Φέτος, ο προσωπικός της χρόνος είναι περιορισμένος, καθώς οι ώρες της ημέρας της μοιράζονται ανάμεσα σε γυρίσματα, πρόβες και παράστασεις. Όπως ο «Αρίστος», που παρουσιάζεται στο θέατρο «Άνεσις» κάθε Δευτέρα και Τρίτη, η «Ψιλικατζού», στο «Vault», ενώ τη συναντάμε στο ρόλο της μητέρας στην παράσταση «Τα μάτια», που κάνει πρεμιέρα στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου», την Πέμπτη 17 Ιανουαρίου. Η Ελένη Ουζουνίδου, αποκάλυψε στο theaternow.gr, πότε ξεκίνησε το ταξίδι της υποκριτικής για εκείνη, τι είναι αυτό που την εξιτάρει στο θέατρο, αλλά και για τις τρεις παράστασεις που πρωταγωνιστεί φέτος τον χειμώνα…

Την περίοδο που ήμουν στη Θεσσαλονίκη και σπούδαζα κάτι άλλο, μπήκα σε μία θεατρική ομάδα. Μου άρεσε πάρα πολύ η ιστορία με το θέατρο, γιατί κατάλαβα πως έχει να κάνει και με άλλες Τέχνες και όχι μόνο με το αμιγώς θεατρικό κείμενο, αλλά και με την ποίηση, τη μουσική, τη ζωγραφική… Κατάλαβα ότι μόνο αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Έδωσα εξετάσεις στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδας, όπου πέρασα και αποφοίτησα. Ήταν σαν να ξεκινούσε ένα μαγικό ταξίδι. Είναι πολλά πράγματα και πολλές εικόνες που θυμάμαι από εκείνα τα χρόνια. Τα πρώτα χρόνια του Κρατικού, ήταν για μένα ένα ξεκίνημα πολύ όμορφο, που καταλάβαινα ότι θα μου αρέσει πολύ στην πορεία και πως μπορεί να είναι δύσκολο αλλά κυρίως είναι ευχάριστο. Αυτό που φαντάστηκα πάνω – κάτω, αυτό έζησα και ζω σε αυτή τη δουλειά. Δεν απέχει πάρα πολύ. Φέτος, που έχω αναλάβει πάρα πολλά πράγματα να κάνω, κάποια στιγμή άρχισα να λέω μήπως πρέπει να ζήσω λίγο και την κανονική μου ζωή και να μην είναι όλη μου η ζωή αφιερωμένη πάνω στη σκηνή. Οικονομικές δυσκολίες αντιμετώπισα, όπως όλοι οι ηθοποιοί. Αυτό είναι δεδομένο. Κανένας δεν έβγαλε ποτέ χρήματα από το θέατρο. Πάντα βγάζεις χρήματα ίσα για να ζήσεις και για να ζήσεις αξιοπρεπώς. Ήμουν βέβαια και τυχερή. Ήμουν πολλά χρόνια στα Κρατικά θέατρα οπότε είχα το μισθό μου, τα ένσημά μου. Όπως και στην πορεία ήμουν πάλι τυχερή. Θεωρώ ότι άρχισα να ταιριάζω με ανθρώπους που με οδήγησαν σε σωστές επιλογές.

Είναι πολλά πράγματα που με μάγεψαν στο θέατρο, όχι μόνο ένα. Η Τέχνη έχει να σου δώσει πολλά. Μου αρέσει αυτό που κάνει το θέατρο, που λέει ιστορίες ανθρώπινες, αληθινές ή παράλογες και εμέσσως μιλάει με παραβολές και λέει παραμύθια για να φτάσει στην αλήθεια. Μου αρέσει πολύ όμως και αυτή η έκθεση. Είναι κάτι που με εξιτάρει. Μου αρέσει να είμαι σε αυτό το τεντωμένο σχοινί και να «βασανίζομαι γλυκά» για να πω μια ιστορία…

Η παράσταση «Αρίστος»

Πρόκειται για την ιστορία του Αριστείδη Παγκρατίδη, του φερόμενου «Δράκου του Σέιχ Σου» και εκτελεσμένου το 1968 στο δάσος που βρίσκεται πάνω από τη Θεσσαλονίκη. Μέσα από τα μάτια του Θωμά Κοροβίνη, που έγραψε το βραβευμένο μυθιστόρημα «Ο γύρος του θανάτου» και του Γιώργου Παπαγεωργίου, του σκηνοθέτη μας, που διάβασε το βιβλίο του Θωμά και συγκινήθηκε από την ιστορία αυτού του παιδιού, μίλησε με ανθρώπους μεγαλύτερους από αυτόν και κατάλαβε ότι ήταν μια ιστορία αδικίας. Κατά πάσα πιθανότητα, 99,9%, δεν ήταν εκείνος ο δράκος του Σέιχ Σου, αλλά ένα εξιλαστήριο θύμα. Απόφασισαμε όλοι μαζί να κάνουμε αυτή την παράσταση, που από ότι έδειξε η ιστορία, συγκινήθηκε πολύς κόσμος και ενδιαφέρθηκε και ενδιαφέρεται ακόμα πολύς κόσμος να μάθει τι έγινε τότε. Μέσα από την παράσταση και την ιστορία του Παγκρατίδη, περνάει σε δεύτερο φόντο και η πολιτική ζωή της Θεσσαλονίκης του 1960 που τα χρόνια δεν ήταν μόνο όμορφα, ρομαντικά. Ήταν δύσκολα, γιατί υπήρχε μεγάλη φτώχεια και παράλληλα ανθούσε το παρακράτος. Το παρακράτος που δολοφόνησε τον Λαμπράκη, που κατάφερε να εξοντώσει τον Παγκρατίδη, έφερε τη Χούντα… Όλοι μας παίζουμε διαφορετικούς ρόλους. Εγώ κάνω τη μητέρα του Παγκρατίδη και τη Σύλβα μια λαϊκή τραγουδίστρια, που υποτίθεται ότι είχε ερωτικής φύσεως σχέση με τον Παγκρατίδη.

Η ζωή είναι δύσκολη μερικές φορές. Δεν είναι εύκολη και συμβαίνουν πάρα πολλές αδικίες. Εγώ για αυτές τις αδικίες θέλω να μιλάω και μέσω του θεάτρου, μου δίνεται αυτή η ευκαιρία. Ο Παγκρατίδης ήταν ένα εξιλαστήριο θύμα. Μην μου πείτε ότι δεν υπάρχουν και τώρα εξιλαστήρια θύματα και ότι δεν συμβαίνουν παράλογα πράγματα και μεγάλες αδικίες και πως δεν κατηγορούνται άνθρωποι για να μην μπουν στη φυλακή κάποιοι άλλοι. 

Στην «Ψιλικατζού» συναντάμε μια άλλη άνθρωπινη ιστορία. Είναι ένα κείμενο, που το έχει γράψει η Κωνσταντίνα Δελημήτρου, μια νικήτρια της ζωής, μία φοβερή κοπέλα με μεγάλη δύναμη και μεγάλο θάρρος. Η Κωνσταντίνα είχε ένα ψιλικατζίδικο στη Νίκαια. Αποφάσισε να ανοίξει με τον άντρα της αυτό το μαγαζί γιατί ήθελε να κάνει μια δουλειά με κόσμο. Το παιδικό παραμύθι για εκείνη, ότι θα μεγαλώσει, θα παντρευτεί, θα έχει χρήματα και θα κάνει πιτσιρικάκια, ξεκίνησε… Τα πιτσιρικάκια όμως δεν ερχόντουσαν και έτσι εκείνη μπήκε σε μια διδικασία να μπαινοβγαίνει σε γυναικολογικές κλινικές, έμπλεξε με διάφορους γυναικολόγους κομπογιάννήτες που την κορόιδεψαν. Κόντεψε να χάσει την υγεία της και στην πορεία ξεκίνησε τη διαδικασία των εξωσωματικών. Το τέλος δεν θα σας το πω, αλλά έχω να σας πω ότι η Κωνσταντίνα, παιρνώντας πάρα πολλές ώρες μέσα στο ψιλικατζίδικο είχε έναν υπολογιστή και οδηγήθηκε στον κόσμο του διαδικτύου. Εγινε μπλόγκερ και μάλιστα μία από τις πρώτες και πιο ονομαστές. Το 2011 έγραψε ένα βίβλιο, στο οποίο περιέγραφε τις περιπέτειες της μέσα στο ψιλικατζιδίκο, αλλά και μέσα στα ιατρικά κέντρα.

Η παράσταση «Τα μάτια» κάνει πρεμιέρα στις 17 Ιανουαρίου, στο «Θέατρο του Νέου Κόσμου». Πρόκειται για ένα μελόδραμα. Δεν έχει το ντοκουμέντο, είναι μυθοπλασία. Είναι ένα νεαρό αγόρι τυφλό, που αγαπά μια κοπέλα, η οποία τον αγαπά και τον φροντίζει. Εκείνη έχει μια μαμά, την οποία υποδύομαι εγώ. Τότε εμφανίζεται μια οφθαλμίατρος, που του λέει ότι μπορεί να τον θεραπεύσει και να δει, κάτι που του το έχουν αποκλείσει στο παρελθόν. Αυτή λοιπόν η βραβευμένη οφθαλμίατρος, του ζητά να διαλέξει αν θέλει να τον θεραπεύσει. Πρόκειται για μία ιστορία μελό, που μιλάει για τη ζωή και κυρίως για τον έρωτα.

Ο προσωπικός χρόνος & οι ρόλοι… 

Καταφέρνω και βρίσκω χρόνο για μένα. Είναι λιγάκι δύσκολο, αλλά γίνεται. Τώρα που βρισκόμαστε στα μισά της σεζόν, μπορώ να πω ότι είναι ότι είμαι εξαντλημένη. Παράλληλα όμως, νιώθω περηφάνια γιατί καταλαβαίνω ότι το μυαλό μου λειτουργεί αρκετά γερά ακόμα. Όμως, υπόσχομαι στον εαυτό μου να μην το ξανακάνω. Όλα αυτά που κάνω, τα αγαπάω και αυτό είναι πάρα πολύ σημαντικό, γιατί μου δίνει κουράγιο. Όλοι οι συνεργάτες είναι εξαιρετικοί, ζω πολύ μεγάλες χαρές, αλλά θέλω να ζήσω και τις χαρές του ανθρώπου εκτός σκηνής.

Δεν ονειρεύομαι ρόλους. Ποτέ δεν είπα θέλω να παίξω «αυτό». Έχουν αλλάξει και λίγο τα πράγματα. Δηλαδή μπορεί να παρουσιαστεί ένα κείμενο, όπως της Κωνσταντίνας Δελημήτρου και να πεις «Πω πω τι ιστορία είναι αυτή; Και πόσο αληθινή; Και πόσες γυναίκες έχει βασανίσει αυτό το θέμα; Γιατί να μην ασχοληθώ με αυτό το έργο;». Ακόμα και παλαιότερα, όταν ήρθε στα χέρια μου το έργο «Σταματία, το γένος Αργυροπούλου», που είναι μια παλαβή ιστορία μιας γυναίκας που την ξέρουμε πάρα πολύ καλά, που υπάρχει σε κάθε ελληνικό σπίτι, αλλά ποτέ κανένας δεν τόλμησε να μιλήσει για αυτή την γυναίκα στο θέατρο. Δεν είναι η ηρωίδα των Σαιξπιρικών, των κλασσικών έργων. Είναι μια καταπληκτική ελληνίδα. Όταν λοιπόν συναντώ τέτοια έργα  λέω «Εντάξει αυτά είναι ωραία πράγματα, αυτά με εξιτάρουν». Σχεδόν με κάθε ρόλο θα μπορούσα να βρω κομμάτια που να ταιριάζουν και με τον δικό μου χαρακτήρα. Αυτό είναι μια έκπληξη, αλλά το βλέπεις εκ των υστέρων. Αυτό που σε ενδιαφέρει είναι να αδειάσεις για να χωρέσεις κάτι άλλο. Αυτό το άδειασμα είναι εύκολο. Μαθαίνεται, γι’ αυτό εκπαιδευόμαστε.

Φωτογράφος: Δομνίκη Μητροπούλου