Αν και μετρά 17 χρόνια στον καλλιτεχνικό χώρο δεν ξέφυγε ποτέ από τον πρωταρχικό του στόχο: να συνεργάζεται με ταλαντούχους ανθρώπους και να δημιουργούν από κοινού ωραία πράγματα, αλλά και να χαίρει εκτίμησης των συνεργατών του. Ο λόγος για τον Αντίνοο Αλμπάνη, ο οποίος τη φετινή σεζόν παρουσιάζει με επιτυχία τον μονόλογο «Το Φινιστρίνι», στο Από Μηχανής Θέατρο. Το ραντεβού μας δόθηκε στον «Μπλε Παπαγάλο», λίγες ώρες πριν την παράσταση. Ο Αντίνοος εξομολογείται στο Theaternow.gr την ανάγκη του να είναι σωστός απέναντι στους συνεργάτες του, την αντίφαση του «ζεν πρεμιέ» με τους ρόλους που έχει υποδυθεί στην μέχρι τώρα διαδρομή του. Ακόμα, μιλάμε για τα προσεχή του σχέδια στο θέατρο…


Τι ήταν αυτό που σε ώθησε να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Είναι από τις αποφάσεις που δεν παίρνονται εν μία νυκτί ούτε σου καρφώνεται κάποια στιγμή στο μυαλό και αρχίζει να καλλιεργείται από μόνο του. Ο τρόπος που μεγάλωσα, δηλαδή η εκπαίδευση που έλαβα από το σπίτι μου, ήταν αυτή που καθόρισε τις μελλοντικές μου επιλογές και επιθυμίες. Μεγάλωσα στη Χαλκίδα και η μητέρα μου είχε μία μεγάλη αγωνία, λόγω απόστασης από το αστικό κέντρο, να μη στερηθούμε πράγματα στα οποία έχουν πρόσβαση παιδιά των μεγαλουπόλεων. Έτσι, μας έφερνε συνέχεια στην πρωτεύουσα για να βλέπουμε παραστάσεις, συναυλίες κ.ο.κ. Βλέποντας παραστάσεις, από μικρή ηλικία, άρχισε μέσα μου να καλλιεργείται το συναίσθημα του θαυμασμού για την Τέχνη του Θεάτρου. Δειλά – δειλά, λοιπόν, άρχισα να συμμετέχω στις θεατρικές ομάδες του σχολείου, μετά εντάχθηκα στην θεατρική ομάδα της Χαλκίδας και έπειτα απέκτησα μία στενή επαφή με το θέατρο, και στο Λύκειο είπα ότι αυτό θέλω να κάνω γιατί εικάζω ότι είναι κάτι που θα με κάνει ευτυχισμένο και θα νιώθω πλήρης.

Αισθάνεσαι δικαιωμένος για την επιλογή σου;
Πρόκειται για μία σκληρή δουλειά από την οποία θα πάρεις στενοχώριες, πίεση, βιώνεις στο πετσί σου τι σημαίνει άγχος, ότι «πρέπει να αποδώσω» κ.ο.κ. Όλα αυτά ακούγονται δυσβάσταχτα, όμως, οι χαρές που παίρνεις από αυτή τη δουλειά είναι τόσο μεγάλες, σημαντικές και σπουδαίες, που σε κάνουν να ξεχνάς όλο το υπόλοιπο κομμάτι. Δεν μπορώ να σου πω ό,τι τα πράγματα ήταν ακριβώς όπως τα σκέφτηκα ή τα ονειρεύτηκα, ωστόσο θα ήμουν αγνώμων να σου πω ό,τι δεν μου έχουν πάει καλά τα πράγματα. Μου έχουν δοθεί και μου δίνονται ευκαιρίες, βλέπω ότι υπάρχουν σημαντικοί άνθρωποι της δουλειάς που με εμπιστεύονται. Για εμένα είναι μία μεγάλη κατάκτηση: να νιώθω τον σεβασμό και την εκτίμηση ανθρώπων της δουλειάς που θαυμάζω απεριόριστα.

Είναι πιο σημαντικό να σε θαυμάζουν οι άνθρωποι του χώρου ή ο απλός κόσμος;
Κάποια στιγμή μου είπε ο Κώστας Βουτσάς ότι «το σινάφι σου σε καταξιώνει» και έχει μια μεγάλη αλήθεια: όσο καλός ηθοποιός κι αν είσαι, αν στη δουλειά έχεις μια συμπεριφορά που δεν βοηθάει τη συνεργασία, όσο και να σε θέλει το κοινό δεν θα σε θέλουν οι συνεργάτες σου. Οπότε, πρωτίστως, φροντίζεις να είσαι εντάξει με τους ανθρώπους της δουλειάς, να χτίσεις μία σχέση εμπιστοσύνης, να σε εκτιμήσουν, να σιγουρευτούν ότι αντιμετωπίζεις τη δουλειά με σοβαρότητα και επαγγελματισμό και το επόμενο στάδιο είναι το κομμάτι των θεατών. Έτσι και αλλιώς, οι ηθοποιοί δεν καλούμαστε να κάνουμε αυτό που θέλουν οι θεατές αλλά αυτό που θέλουν οι σκηνοθέτες μας. Είναι σημαντικά και τα δύο αλλά η δική μου ανάγκη είναι να ξέρω ότι είμαι σωστός απέναντι στους συνεργάτες μου.

Έχω την αίσθηση, όσα χρόνια σε παρακολουθώ, ότι αγαπάς περισσότερο το θέατρο από την τηλεόραση.
Δεν μπορώ να διαχωρίσω το θέατρο από την τηλεόραση και από τον κινηματογράφο. Για εμένα το μέσο ή ο χώρος προβολής της δουλειάς μου, δεν καθορίζει την ουσία της. Εγώ με την ίδια όρεξη, μεράκι και λαχτάρα θα παίξω έναν ρόλο είτε έχω μπροστά μου μία κάμερα είτε έναν θεατή. Απλά, θα διαχειριστώ διαφορετικά τα εκφραστικά μου μέσα. Είμαι πιο επιφυλακτικός με την τηλεόραση, γιατί έχω μεγαλύτερη εμπιστοσύνη στους ανθρώπους του θεάτρου, με τους οποίους γνωριζόμαστε καλύτερα. Στην τηλεόραση μπαίνουν συνεχώς καινούργιοι άνθρωποι, οι οποίοι είναι υπόλογοι σε έναν παραγωγό, που κατά κύριο λόγο το μέλημα του είναι το κέρδος. Οι όροι είναι πιο άγριοι από ότι στο θέατρο. Σε καμία περίπτωση δεν σνομπάρω την τηλεόραση. Έχω περάσει υπέροχες στιγμές στην τηλεόραση, της χρωστάω πολλά αλλά πάντα θα είμαι επιφυλακτικός.

Πώς έχεις καταφέρει να μην πέσεις στην παγίδα της μανιέρας;
Δεν ξέρω αν το έχω αποφύγει. Οι άνθρωποι που θέλουν να βάλουν μια ταμπέλα σε κάποιον θα την βάλουν είτε την έχει είτε δεν την έχει. Θα σου δώσω ένα απλό παράδειγμα: σε συνεντεύξεις που έχω δώσει με χαρακτηρίζουν ως «ζεν πρεμιέ», το οποίο είναι πολύ κολακευτικό, αλλά αν προσέξεις την διαδρομή μου και τους ρόλους που έχω κληθεί να ενσαρκώσω δεν είναι ρόλοι «ζεν πρεμιέ». Δεν έχω επιλέξει να παίζω ένα τύπο ρόλου για πέντε χρόνια. Παρόλα αυτά οι δημοσιογράφοι αρέσκονται να βάζουν αυτό τον τίτλο γιατί θεωρούν ό,τι είναι κολακευτικός. Δεν με προσβάλλει. Από εκεί και πέρα, δεν έκανα καμία προσπάθεια για να αποφύγω κάτι. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να έχω κίνητρο και λόγο για να είμαι σε μία δουλειά και σίγουρα δεν θα επαναλάβω κάτι το οποίο έχω ήδη κάνει. Δεν είναι τυχαίο ότι, στη μέχρι τώρα διαδρομή μου, έχω παίξει σε ελάχιστες επαναλήψεις.

Έχεις απωθημένα σε καλλιτεχνικό επίπεδο;
Δεν έχω απωθημένα γιατί η δική μου ανάγκη δεν είναι να αποζητώ έργα και ρόλους. Αυτό που θέλω είναι να βρίσκομαι με ταλαντούχους ανθρώπους, να έρθουμε κοντά και να φτιάξουμε κάτι όμορφο. Εγώ ονειρεύομαι συνεργάτες, όχι ρόλους.

Φέτος, παρουσιάζεις τον μονόλογο «Το Φινιστρίνι», που έχει γράψει ο Βασίλης Ρίσβας και σκηνοθετεί ο Πέτρος Φιλιππίδης, στο Από Μηχανής Θέατρο.
Πρόκειται για ένα έργο που έχει γράψει ο Βασίλης Ρίσβας και είναι η ιστορία ενός νέου, σύγχρονου ανθρώπου, που ζει στην Ελλάδα της κρίσης. Κι αυτός, όπως το σύνολο της κοινωνίας, είδε τη ζωή του να διαλύεται από τις επιπτώσεις της, μέχρι που συνειδητοποίησε ότι δεν μπορεί να διαχειριστεί όλο αυτό που συμβαίνει στη δουλειά του, στο σπίτι του, στις σχέσεις του. Πήρε μία γενναία απόφαση: να κλειστεί στον εαυτό του, να απομονωθεί από τον περίγυρο, να κλειδωθεί στο προσωπικό του κελί – όπου είναι το διαμέρισμα του – και να ζήσει έτσι την υπόλοιπη ζωή του. Αυτή η απόφαση τον οδηγεί σε μία διαδικασία ανασκόπησης της μέχρι τώρα ζωής του και εξιστορεί όλα όσα τον οδήγησαν στην κατάσταση στην οποία βρίσκεται σήμερα. Παραδέχεται ό,τι αυτό που έχει ανάγκη είναι να κοιτάζει τον ουρανό, κάτι που το διαμέρισμα του το στερεί απόλυτα, και φτάνει στο όριο της τρέλας. Τότε παραδέχεται ότι κάπου πρέπει να σταματήσει και να αποφασίσει πώς θέλει να ζήσει.

Η στάση αυτού του άντρα, θα μπορούσαμε να πούμε, ότι είναι μία άμυνα;
Δεν μπορώ να κρίνω την απόφαση ενός ανθρώπου αλλά την έκβαση της απόφασης. Δεν πιστεύω ότι ο εγκλεισμός ή η αποκοπή από το κοινωνικό σύνολο είναι κάτι που βοηθάει τον οποιοδήποτε για να ξεπεράσει τα προβλήματα. Γι’ αυτό τον λόγο, αν προσέξεις, πληθαίνουν συνεχώς οι φωνές που λένε: βγείτε, μιλήστε, εκφραστείτε, εξωτερικεύστε αυτά που σας βασανίζουν, εμπιστευτείτε έναν ειδικό και μην τα κρατάτε μέσα σας. Κάθε μέρα διαβάζω και ακούω για τρεις – τέσσερις αυτοκτονίες. Έχει γίνει «ρουτίνα» πια. Δεν είναι φυσιολογικό.

Περίμενες ότι η παράσταση θα σημειώσει τόσο μεγάλη επιτυχία;
Είναι μία μαγική συγκυρία αυτό που συμβαίνει με «Το Φινιστρίνι». Όταν μπήκα στην δουλειά δεν σκεφτόμουν την απήχηση που μπορεί να έχει αλλά το μυαλό και η συγκέντρωση μου ήταν καθαρά στην δουλειά. Είχα μία αγωνία γιατί όταν είσαι μόνος πάνω στην σκηνή είναι πολύ άγριο να παίζεις για τρία, πέντε ή δέκα άτομα.

Υπάρχει κάποια ατάκα του έργου που είναι το βαθύτερο μήνυμα και, εν μέρει, ταυτίζεσαι;
Ο επίλογος του έργου περικλείει όλο το νόημα του: «Είναι επικίνδυνα τα ταξίδια του μυαλού αν δεν ξέρεις πώς και πότε πρέπει να φρενάρεις». Δυστυχώς, η απομόνωση και το κλείσιμο στον εαυτό μας μάς βάζει σε διαρκή σκέψη, η οποία μπορεί εύκολα να χαθεί και να γλιστρήσει σε μονοπάτια που δεν πρέπει να τα περπατάμε μόνοι μας. Δεν παίρνουμε απαντήσεις αλλά γεμίζουμε τον εαυτό μας ενοχές εξαιτίας του φόβου μας, της ανεπάρκειας και της ανασφάλειας μας, και αυτό μπορεί να μας οδηγήσει στην απόλυτη τρέλα. Σε όλα πρέπει να υπάρχει ένα μέτρο και να έχεις τη ψυχραιμία και τη λογική να γνωρίζεις μέχρι που μπορείς και πρέπει να φτάσεις μόνος σου.

Το καλοκαίρι θα βρίσκεσαι στη θερινή περιοδεία του έργου «Κατά φαντασίαν ασθενής», που διασκευάζει – σκηνοθετεί ο Πέτρος Φιλιππίδης, σωστά;
Με τον Πέτρο Φιλιππίδη συνεργάζομαι ξανά μετά «Το Φινιστρίνι» και, μάλιστα, με μεγάλη χαρά. Είναι μεγάλη τιμή να βλέπεις έναν σκηνοθέτη να σε θέλει και στην επόμενη δουλειά του. Αυτή η δουλειά μου αρέσει πολύ και είναι διαφορετική από «Το Φινιστρίνι» και θέλω να σου πω ότι ο Πέτρος έχειτρελή όρεξη, θέλει να κάνει μία τρελή παράσταση.

Σε αυτή την παράσταση ποιο ρόλο κρατάς;
Θα κάνω τον Τομά Ντιαφουαρύς, ο οποίος είναι ένας νέος γιατρός που θέλει να τον παντρέψει με την κόρη του, ώστε να μπορεί να έχει δωρεάν ο ίδιος ό,τι εξέταση θέλει, φαρμακευτική συνταγή, πρόσβαση στα καλύτερα φάρμακα κ.ο.κ.

Και τη νέα καλλιτεχνική περίοδο θα πρωταγωνιστείς στον «Αρχιμάστορα Σόλνες», που θα ανέβει στο Θέατρο Ιλίσια.
Θα βρίσκομαι στον «Αρχιμάστορα Σόλνες» του Ίψεν, με τον Γρηγόρη Βαλτινό, την Κατερίνα Λέχου, την Ιώβη Φραγκάκη – μέχρι στιγμής- και σκηνοθεσία Αθανασίας Καραγιαννοπούλου. Είμαι ιδιαίτερα χαρούμενος που καταπιάνομαι ξανά με τον Ίψεν, μετά την «Αγριόπαπια» στο Θέατρο Πορεία. Θεωρώ ότι είναι από τους πιο σημαντικούς δραματουργούς. Η ιστορία έχει να κάνει με την αγωνία και τον φόβο ενός μεγάλου πια αρχιτέκτονα ο οποίος δεν κατάφερε ποτέ να πάρει το πτυχίο του και να γίνει κορυφαίος στην δουλειά του και καλείται να ανταγωνιστει το αντίπαλο δέος του, που είναι νεότερος. Έχουν μία κόντρα για το πόσο υπερισχύει το παλιό από το καινούργιο. Αυτό το έργο έχει από όλα: έρωτα, οικογενειακά δράματα.

Τι σημαίνει θέατρο για εσένα;
Για εμένα θέατρο είναι οι υπέροχες και μαγικές στιγμές που συμβαίνουν ανάμεσα στην σκηνή και στην πλατεία, μεταξύ των ηθοποιών και των θεατών, οι οποίοι συνωμοτούν για να ακούσουν μία ιστορία. Για εμένα θέατρο είναι οι στιγμές που ξεπηδούν ανάμεσα στους ηθοποιούς και στο κοινό, οι στιγμές μιας αλήθειας που δεν μπορείς να τις βρεις πουθενά αλλού. Και αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου: οτιδήποτε γεννιέται και συμβαίνει πάνω στη σκηνή είναι καταδικασμένο να πεθάνει την ίδια στιγμή. Δεν μπορεί να επαναληφθεί και ο θεατής το παίρνει σπίτι του για πάντα.

Αν η ζωή σου ήταν θεατρικό έργο τι τίτλο θα είχε;
Νομίζω θα δανειστώ τον τίτλο ενός ήδη υπάρχοντος έργου. Θα έγραφα «Το Σώσε 2».

INFO: Η παράσταση «Το Φινιστρίνι» παρουσιάζεται κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21.00, στην Κάτω Σκηνή του Από Μηχανής Θέατρο μέχρι και την Τρίτη 28 Μαΐου. Παράλληλα, ο ηθοποιός κάνει πρόβες για το αριστουργηματικό έργο του Μολιέρου «Κατά φαντασίαν ασθενής», που θα περιοδεύσει ανά την Ελλάδα.