Στο παρελθόν έχει κάνει πολλές δουλειές αλλά γρήγορα συνειδητοποίησε ότι αυτό με το οποίο θέλει να ασχοληθεί είναι η υποκριτική. Κι από ότι αποδείχτηκε έπραξε σωστά, αφού ήρθε για να μείνει… Ο Δημήτρης Γκοτσόπουλος είναι ένας από τους ταλαντούχους ηθοποιούς της γενιάς του και προσηλωμένος στους στόχους του. Η συνάντηση μας έγινε, πριν από μερικές ημέρες, σε ένα roof garden με θέα την Ακρόπολη και εκεί τα είπαμε όλα: η υποκριτική, ο θαυμασμός του κοινού, η μεγάλη επιτυχία της παράστασης «Οι μάγισσες της Σμύρνης» αλλά και η μεταφορά της ζωής του Έλληνα κροίσου, Αριστοτέλη Ωνάση, στην οποία θα υποδυθεί τον γιο του…

Έχεις κάνει πολλές και διαφορετικές δουλειές αλλά η υποκριτική σε κέρδισε. Πότε σου δημιουργήθηκε η ανάγκη να ασχοληθείς με αυτή;
Η αλήθεια είναι ότι στο  παρελθόν έχω κάνει αρκετές δουλειές, αρχικά από βιοποριστική ανάγκη και έπειτα ψάχνοντας τι ακριβώς θέλω να κάνω στη ζωή μου. Παίζοντας σχεδόν  πέντε χρόνια στο θέατρο, συνειδητοποιώ ότι μάλλον από μικρός ήθελα να γίνω ηθοποιός απλώς δεν το ήξερα. Δηλαδή «έπαιζα» στο σχολείο, στο σπίτι, στις παρέες μου, έκανα μιμήσεις σε καθηγητές, τραγουδούσα, οργάνωνα εκδηλώσεις στο σχολείο, φρόντιζα το περιβάλλον το οποίο βρισκόμουν να βρίσκεται σε μία εποικοδομητική ΆΡΣΗ. Χωρίς βέβαια να ξέρω ότι αυτό που κάνω ονομάζεται θέατρο. Μέχρι που το θέατρο ήρθε και με συνάντησε. Ήμουν εγώ έτοιμος και ώριμος για να καταλάβω τι επάγγελμα έπρεπε να ακολουθήσω. Στα 23 μου, είδα τυχαία μία παράσταση στο Ρωμαϊκό Ωδείο της Πάτρας. Είπα γι’ αυτό είμαι φτιαγμένος. Ήθελα να το δοκιμάσω.

Βλέποντας πια τα πράγματα εκ των έσω, αισθάνεσαι δικαιωμένος;
Δεν νιώθω ούτε δικαιωμένος ούτε αδικημένος παρά μόνο χαρούμενος και ευλογημένος. Έχω κάνει συνεργασίες που νιώθω περήφανος. Αυτό, βέβαια, δεν σημαίνει ότι μου έχει χαριστεί κάτι. Δουλεύω πολύ από την πρώτη στιγμή. Ήρθα στην Αθήνα για να δώσω εξετάσεις σε δύο δραματικές σχολές: στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και στο Ωδείο Αθηνών όπου και πέρασα.Ήταν μία σκληρή σχολή, υπό την έννοια της πειθαρχίας. Ήταν ένα κονσερβατόριο που σε ήθελε δέκα ώρες την ημέρα εκεί. Παίρνανε κανονικά παρουσίες και εγώ ήμουν ακόμα πιο πορωμένος. Έφευγα μετά από τη σχολή και πήγαινα να δω παραστάσεις. Κάθε μέρα σχεδόν και άλλη παράσταση. Ήθελα να καλύψω τα κενά που είχα αφού το θέατρο ήταν για μένα ένας καινούριος κόσμος. Και συνεχίζω να δουλεύω με τον εαυτό μου.Είναι ωραίο να βιώνεις την εξέλιξη.

Με ποια έννοια συνεχίζεις να δουλεύεις ακόμα με τον εαυτό σου;
Φέτος, έπαιζα σε τρεις παραστάσεις: «Οι μάγισσες της Σμύρνης», «Η Παναγία των Παρισίων» και «Η ζωή μου στην Τέχνη», που συνεχίζεται ακόμα. Έκανα ετερόκλητους χαρακτήρες.Η δουλειά συνήθως γίνεται στην πρόβα, στη σκηνή, στο σπίτι ακόμα και στη διαδρομή από και προς το θέατρο ή το γύρισμα. Είναι περίεργο να το εξηγήσω. Δεν τελειώνει ποτέ.

Πώς κατάφερες να συνδυάσεις και τις τρεις παραστάσεις ;
Με πειθαρχία νομίζω. Υπήρχαν στιγμές που ένιωθα ότι είχα γυρίσει στα χρόνια του πρωταθλητισμού. Αυτή η δουλειά θέλει αφοσίωση, «προπόνηση» προς πάσα κατεύθυνση και «αποθεραπεία»!

Θεωρείς ότι σου έχουν δοθεί ευκαιρίες;
Οι ευκαιρίες θα σου δοθούν μία – δύο φορές. Από εκεί και πέρα, πρέπει να αποδείξεις ότι μπορείς να σταθείς, να ανταπεξέλθεις και να προχωρήσεις παρακάτω.

Και να αποδείξεις ότι άξιζες τις ευκαιρίες…
Ναι, αν και αυτό είναι μία μεγάλη παγίδα. Προσπαθώ να αποβάλω την  ανάγκη  να αποδείξω την αξία μου πάνω στην σκηνή, «να κλείνω το μάτι», δηλαδή, στο κοινό, τύπου «δείτε με πόσο καλά το κάνω». Προσπαθώ απλώς να σταθώ στο ύψος-αλήθεια των περιστάσεων.

Θα κάτσεις να διαβάσεις τις κριτικές;
Άμα πέσουν στα χέρια μου θα τις διαβάσω δεν είναι ότι τις αποφεύγω. Αλλά είμαι τόσο αυστηρός με τον εαυτό μου που έχω ήδη εμένα να αντιμετωπίσω.

Όταν κλείνει η πόρτα του σπιτιού σου, συνεχίζεις να ασχολείσαι με τη δουλειά;
Ναι. Αλλά όταν νιώθω ότι δεν πρέπει να μιλήσω για τη δουλειά μου, δεν θα το κάνω. Ωστόσο, σ’ αυτή τη φάση της ζωής μου, προτεραιότητα είναι η δουλειά μου και να ζω όμορφα την κάθε μου στιγμή: να βλέπω τους φίλους μου, να μην ξεχνάω ότι η ζωή περνάει με ή χωρίς εμένα και να εργάζομαι. Από εκεί και πέρα, δεν κρύβω, ότι μέσα στο εργασιακό μου πλαίσιο έχω ζήσει μερικές από τις πιο αυθεντικές στιγμές της ζωής μου.

Είναι εύκολο να διατηρείς επαφές και εκτός δουλειάς;
Αναπόφευκτα κρατάω επαφές με ανθρώπους του χώρου μιας και δουλεύουμε τόσες ώρες μαζί. Μάλιστα με πολλούς από αυτούς μοιραζόμαστε τα ίδια άγχη, τις ίδιες επιθυμίες, τις ίδιες αξίες και τους θεωρώ φίλους μου.

Έχεις πιάσει τον εαυτό σου να απογοητεύεται ;
Έχω πιάσει τον εαυτό μου να απογοητεύεται όπως και να ονειρεύεται  μεγάλα πράγματα και ίσως  είναι απόλυτα ανθρώπινο. Πιστεύω ότι όταν είσαι έτοιμος, οι ευκαιρίες εμφανίζονται. Οι ηθοποιοί  είναι σαν τ’ άστρα στον ουρανό. Αν αξίζεις, όταν ο θεατής  σηκώσει το κεφάλι του στη σκηνή θα σε εντοπίσει.

Όση ώρα μιλάμε δείχνεις να είσαι προσγειωμένος…
Όλα είναι θέμα παιδείας. Εγώ είχα δύο προσγειωμένους γονείς και μου έμαθαν ότι όλοι είμαστε ίσοι. Επίσης, είχα και καλούς δασκάλους και οι άνθρωποι που θαυμάζω είναι πολύ προσγειωμένοι. Συν τοις άλλοις, δεν μπορώ να παρακολουθήσω κάποιον πάνω στην σκηνή όταν έχει έπαρση . Άπαξ και έχεις την έπαρση, κάτι εμποδίζει τον θεατή να συνδεθεί μαζί σου. Εμένα πιο πολύ με ενδιαφέρει να συνδεθώ – συναντηθώ με το κοινό, παρά να με θαυμάσει για κάτι που κάνω.

Και ο θαυμασμός του κοινού, όμως, δεν έχει την γοητεία του;
Δεν είναι προτεραιότητα μου να με θαυμάζει το κοινό, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν μου αρέσει. Δεν το σκέφτομαι καθόλου αυτό. Εμένα με ενδιαφέρει να πάλλεται η ενέργεια του κοινού με τη δική μου. Αυτό είναι ακόμα πιο «ηδονικό».

Στην παράσταση «Η ζωή μου στην Τέχνη» είστε τρεις ηθοποιοί και βρίσκεστε πολύ κοντά στο κοινό. Τι δυσκολίες έχει;
Στη πρεμιέρα μία κυρία είχε βγάλει το κινητό και έγραφε τη παράσταση. Την πλησίασα  με ευγένεια και χωρίς να σταματήσω την παράσταση, της κατέβασα το κινητό. Αυτό είναι ένα παράδειγμα δυσκολίας σε ένα τόσο μικρό θέατρο. Ο θεατής πρέπει να καταλάβει ότι ακούγεται και ο παραμικρός ψίθυρος και εσύ, από την άλλη, την όποια δυσκολία καλείσαι να την κάνεις πλεονέκτημα υπέρ της παράστασης.

Η παράσταση παρουσιάζει όσα αντιμετωπίζει ένας ηθοποιός πριν και κατά τη διάρκεια ενός project. Είναι εύκολο να «απομυθοποιείς» την δουλειά;
Στην παράσταση υποδυόμαστε τρεις νέους ανθρώπους σε αυτό τον χώρο. Όταν είσαι «φρέσκος» σ’ αυτή τη δουλειά όλα είναι πιο δύσκολα. Σιγά – σιγά μαθαίνεις τα όρια σου, τα δικαιώματα σου. Δηλαδή αυτό που βλέπετε στην παράσταση δεν θα μπορούσε να γίνει από έμπειρους ηθοποιούς γιατί κατά πάσα πιθανότητα θα είχαν προλάβει τις καταστάσεις.

Ταυτίζεσαι σε κάποια σημεία με τον Στήβεν;
Ο Στήβεν είναι ένας αφελής ηθοποιός. Εγώ νομίζω κάνω ένα μέρος του εαυτού μου στα πρώτα μου βήματα (Γελάει) ή ακόμα και όταν κάποια πράγματα δεν μπορώ να τα αντιμετωπίσω παρά μόνο σαν παιδί.

Η παιδικότητα είναι μία σημαντική άμυνα, σωστά;
Το θέατρο το βλέπω σαν ένα όμορφο παιχνίδι και με αυτή την διάθεση το αντιμετωπίζω. Ένα παιχνίδι ελευθερίας  μέσα στα όρια της συνθήκης.

Υπάρχει κάποιος ρόλος που να σε ταλαιπώρησε στην, μέχρι τώρα, διαδρομή σου;
Ο ρόλος που κάνω στην παράσταση «Η ζωή στην Τέχνη» δεν ήταν πολύ εύκολος. Πρέπει να είμαι αφελής και οχι να παίζω την αφέλεια, αλλιώς θα μπορούσε πολύ εύκολα να γίνει ο Στήβεν μια καρικατούρα. Το θέμα είναι να σεβαστείς τη νοημοσύνη του κοινού και να κάνεις τον κόσμο να περάσει καλά με ένα βλέμμα ή με μία υποψία. Δεν χρειάζεται να κατεβάσεις τα παντελόνια σου για να κάνεις τον κόσμο να γελάσει ή να κερδίσεις τις εντυπώσεις.

Όλο αυτό που συνέβη με τις «Μάγισσες της Σμύρνης» το περίμενες; Ήταν η «μακροβιότερη» και η πιο επιτυχημένη παράσταση στο Θέατρο Παλλάς.
Είχε τη «συνταγή» να γίνει μία επιτυχημένη παράσταση και σημείωσε τεράστια εισπρακτική επιτυχία.Σε μεγάλο βαθμό οφείλεται στο Σταμάτη Φασουλή, έναν  ΔΑΣΚΑΛΟ που ξέρει πώς να αξιοποιήσει και τους ηθοποιούς του και το εκάστοτε έργο που έχει να διαχειριστεί.

Ισχύει ότι έχει μπει μία άνω τελεία σε αυτή την παράσταση, δηλαδή να ανέβει ξανά κάποια στιγμή;
Δεν ξέρω αν είναι εύκολο να ανέβει ξανά αυτή η παράσταση. Σίγουρα θα θέλαμε να το παρουσιάσουμε και στη Θεσσαλονίκη αλλά δεν βοήθησαν οι συγκυρίες. Δε βρέθηκε χώρος. Αλλιώς μπορεί να είχε κάνει και μία μεγάλη επιτυχία στην Θεσσαλονίκη. Νομίζω, πάμε γι’ άλλα…

Όπως η θεατρική μεταφορά της ζωής του Ωνάση όπου θα υποδυθείς τον γιο του;
Νιώθω χαρά και τιμή που ο Σταμάτης Φασουλής και οι θεατρικές σκηνές μου εμπιστεύονται έναν τέτοιο ρόλο.Δεν είναι και λίγο.  Εγώ θα κάνω τον Αλέξανδρο, τον γιο του Ωνάση, ο οποίος ήταν και η μεγάλη του αδυναμία. Θα γίνει για πρώτη φορά παράσταση η ζωή του Αριστοτέλη Ωνάση και αυτό είναι ένα στοίχημα από μόνο του.

Έχεις αρχίσει κάποιου είδους προεργασία;
Ναι, αλλά ακόμα είναι πολύ νωρίς δεν έχει σημασία να πω τι και πως.

Ποια είναι η σχέση σου με την τηλεόραση;
Πολύ καλή! Όταν υπάρχουν βέβαια οι κατάλληλες προϋποθέσεις.Δεν εννοώ μόνο τα οικονομικά άλλα και τα καλλιτεχνικά κίνητρα.

INFO: Η παράσταση «Η ζωή μου στην Τέχνη» παρουσιάζεται στο Θέατρο 104 κάθε Δευτέρα και Τρίτη, στις 21.15.