Ο Θοδωρής Βουρνάς είναι ένας άνθρωπος που δεν εφησυχάζεται και επιλέγει κάθε θεατρική παράσταση που ανεβάζει να περνάει αισιόδοξα μηνύματα στο κοινό. Ο σκηνοθέτης μιλά στο Theaternow.gr για την απόφασή του να ασχοληθεί με την Τέχνη, αποκαλύπτει πόσο σημαντικό ρόλο έχει παίξει το θέατρο τόσο στη ζωή του όσο και στη σχέση του με τον πατέρα του, ενώ τέλος μας μιλά για την παράσταση «Όταν τα χελιδόνια κλαίνε» που θα βρίσκεται για περιορισμένες παραστάσεις τον Μαίο κάθε Παρασκευή και Σάββατο στις 21.00 στο «Αγγέλων Βήμα».

Η επιθυμία μου να γίνω σκηνοθέτης υπήρχε από πάντα, γιατί από παιδί παρακολουθούσα θέατρο. Με πήγαινε ο πατέρας μου, η μητέρα μου, η νονά μου. Την έννοια της σκηνοθεσίας άρχισα να  την καταλαβαίνω από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. Όποιο βίβλιο διάβαζα φανταζόμουν να γίνεται θεατρική παράσταση ή ταινία. Ο πατέρας μου είναι δίπλα μου από την πρώτη παράσταση που έκανα και παρακολούθησε. Μέχρι τότε υπήρχε μια μεγάλη απόσταση στη σχέση μας. Ο πατέρας μου, όμως, έκανε μια τεράστια προσπάθεια όταν ήμουν 25 χρονών την οποία δεν περίμενα. Με πλησίασε, με στήριξε, μου στάθηκε και είναι εδώ για μένα. Από εκεί που είχα έναν πατέρα που μπορεί να μην θυμόταν ποια από τις πρώτες δέκα μέρες του Αυγούστου έχω γενέθλια, στην πορεία της ζωής μου λειτούργησε πολύ δυναμικά. Βλέπει όλες μου τις παραστάσεις, ρωτάει τα πάντα, μαθαίνει, με στηρίζει και έρχεται σε κάθε μου παράσταση. Όχι μόνο μία φορά αλλά περισσότερες. Παρά την κούρασή του που είναι 70 ετών και εργάζεται ακόμα…

Στη ζωή γενικά τα θέματα με τους γονείς μας είναι αυτά που πρέπει να λύσουμε ή να αποδεχτούμε ότι δεν τα έχουμε λύσει. Για μένα ήταν ένα τεράστιο σημείο ωριμότητας ότι με τον πατέρα μου καλύφθηκε αυτή η απόσταση. Γενικά το θέατρο όπως και ο κινηματογράφος έχουν λειτουργήσει θεραπευτικά στη ζωή μου. Παρακολουθώ και πηγαίνω μόνος μου σε παραστάσεις από την εφηβεία μου. Αυτό έχει λειτουργήσει σαν αποκούμπι σε πάρα πολύ δύσκολες στιγμές της ζωής μου ως θεατής. Για ένα μεγάλο μέρος της ζωής μου η κάθε μέρα μου κατέληγε στο θέατρο, για να ξεχαστώ από οποιοδήποτε βάρος αντίμετώπιζα εκείνη τη στιγμή. Είχα φτάσει 280 κίλα, έχω εγχειριστεί και έχω χάσει 180 κιλά. Παρότι υπήρχαν περίοδοι που δεν χωρούσα καν στο θέατρο, είχα μάθει τα θέατρα που οι ταξιθέτες και οι ταμίες ήταν ευγενικοί και μου έβαζαν μια καρέκλα στη γωνία. Αυτό με κράτησε πάρα πολύ στο να μην κλειστώ στον εαυτό μου. Ήταν μια διέξοδος. Ξέρεις πως όταν έχεις πολλά κιλά ο μεγαλύτερος φόβος σου είναι να μην χωρέσεις στην καρέκλα. Το να βγεις να πας θέατρο και να έχεις το θάρρος να ζητήσεις από τον ταξιθέτη ή τον ταμία μία καρέκλα για να παρακολουθήσεις την παράσταση είναι ένα βήμα προς την κατεύθυνση να σηκωθείς και να χάσεις τα κιλά.

Το θέατρο από την εφηβεία μου παίρνει πολλές μορφές στη ζωή μου και πάντα λειτουργεί θεραπευτικά. Είναι το μέσο έκφρασης για ό, τι θέλω να μιλήσω αυτή τη στιγμή. Είναι ό, τι πιο δυνατό έχω στη ζωή μου. Τα έργα τα οποία επιλέγω θέλω πάντα να θίγουν έναν κοινωνικό προβληματισμό. Το θέατρο δεν είναι μόνο ψυχαγωγία είναι και αφορμή για διάλογο είτε εσωτερικό είτε με κάποιον που έχουμε μοιραστεί την εμπειρία της ίδιας παράστασης. Σου υποδεικνύει και σου ανοίγει πολλά θέματα τα οποία δεν μπορείς να αντιμετωπίσεις. Υπάρχουν πολλές φορές οι απαντήσεις μέσα από αυτό που ζωντανεύει εκείνη τη στιγμή μπροστά σου, αρκεί να είσαι ανοιχτός για να μπορέσεις να το εισπράξεις. Μέσα από μια συζήτηση με ένα φίλο ή με έναν δίκο μας άνθρωπο μπορεί να βγάλουμε τις άμυνες μας, ενώ παρακολουθώντας μια παράσταση που είμαστε εμείς και αυτό που γίνεται στη σκηνή, μπορούμε να εισπράξουμε κάτι χωρίς να έχουμε βάλει τοίχους και να κάνουμε ένα εσωτερικό διάλογο, ο οποίος θα οδηγήσει σε ένα εσωτερικό αποτέλεσμα που θα μας κάνει πιο ώριμους.

H επιλογή των έργων και η προσωπική του πινελιά 

Αυτό που βρίσκω σε όλα τα έργα που επιλέγω είναι να υπάρχει μια πορεία αυτογνωσίας, αποκατάστασης και αντιμέτωπισης κάποιου τραύματος. Είναι έργα που κι εγώ όταν τα διαβάζω και μέσα από την πορεία των ηρώων βρίσκω κάτι αισιόδοξο. Φέτος με το έργο «Όταν τα χελιδόνια κλαίνε» στο Αγγέλων Βήμα είναι οι ιστορίες των ανθρώπων που μεταναστεύουν, που όποια κι αν είναι η μορφή τους γιατί άλλες έχουν καλή εξέλιξη κι άλλες δεν έχουν, είναι άνθρωποι οι οποίοι είναι σε κίνηση ελπίζοντας για ένα καλύτερο αύριο. Πάλι την ελπίδα διαπραγματευόμαστε και την πορεία αποκατάστασης για το καλύτερο.

Υπάρχει μια κινηματογραφική οπτική σε ό, τι κάνω. Είμαι ένας σκηνοθέτης που μου αρέσει το μικρό σε χωρητικότητα θέατρο, μου αρέσει το μαύρο κουτί, μου αρέσει να μπορώ να ελέγξω το κάδρο μου και να μην το απλώσω. Η σκηνοθεσία είναι κάτι πολύ προσωπικό. Αν έχεις μια ιδέα θα βρει τον δρόμο της προς την υλοποίηση. Άμα δεν έχεις καμία ιδέα, δεν θα γίνει τίποτα. Τα πράγματα παίρνουν μοιραία μία κατεύθυνση. Όταν έχεις μια ιδεά βράζει μέσα σου όλο αυτό. Έμαθα μέσα στα χρόνια ότι η αμφισβήτηση έχει να κάνει με αδυναμία του άλλου και όχι με δική σου. Αυτός που το κάνει είναι εκείνος που δεν νιώθει σίγουρος για τον δικό του εαυτό και τα ερωτηματικά που προβάλλει σε σένα είναι δικά του. Πρέπει να είσαι σίγουρος για αυτό που κάνεις, να το αγαπάς και να δέχεσαι την αλλαγή, γιατί το θέατρο είναι ζωντανό. Είναι σαν παιδί που μεγαλώνει.

Η παράσταση «Όταν τα χελιδόνια κλαίνε»

«Η ζωή μου στην Τέχνη» είναι ένα πάρα πολύ αγαπημένο μου έργο το οποίο ολοκληρώθηκε πρόσφατα. Το είχα ανεβάσει στο θέατρο «Αργώ» πριν από πέντε χρόνια, το επανέλαβα φέτος με νέα διανομή στο θέατρο 104 και νιώθω ότι με αυτό το έργο θα τα ξαναπούμε στο μέλλον. Όσον αφορά την παράσταση «Όταν τα χελιδόνια κλαίνε» είναι του Μάικ βαν Γκραν. Ανεβαίνει πρώτη φορά και είναι και η πρώτη Πανελλήνια του συγγραφέα. Η ιστορία έχει να κάνει με τη μετανάστευση, την οποία προσπαθήσαμε να την απομακρύνουμε από τις εικόνες με τις οποίες μας την ταυτίζουν τα Μέσα Μαζικής Ενημερώσης και να εστιάσουμε στο ότι έχουμε να κάνουμε με άνθρωπους που ελπίζουν για ένα καλύτερο αύριο. Πρόκειται για ένα σκληρό έργο. Όμως αισθάνομαι ότι στο τέλος μένει μια νότα αισιοδοξίας, γιατί ουσιαστικά ακόμα και στους πιο σκληρούς ανθρώπους υπάρχει αγάπη και αγάπη για τον συνάνθρωπο που είναι το άλφα και το ωμέγα.

Ελπίζω η επόμενη σεζόν να με βρει ξανά στο «Θέατρο 104» που το αγαπώ ιδιαίτερα και έχω μια εξαιρετική συνεργασία και στο «Αγγέλων Βήμα» που μου έχει δώσει την ευκαιρία να κάνω έργα τα οποία πιστεύω πολύ και να κάνουμε πολύ ξεχωριστά πράγματα με πολύ ξεχωριστούς ανθρώπους.

Αν έβαζα έναν τίτλο στη ζωή μου αυτός θα ήταν: «Η ζωή μου στην τέχνη…».