πως αντιμετωπίζει την απώλεια ή τα ταξίδια των παιδιών της, λειτουργεί παρηγορητικά, ανακουφιστικά και με μια σοφία χωρίς πολλές εξηγήσεις. Κάνει τον κόσμο να κλαίει, να γελάει και να φεύγει γεμάτος. Αυτό προκύπτει από την αλήθεια των συντελεστών και από την ιστορία της αφήγησης, την αλήθεια της παράστασης, η οποία είναι η αλήθεια του κοινού. Ξέρεις μερικές φορές, ειδικά στη σκηνή που η Λωξάντρα χάνει τον άντρα της και τον μοιρολογεί και ουσιαστικά φιλοσοφεί για τον θάνατο, για την απώλεια, για το αδιέξοδο και για τον πόνο της, ακούω τις αντιδράσεις του κόσμου από τις πρώτες σειρές και μου σηκώνεται η τρίχα. Ξαναζούν τα δικά τους πράγματα, ξανακλαίνε, ξαναθυμούνται, ξαναγελάνε, ανακουφίζονται, παρηγορούνται.

Πόσο εύκολο είναι μέσα στην ημέρα σου να ξεφύγεις από τη ζωή σου, από τη σκέψη σου; Να μην σκέφτεσαι πως θα πληρώσεις το λογαριασμό σου ή πως πρέπει να πας να πάρεις το παιδί σου και να ασχοληθείς με την ζωή της Λωξάντρας ή του οποιουδήποτε ήρωα που παρακολουθείς σε ένα έργο. Αυτό άμα το κάνεις και το πετύχεις είναι πολύ σημαντικό. Όταν εμένα μου συμβαίνει είτε παρακολουθώντας μια παράσταση, είτε σε μια συναυλία, είτε διαβάζοντας ένα βιβλίο, χαίρομαι. Δεν φεύγεις από τα δικά σου προβλήματα, αλλά ξαναπροσεγγίζεις τα πράγματα και μπορεί να αλλάξεις και λίγο τον τρόπο που τα βλέπεις.