Δανάη Μπάρκα: «Θα ήθελα πολύ να αλλάξω τον κόσμο σε σημεία»

Μέσα από την ιστορία της «Ουρανίας», που μας αφηγείται για δεύτερη χρονιά στο Θέατρο 104, έχει καταφέρει να ξεχωρίσει με την ερμηνεία της στη σκηνή και να συγκινήσει το κοινό. Η Δανάη Μπάρκα έχει πάθος και αγάπη γι’αυτό που κάνει και η υποκριτική για εκείνη δεν είναι απλά ένα επάγγελμα. Μεγαλωμένη σε ένα σπίτι με τη μητέρα της Βίκυ Σταυροπούλου και τον Χρήστο Χατζηπαναγιώτη, ήταν αναπόφευκτο να ασχοληθεί και να αγαπήσει το θέατρο.

Όταν σκέφτομαι τα παιδικά μου χρόνια σε σχέση με το θέατρο, η εικόνα που μου έχει αποτυπωθεί, η πρώτη που θα φέρω στο μυαλό μου κλείνοντας τα μάτια μου, είναι η Μαρία Καβογιάννη. Είναι ένας άνθρωπος που έχω μεγαλώσει μαζί της. Επίσης, αν κλείσω τα μάτια μου σκέφτομαι ένα καμαρίνι. Να διαβάζω σε ένα καμαρίνι, να τρώω σε ένα καμαρίνι, να κοιμάμαι σε ένα καμαρίνι, να τσακώνομαι σε ένα καμαρίνι. Τα θυμάμαι όλα εκεί. Αυτό έχει τα καλά του, έχει και τα κακά του. Τα περισσότερα όμως, είναι θετικά. Αν ακούσει κάποιος το μεγάλωμά μου μπορεί να πει αυτό είναι φυσιολογικό για ένα παιδί; Να είναι μέσα σε ένα θέατρο από 6 έως 19 ετών; Καταρχάς, δεν υπάρχει φυσιολογικό και μη φυσιολογικό. Ποιος το ορίζει αυτό; Επειδή μεγάλωσα με πολλή αγάπη και το θέατρο κάνει καλό στους ανθρώπους, νομίζω ότι μου έκανε καλό το μεγάλωμα μου σε αυτό το καμαρίνι…

Δεν ήταν αναπόφευκτο να γίνω ηθοποιός επειδή μεγάλωσα σε ένα καλλιτεχνικό σπίτι. Το θέμα είναι ότι μεγάλωσα σε ένα καλλιτεχνικό σπίτι που αγαπούσαν πολύ την Τέχνη, γιατί δυστυχώς, δεν βλέπεις από όλους τους ανθρώπους που ασχολούνται με αυτήν να την αγαπάνε. Εγώ λοιπόν, ήταν αναπόφευκτο να ασχοληθώ με το θέατρο γιατί αγαπάνε το θέατρο, γιατί αγαπάνε τη δουλειά τους, είναι ευτυχισμένοι μέσα σε αυτή. Οπότε ναι, κάτω από αυτές τις συνθήκες ήταν αναπόφευκτο να μη γλιτώσω από αυτό και να μην το αγαπήσω και εγώ το ίδιο. Παρ’όλα αυτά, νομίζω ότι η υποκριτική γενικότερα δεν είναι ένα επάγγελμα που απλά επειδή το αγαπάς μπορείς και να το κάνεις. Μπορεί πολλοί άνθρωποι να έχουν αυτή την εντύπωση, αλλά το θέατρο τουλάχιστον έτσι όπως το έχω εγώ στο μυαλό μου είναι κάτι πολύ πιο ιδιαίτερο, πιο βαθύ και πιο δύσκολο που νομίζω ότι και αυτούς τους γονείς να μην είχα, πάλι αυτή θα ήταν η ανάγκη μου και πάλι εκεί θα έτρεχα. Εγώ, μέσα από την υποκριτική έχω την ανάγκη να εξωτερικεύσω κάποια πράγματα και να μάθω, γιατί μέσα από έναν ρόλο μαθαίνεις πολλά. Μαθαίνεις ακόμα και τον ίδιο σου τον εαυτό, πως λειτουργεί ένας άνθρωπος… Ο κάθε ρόλος είναι ένας διαφορετικός άνθρωπος. Είναι σαν να ασχολείσαι με την ψυχολογία. Είναι σαν να έχεις κάθε μέρα έναν άνθρωπο στα χέρια σου και να τον πλάθεις όπως θες. Όλη αυτή η διαδικασία είναι ένα μεγάλο σχολείο γιατί σου μαθαίνει πολλά πράγματα.

Οι γύρω μου είναι πολύ ωραίοι άνθρωποι και είμαι τυχερή που τους έχω δίπλα μου. Μια συμβουλή που μου έχουν δώσει και είναι επίκαιρη σε σχέση με αυτά που βιώνω εγώ θεατρικά, είναι να μην αποπροσανατολίζομαι από τον στόχο μου και να μην αφήνω τίποτα να με στεναχωρεί. Αυτό είναι πολύ σημαντικό για όλους. Όποιες και αν είναι οι αντιξοότητες και οι δυσκολίες που αντιμετωπίζεις, πρέπει να τις αντιπαρέρχεσαι και να μένεις προσηλωμένος εκεί. Γιατί στην τελική, νομίζω ότι εκεί που κοιτάς εκεί θα φτάσεις. Ή ακόμα κι αν δεν φτάσεις, γιατί κάτι μπορεί να προκύψει, τουλάχιστον θα ξέρεις ότι κοιτάς μακριά. Το να βρεις τη δύναμη για να προσπαθήσεις για κάτι, είναι πολλές φορές πιο ισχυρό, ακόμα και από το αποτέλεσμα όποιο και αν είναι.

Όλα αυτά τα χρόνια αισθάνθηκα κάποιους να με πλησιάζουν λόγω του ονόματος της μητέρας μου. Είναι το Νο1 πράγμα που αντιμετωπίζουμε τα παιδιά των καλλιτεχνών ή τα παιδιά  τελοσπάντων, που οι γονείς μας έχουν ένα βήμα και μία δημοσιότητα. Αλλά αυτό επειδή το αντιμετωπίζεις από μικρός και δεν σου έρχεται ουρανοκατέβατο στα 26 σου, υπάρχει ένα ραντάρ που πια μυρίζεσαι τους ανθρώπους, τους αισθάνεσαι και λες τώρα αυτό μάλλον είναι επικίνδυνο, φύγε! Άρα, αυτούς τους ανθρώπους τους αποχωρίζεσαι και τους διώχνεις γρήγορα και έτσι δεν σε επηρεάζει. Η διαδικασία αυτή γίνεται αυτόματα. Όταν το βλέπεις αυτό, απλά φεύγεις…

Δεύτερος χρόνος «Ουρανία»

Όταν ένα πράγμα έρχεται με τέτοια φόρα και με απανωτά sold out πριν ακόμα ξεκινήσει η παράσταση, με όλες αυτές τις κριτικές είναι τόσο ωραίο που είναι σχεδόν τρομακτικό. Άρα εγώ, τη δεύτερη χρονιά που ανεβαίνει η παράσταση έχω διπλό άγχος γιατί δεν θέλω σε καμία περίπτωση να επαναπαυτώ, δεν θέλω σε καμία περίπτωση να δείξουμε ότι ερχόμαστε με αέρα νικητών. Πρέπει να τους δείξουμε ότι εκτιμήσαμε αυτή την αγάπη, αλλάξαμε κάποια πράγματα. Επίσης ο ανταγωνισμός τώρα τον χειμώνα και αυτή την εποχή είναι μεγαλύτερος από πέρυσι που η παράσταση είχε ανέβει την άνοιξη και έχω άγχος, γιατί είμαι και αγχώδης σαν άνθρωπος, σε σχέση με το πως θα πάει. Δεν θα ήθελα να πάνε τα πράγματα άσχημα ή μέτρια. Θέλω όλο αυτό να συνεχίσει να πηγαίνει καλά και η «Ουρανία» να μπει στην ψυχή και στην καρδιά και άλλων ανθρώπων, όπως μπήκε πέρυσι.

Διαβάζοντας πρώτη φορά το συγκεκριμένο έργο, με συγκίνησαν τα κοινά που βρήκα με την ηρωίδα μου και τα κοινά που μπορεί να βρουν όλοι οι άνθρωποι. Είδα ένα κορίτσι το οποίο με έναν πολύ μαγικό τρόπο και χωρίς να αναλύει πράγματα, είναι ένα κορίτσι της εποχής μας. Ένα κορίτσι που βασανίζεται από ανασφάλειες. Ένα κορίτσι που ζει μπροστά από μια οθόνη. Και ένα κορίτσι που έχει πολλά όνειρα και κάτι το κρατάει και δεν τα κάνει. Οπότε αυτό δυστυχώς, στις μέρες μας το βλέπω γύρω μου, το παρατηρώ και νομίζω ότι ήταν το πρώτο πράγμα που με έκανε να πω «ναι». Ότι αυτό το κορίτσι υπάρχει περίπτωση να αλλάξει τον κόσμο. Και επειδή εγώ είμαι και λίγο ονειροπόλα και θα ήθελα πολύ να αλλάξω τον κόσμο σε σημεία, είπα ότι μπορεί να καταφέρω, έστω και ένα μικρό ποσοστό, να το κάνω μέσα από την Ουρανία. Μετά από κάθε παράσταση που κατεβαίνουμε από τη σκηνή και χαιρετάμε τον κόσμο, σοκαριζόμαστε με τις αντιδράσεις τους, καθώς οι περισσότεροι δεν έχουν τι να πουν. Απλά μας αγκαλιάζουν ή μας λένε «είδα τον εαυτό μου». Οπότε όταν κάτι σου έχει δημιουργήσει τόσο έντονα συναισθήματα, που δεν μπορείς να τα βάλεις σε σειρά και σε λέξεις, σημαίνει ότι κάτι έχεις κάνει σωστά. Άρα δικαιωθήκαμε όλοι όσοι πήραμε την απόφαση να ανέβει η  «Ουρανία».

Θυμάμαι πέρυσι, στην 3η παράσταση μου έστειλε μήνυμα ένα κοριτσάκι λέγοντάς μου ότι θέλει να αυτοκτονήσει. Μου έγραφε: «ήταν σαν να βλέπω το μετά της ζωής μου και αυτή η μοναξιά μου που δεν έχω ανθρώπους γύρω μου». Έπαθα σοκ. Θυμάμαι ότι πήρα, σχεδόν κλαίγοντας, τηλέφωνο τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο και του είπα «Τι θα κάνουμε;». Το συγκεκριμένο κορίτσι ήρθε ξανά στην παράσταση και μιλήσαμε. Προσπάθησα να της ανοίξω ένα παραθυράκι και να της πω να μην κοιτά τα άσχημα που μπορεί να της έρχονται στο μυαλό, αλλά τα όμορφα και πόσο μπορεί να αγαπηθεί όπως αγαπήθηκε η Ουρανία ή πόσο μπορεί να αγαπήσει η ίδια τον εαυτό της για να μην φτάνει σε στενάχωρες καταστάσεις. Ξέρεις, είναι λίγο σαν ένα group therapy αυτό το έργο. Όποιος έρχεται, μετά επικοινωνούμε. Αυτή η επικοινωνία που έχω με τον κόσμο, δεν είναι μόνο χαρά για μένα. Είναι ο λόγος που θέλω να κάνω θέατρο. Δηλαδή εγώ, μέσα από μια δουλειά μου, μπορώ να αγγίξω το μυαλό ή την ψυχή ή την σκέψη κάποιου και να έρθουμε πιο κοντά και να επικοινωνήσουμε. Είναι ο λόγος που νομίζω ότι ο κάθε άνθρωπος που κάνει θέατρο πρέπει να κάνει. Δεν νομίζω ότι υπάρχει κάτι πιο όμορφο από το να μπαίνεις σε μια αίθουσα, να παρακολουθήσεις ένα έργο και να βλέπεις μπροστά σου τη ζωή σου, ή μνήμες σου, ή αναμνήσεις σου και αυτό να σε κάνει καλύτερο άνθρωπο. Ή τελοσπάντων και καλύτερο να μη σε κάνει, τουλάχιστον επικοινωνείς και η επικοινωνία είναι σπουδαίο πράγμα, ειδικά στις μέρες μας που έχει χαθεί λόγω των Social Media.

Mε την Ουρανία έχουμε αρκετά κοινά. Το πρώτο που μου έρχεται στο μυαλό είναι ότι κάνουμε πολλά όνειρα και οι δύο. Η διαφορά μας βέβαια, είναι ότι εγώ προσπαθώ να τα κυνηγάω και να τα πραγματοποιώ, ενώ η Ουρανία σε αυτό είναι λίγο πιο αδύναμη και δεν τα πραγματοποιεί. Ακόμη κάποια κοινά μας είναι η ευαισθησία και το πάθος μας. Είναι και αυτό ένα κορίτσι που αν αγαπήσει, θα αγαπήσει με όλη της την ψυχή. Αν ερωτευτεί, θα ερωτευτεί με όλη της την ψυχή. Θα τα κάνει όλα στην υπερβολή τους. Νομίζω ότι και εγώ είμαι άνθρωπος, που τα συναισθήματά μου τα βιώνω στην υπερβολή τους. Αν η Ουρανία ήταν αδερφή μου ή φίλη μου, θα τη συμβούλευα να αγαπήσει πολύ τον εαυτό της. Θα τη συμβούλευα να μιλήσει στους ανθρώπους που θεωρεί ότι την αγαπάνε και να πάει να γνωρίσει από κοντά τον Γεράσιμο Ευαγγελάτο και τον Γιώργο Σουλεϊμαν, για να την κάνουν ευτυχισμένη και χαρούμενη όπως έκαναν κι εμένα με τον τρόπο τους.

Υπάρχουν πράγματα που με τρομάζουν στον κόσμο μας. Όλους μάς τρομάζουν, ανάλογα με τον τρόπο που έχουμε μεγαλώσει και τι θέλουμε από αυτόν τον κόσμο. Εγώ, ας πούμε, σε αυτό το κομμάτι είμαι πολύ ρομαντική. Θα ήθελα όλοι οι άνθρωποι να είναι πιο επιεικείς, να αγαπάνε πιο πολύ, να είναι πιο ειλικρινείς, να καταλαβαίνουν πιο πολύ. Με τρομάζει η αγένεια και το ψέμα που βλέπω γύρω μου. Φοβάμαι για το μετά και για το πώς θα εξελιχθεί ο κόσμος, ειδικά μετά από όλες αυτές τις δυσκολίες που περνάμε τα τελευταία χρόνια. Γιατί η οικονομική κρίση, δυστυχώς, δεν μένει μόνο στο οικονομικό κομμάτι, περνάει και στο κοινωνικό και είμαστε σε μια άσχημη κατάσταση. Αντί να είμαστε πιο ενωμένοι, γινόμαστε περισσότερο του διχασμού, της βίας και της κακίας. Οπότε όλο αυτό με φοβίζει και με τρομάζει. Αλλά δεν αφήνω τον εαυτό μου να χάνει την ελπίδα. Και νομίζω όσο ονειροπόλο και να ακούγεται, προσπαθώ ακόμα και από τους γύρω μου, να το αλλάξω αυτό. Δηλαδή, να είμαι εγώ πιο αισιόδοξη για να είναι και οι γύρω μου. Να διαβάζω πιο πολύ και να παρακινώ και τους άλλους να διαβάζουν, για να ανοίγουν τους ορίζοντες και να μεγαλώνει λίγο η σκέψη μας. Τους φόβους μου, σε σχέση με τον κόσμο μας, νομίζω, ότι τους αντιμετωπίζω και είμαι αισιόδοξη.

 «Οι Μάγισσες της Σμύρνης»

Στις 10 Οκτώβρη κάνουν πρεμιέρα «Οι Μάγισσες της Σμύρνης». Είναι ένα υπερθέαμα και δεν είναι τυχαίο που τα εισιτήρια έχουν ξεπεράσει τις 12.000 προπώληση. Οπότε καταλαβαίνεις ότι αυτό είναι μαγικό. Βέβαια, οι «Μάγισσες της Σμύρνης» δεν θα μπορούσαν να κάνουν τίποτα λιγότερο με τη Μαρία Καβογιάννη, τη Μίρκα Παπακωνσταντίνου, τη Σμαράγδα Καρύδη, τον Μέμο Μπεγνή, τον Μελέτη Ηλία και άλλους 25 ηθοποιούς. Φυσικά, στο τιμόνι βρίσκεται ο Σταμάτης Φασουλής. Αλλά όσο μαγική είναι μία παράσταση, τόσο πιο πολύ άγχος έχεις να αρέσει στον κόσμο. Είμαι πολύ χαρούμενη και για αυτή την δουλειά. Συνεργάζομαι με ανθρώπους που ονειρευόμουν να δουλέψω μαζί τους. Με τον Σταμάτη Φασουλή είναι η δεύτερη φορά που δουλεύουμε μαζί και είμαι πραγματικά ευλογημένη, γιατί δεν νομίζω ότι κάποιος άλλος θα μου έδινε τέτοιες ευκαιρίες, όπως μου δίνει εκείνος. Σε αυτή την παράσταση όλοι είναι άνθρωποι καταξιωμένοι και με λόγο ύπαρξης στον χώρο. Υπάρχουν γιατί είναι ταλαντούχοι. Δίπλα τους μόνο μαθαίνω. Οι πρόβες με τις «Μάγισσες» είναι σαν να κάνω άλλα τέσσερα χρόνια σε δραματική σχολή.