Ο Δημήτρης Μακαλιάς θέλει να γεμίζει την παλέτα της ζωής του με διαφορετικές εμπειρίες. Ο ίδιος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Cock» στο Θέατρο Αθηνών και μας μιλά για τις ταμπέλες που βάζουμε στους ανθρώπους, για το πως ξεκίνησε το ταξίδι του στην υποκριτική ενώ μας εξομολογείται ακόμη πως το θέατρο τον έχει κάνει πιο κοινωνικό.

 

Το ταξίδι μου στην υποκριτική ξεκίνησε από όταν ήμουν πολύ μικρός και έβλεπα ταινίες στο σινεμά. Ο μεγάλος μου έρωτας είναι ο κινηματογράφος. Από πολύ μικρή ηλικία έβλεπα ταινίες στο σινεμά και με μάγευε αυτή η σκοτεινή εικόνα, βίωνα καταστάσεις μέσα από τις ταινίες. Αυτό με έφερε πιο κοντά στο να σκεφτώ ότι θα ήθελα να σχοληθώ με αυτό τον χώρο πιο συνολικά. Στο σχολείο ξεκίνησα να ασχολούμαι δειλά δειλά στο να κάνω πράγματα. Στην τρίτη δημοτικού σκηνοθέτησα, έγραψα το σενάριο και πρωταγωνίστησα σε μία παράσταση στο Χαλάνδρι. Μέχρι τα 18 δεν ασχολήθηκα ποτέ ξανά. Το έλεγα αλλά δεν έκανα τίποτα. Μπήκα στο πανεπιστήμιο στο τμήμα Πολιτικών Επιστημών και τότε αφού είχα κάνει και αυτό που ήθελα είπα πως θα ήθελα να δοκιμάσω και την υποκριτική. Και άρχισα σιγά σιγά να κάνω πράγματα που μου ταιριάζουν και μου αρέσουν. Έτσι κάνω. Δοκιμάζω πράγματα και αν δω ότι μου ταιριάζουν ξεκινάω να τα κάνω σιγά σιγά. Δεν πέφτω ποτέ με τα μούτρα σε κάτι.

Το πρώτο μου όνειρο είναι πολύ μακριά από αυτό που κάνω. Μου αρέσει πολύ να κάνω ταινίες και να σκηνοθετώ ταινίες. Θα ήθελα να είμαι ένας παραμυθάς της μεγάλης οθόνης. Κάπως έτσι θυμάμαι ότι άρχισα να αγγίζω τα πράγματα. Με γνώμονα τον κινηματογράφο ξεκίνησα την υποκριτική προκειμένου να δω τη διαδικασία του ηθοποιού πριν περάσω σε άλλα στάδια. Έγινα ηθοποιός και ήθελα να τα κάνω όλα βήμα-βήμα. Έκανα τραγούδι, έκανα χορό, αλλά σταμάτησα εκεί και δεν συνέχισα με τον κινηματογράφο. Ήθελα να περάσω από όλες τις ειδικότητες που χρειάζεται μια ταινία. Από τον φωτισμό, τη φωτογραφία, τη σκηνογραφία, την υποκριτική. Έμεινα στην υποκριτική γιατί με μέγεψε πολύ. Όταν πήγα στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος άνοιξε ένα τελείως διαφορετικό πεδίο στη ζωή μου και ένιωσα πιο δημιουργικά από αυτό που ονειρευόμουν για τον κινηματογράφο. Μου άρεσε η αθρώπινη επαφή που έχεις στο θέατρο. Έχεις αμεσότητα με τον θεατή και τα έδωσα όλα εκεί. Δεν έχω βγάλει βέβαια από το μυαλό μου τον κινηματογράφο.

Το θέατρο & η τηλεόραση

Το μεγαλύτερο σχολείο για εμένα ήταν η σχολή. Εκεί είναι οι άνθρωποι σου μαθαίνουν τις βάσεις για να μπορέσεις να βρεις τον προσωπικό σου χρόνο και χώρο στα πράγματα. Και κάθε δουλειά στην οποία συμμετέχω μου αφήνει μία μικρή εμπειρία, η οποία γεμίζει ένα παζλ από εμπειρίες που με κάνουν καλύτερο. Δεν είχα όμως ένα πρόσωπο που μου έδειξε κάτι. Το θέατρο με έκανε πιο κοινωνικό. Μου άνοιξε έναν άλλο κόσμο. Ήμουν ένας πολύ εσωστρεφής άνθρωπος και η επαφή με τους άλλους ανθρώπους, με την παρατήρηση και με το πόσο ακούω τους άλλους, το πως συμμετέχω στα κοινωνικά θέματα, με βοήθησε. Με βοήθησε στον κοινωνικό και συναισθηματικό τομέα και γενικότερα στον τομέα της αναζήτησης. Με βοήθησε στο να βγάλω οποιοδήποτε στεγανό από πάνω μου. Πλέον δεν υπάρχουν στεγανά, δεν υπάρχουν όρια. Ξαφνικά όλα έγιναν ανοιχτά και επιτρεπτά. Η αλλαγή σε εμένα φαίνεται στο κομμάτι της ανθρώπινης επαφής. Στη ζεστασιά, στο πως ακούω. Ένας δάσκαλός μου ο Ανδρέας Βουτσινάς μας έλεγε: «Το θέατρο έχει περισσότερη ζωή, από όση έχει η ίδια η ζωή εκεί έξω». Νομίζω πως ζω πιο χρωματιστά και πιο έντονα τη ζωή μου πια. Το θέατρο είναι μία σποδή στη ζωή. Ένας χώρος και ένας τρόπος διδαχής. Είναι μία ωραία ιερή συνενοχή με το κοινό με το οποίο γινόμαστε ένα και έχω τη δύναμη και την εξουσία να πω αυτά που θέλω. Το δικό μου παραμύθι και να παλέψω να αγγίξω την ψυχή ενός ανθρώπου. Με συγκλονίζει ακόμη περισσότερο όταν το κοινό είναι παιδιά. Γι’ αυτό τον λόγο το ξεκίνησα κιόλας. Ήθελα να μεταφέρω σκέψεις και προτάσεις μου για τη ζωή μέσα από το θέατρο, μέσα από τη σκηνή. Οποιαδήποτε δουλειά όμως κάνω την κάνω και για βιοποριστικούς λόγους. Δεν μπορώ να σου πω πως κάνω ένα λειτούργημα και θα μπορούσα να το κάνω χωρίς να πληρώνομαι. Θα ήθελα η δουλειά που κάνω να μου αποφέρει κάποια χρήματα για να έχω ένα καλό επίπεδο ζωής. Πέρα από αυτό έχω την τεράστια τύχη και χαρά αυτό που μου δίνει χρήματα για να ζήσω να είναι αυτό που λατρεύω περισσότερο από όλα.

Με εξιτάρουν οι ρόλοι που με βγάζουν έξω από τα όριά μου. Οι καρικατούρες, οι ρόλοι που δεν εμφανίζονται εύκολα μπροστά μας και δεν θυμίζουν σε τίποτα εμένα. Αυτό με εξιτάρει γιατί με βάζει σε μία διαδικασία να αναζητήσω διαφορετικούς ανθρώπους και χαρακτήρες, να βρω πτυχές του εαυτού μου που δεν είχα σκεφτεί. Πάνω στη σκηνή, συμβαίνει κάτι παράδοξο. Η κάθε παράσταση έχει διαφορετικό κοινό και δίαυλους επικοινωνίας μαζί του. Όταν είμαι με τον Ζήση Ρούμπο και τον Λάμπρο Φισφή στην παράσταση «Tailor Made Comedy» και το κοινό έχει έρθει και ξέρει πως θα γελάσει σε μία βραδιά κωμωδίας περνάω τόσο ωραία να τους βλέπω να μπλέκουν μαζί μας σε αυτό το γαϊτανάκι κωμωδίας. Με τρελαίνει. Αντίστοιχα, όταν είμαι στο «Cock» και βλέπω τη συγκίνηση του κοινού σε πιο κοινωνικούς προβληματισμούς, με εξιτάρει πολύ. Με κάνει να νιώθω ωραία το γεγονός ότι τους βάζω να κάνουν μία μικρή μετατόπιση στη ζωή τους επειδή είδαν μία παράσταση. Είναι κάτι πολύ ισχυρό και δυνατό αυτό. Μας δίνεται μία εξουσία απλόχερα από τον θεατή που έρχεται και πληρώνει για να μας δει. Αν δω ότι δεν περνάει στο κοινό αυτό που θέλω, ροσπαθώ να τελειώσω όσο πιο γρήγορα γίνεται αυτή την παράσταση. Μου έχει τύχει στο παρελθόν. Παλεύεις να κάνεις την παράσταση όσο καλύτερη μπορείς. Αν δεις ότι δεν περνάει δεν έχει λόγο ύπαρξης. Αν δεις ότι αυτό που έφτιαξες τελικά δεν είναι όπως το ήθελες καλό είναι να μην το κάνεις και να νιώθεις λίγο καλά και με την ψυχή σου. Τα τελευταία χρόνια σίγουρα έχω την τύχη αν επιλέγω ρόλους και έργα. Πιο παλιά περνούσα ακροάσεις και δεν είχα την πολυτέλεια να επιλέξω. Πάλευα με αυτά που μου δίνονταν. Αν δεις ότι σε κάτι δεν μπορείς να ανταπεξέλθεις θα βρεις τρόπο να το κάνεις. Δεν μου έχει συμβεί μέχρι σήμερα να παρατήσω κάτι. Μπορεί γιατί ήμουν τυχερός ή γιατί ο καθένας βρίσκει τον τρόπο να ισορροπήσει σε έναν ρόλο. Και υπάρχουν άνθρωποι που βλέπουν τι ταιριάζει στον καθένα ή όχι.

Η τηλεόραση είναι ένας χώρος ο οποίος μπήκε πολύ φυσικά στη ζωή μου. Ξεκίνησα στην κρατική τηλεόραση με μία σειρά. Μου αρέσει πολύ. Έχει κάτι όπως και ο κινηματογράφος. Απευθύνεται σε ένα πολύ μεγάλο κοινό πολύ γρήγορα και η μυθοπλασία με μάγευε από μικρό. Μεγάλωσα με το MEGA και τις σειρές του. Ποτέ δεν τη σνόμπαρα επειδή ήθελα να κάνω θέατρο. Με ενδιαφέρει πολύ και μου αρέσει. Οτιδήποτε με κάνει να νιώθω καλά και να νιώθω ότι μπορώ να συνεισφέρω μέσα από τον χαρακτήρα μου, το τολμάω. Θέλω να δοκιμάζω πράγματα, να με βλέπω σε διαφορετικούς χώρους, να γεμίζω εμπειρίες. Αυτό θέλουμε όλοι μας. Να γεμίζουμε την παλέτα της ζωής μας με διαφορετικά χρώματα και ποιότητες. Επομένως είναι ευτυχία για εμένα να κάνω διαφορετικά πράγματα. Το κομμάτι της παρουσίασης ή της συμμετοχής μου σε μία εκπομπή μου αρέσει. Μου αρέσει να μιλάω με τον κόσμο. Το θέατρο μου έδωσε το πλεονέκτημα να είμαι εγώ, να είμαι σαφής, να είμαι ο εαυτός μου και να μου αρέσει να συνομιλώ. Σαφώς άλλο το θέατρο, άλλο η τηλεόραση. Είναι άλλοι χώροι, άλλα τα εργαλεία που χρησιμοποιείς, άλλο το αντικείμενο. Δεν μπορείς να τα συγκρίνεις. Όπως είναι τελείως διαφορετικό να κάνεις σίριαλ στην τηλεόραση και να είσαι σε μία εκπομπή. Το κάθε τι έχει τον δικό του κόσμο και τον δικό του κώδικα. Μην θεωρούμε πως όλοι μπορούμε να κάνουμε τα πάντα. Σε κάτι μπορεί να είμαστε καλοί σε κάτι άλλο όχι. Σίγουρα η τηλεόραση σου δίνει μία ταχύτητα στη δημοσιότητα. Σε φέρνει πιο άμεσα σε επαφή με πολύ κόσμο. Το θέατρο θέλει χρόνο αλλά δίνει μία διαφορετική σχέση. Είναι μία μαγική στιγμή αυτή που συντελείται κάθε βράδυ στην παράσταση. Με τον τρόπο που επικοινωνείς με τον κάθε θεατή. Δεν μπορείς να γγίξεις αυτό το επίπεδο από την τηλεόραση. Είναι σαν να βλέπεις έναν αγώνα από το σπίτι σου και να βλέπεις τον ίδιο αγώνα από τον αγωνιστικό χώρο.

Το «Cock» και οι ταμπέλες…

Είναι μία πολύ ωραία συγκυρία αυτή η παράσταση. Έχει να κάνει με τη διαφορετικότητα και τον τρόπο που η σύγχρονη κοινωνία προσπαθεί να αντιμετωπίσει τη διαφοετικότητα. Μέσα από το «Cock» με χιούμορ αλλά και με συγκίνηση καταφέρνουμε αν μιλήσουμε γι’ αυτό και χαίρομαι πολύ. Μιλάμε για τη διαφορετικότητα και για τις ταμπέλες που έχει ανάγκη η κοινωνία να βάζει και πως μπορούμε να αποφύγουμε όλο αυτό και να είμαστε ο εαυτός μας. Ο καθένας από εμάς είναι τελείως διαφορετικός από τον άλλο. Άρα είναι αστείο να μιλάμε για δαφορετικότητα όταν ξεκινάμε με δεδομένο ότι ο κάθε άνθρωπος είναι διαφορετικός από τον άλλο. Αυτό πραγματεύεται η παράσταση. Το πως διαχειριζόμαστε τους συνανθρώπους μας, τις επιλογές μας, πως η κοινωνία μας αναγκάζει να μπούμε σε κοινωνικούς ρόλους και να παρούμε θέση για το ποιοι είμαστε και πως συμπεριφερόμαστε ανάλογα με το τι εκείνη προτάσσει και όχι εμείς. Είναι ένας ύμνος για την ελευθερία, ένας ύμνος για να είμαστε ο εαυτός μας και να είμαστε αληθινοί, ειλικρινείς στο συναίσθημά μας.

Υπάρχουν ακόμη ταμπέλες ακόμη και στα πιο απλά πράγματα. Όλοι οι άνθρωποι θέλουν να σε κατατάσσουν κάπου. Είτε βάσει του επαγγέλματός σου, της καταγωγής σου, της σεξουαλικής σου ταυτότητας. Έχουμε ανάγκη να βάζουμε σε κουτάκια τους ανθρώπους και να τους ορίζουμε παρά να τους αναγνώσκουμε. Αυτή η ανάγκη υπάρχει γιατί προσπαθούμε να νιώσουμε καλύτερα εμείς. Είναι ψυχολογικό αυτό το πλαίσιο. Προσπαθούμε να νιώσουμε εμείς πιο δυνατοί, θεωρούμε ότι εμείς είμαστε πιο καλοί. Θέλουμε να ανεβάσουμε την αυτοπεπείθησή μας ίσως.

Προσωπικός χρόνος

Ο προσωπικός χρόνος είναι περιορισμένος όταν αναγκάζεσαι να κάνεις τόσα πολλά, αλλά είμαι συνηθισμένος να δουλεύω τόσο πολύ και να βρίσκω ποιοτικό χρόνο γι’ αυτά που θέλω. Με τη δουλειά που κάνουμε κάποιες φορές αναγκαζόμαστε να κάνουμε μαζικά πράγματα για να έχουμε αργότερα μία ποιότητα ζωής και να αφιερώσουμε λίγο χρόνο παραπάνω για διακοπές ίσως. Ο χειμώνας είναι πάντα απαιτητικός. Είμαστε σε ένα τρέξιμο. Μου αρέσει να δουλεύω. Δεν έχω εμμονή πως αυτό είναι η δουλειά μου και δεν μπορώ χωρίς αυτή. Μου αρέσει πολύ αλλά θεωρώ πως θα μπορούσα να κάνω οτιδήποτε άλλο με τον ίδιο ζήλο και την ίδια αγάπη.

*Ο Δημήτρης Μακαλιάς φέτος πρωταγωνιστεί ακόμη στο «Tailor Made Comedy» στο Θέατρο Ζίνα με τον Λάμπρο Φισφή και τον Ζήση Ρούμπο αλλά και στην παράσταση «Το αγόρι με τη βαλίτσα» στο Θέατρο Κάππα.