Η όμορφη και ταλαντούχα Κρίστελ Καπερώνη είναι ένα κορίτσι που μεγάλωσε στο θέατρο και το λατρεύει. Αυτή την περίοδο, η νεαρή ηθοποιός πρωταγωνιστεί σε δύο διαφορετικές παραστάσεις, στην «Αρρώστια της νιότης» και τα «Τέσσερα κοριτσάκια» και μιλά για τη συνεργασία της τον Δημήτρη Λάλο, τη σχέση της με τη μητέρα της Γιούλη Ηλιοπούλου, αλλά και για τα όσα ονειρεύεται να πραγματοποιήσει στο μέλλον.

Όταν ήμουν πολύ μικρή έλεγα ότι θα γίνω επιχειρηματίας! Όμως άλλαξα γνώμη γνωρίζοντας το θέατρο -και κυρίως το κομμάτι πίσω από τη σκηνή-, γιατί είμαι ένας άνθρωπος που έχει κάνει πάρα πολλές δουλειές: ταμείο, φώτα, κοστούμια. Το ξέρω δηλαδή καλά. Έχοντας δει και τις άσχημες μεριές του, τις δυσκολίες του, μεγαλώνοντας το να ασχοληθώ με το θέατρο ήταν μονόδρομος. Κάπου στο Λύκειο, που με πίεζαν να είμαι πιο συνεπής μαθήτρια, συνειδητοποίησα τότε ότι μόνο αυτό θέλω να κάνω. Δεν είχα στο μυαλό μου μόνο το φως της σκηνής, τη λάμψη, ήξερα πολύ καλά που πάω να μπω. Ήμουν συνειδητοποιημένη. Το θέατρο για μένα είναι η ζωή μου. Είναι ένας τρόπος να κοινωνείς την αλήθεια σου, να γίνεσαι κάθε μέρα ένας παραμυθάς και να λες μία πολύ όμορφη ιστορία. Να συναντιέσαι με ανθρώπους που έχετε μία κοινή γλώσσα και να επικοινωνείτε. Ζω μέσα στο θέατρο από πολύ μικρή λόγω του επαγγέλματος της μητέρας μου. Xαίρομαι που είμαι κόρη της Γιούλης Ηλιοπούλου. Είναι μία πανέξυπνη γυναίκα, πολύ δυναμική που στέκεται από πολύ μικρή μόνη της στα πόδια της. Ξέρει να παλεύει, έχει χιούμορ. Είναι ωραίο να μεγαλώνεις με ένα τέτοιο πρότυπο. Η συμβουλή που μου έχει δώσει είναι να είμαι πάντα ο εαυτός μου, να μην βασίζομαι ποτέ στον κανέναν και προσπαθώ να τα θυμάμαι καθημερινά.

«Η αρρώστια της νιότης» και η συνεργασία με τον Δημήτρη Λάλο

Η παράσταση «Η αρρώστια της νιότης» ανεβαίνει ξανά μετά από τρία χρόνια. Είναι πολύ όμορφο που ξαναβρισκόμαστε όλοι μαζί. Η ομάδα αυτή ξεκίνησεμε την παράσταση «Η Στέλλα με τα κόκκινα γάντια». Όλοι μαζί συνεχίσαμε το έργο «Η αρρώστια της νιότης». Είναι το πρώτο έργο που παίχτηκε στο θέατρο «Tempus Verum» από τότε που το ανέλαβε ο Δημήτρης Λάλος. Υπάρχει πολλή αγάπη στην ομάδα, έχουμε κρατήσει μία φιλία που είναι πραγματική. Η συνάντησή μου με τον Δημήτρη Λάλο είναι μία ευτυχής συνάντηση! Τον γνώρισα ως μαθήτριά του στα πρώτα σεμινάρια που έκανε και από κει και μετά ξεκινήσαμε μία συνεργασία. Πέρα από ηθοποιός, είμαι και βοηθός του στις παραστάσεις, δουλεύουμε και στο θέατρο μαζί. Για μένα ο Δημήτρης είναι ένας άνθρωπος που επαναπροσδιόρισε το θέατρο και την υποκριτική.

Τα μηνύματα του έργου

Το έργο έχει γραφτεί μετά τον Α’ Παγκόσμιο Πόλεμο και λίγο πριν τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αφορά μία παρέα φοιτητών ιατρικής που οδεύουν σε ένα πόλεμο, έχοντας ζήσει ήδη ένα. Είναι κατεστραμμένοι, χωρίς όνειρα, χωρίς μέλλον. Λέει ο συγγραφέας στο κείμενο κάποια στιγμή «Μια νεολαία χωρίς στόχο, όπως είμαστε εμείς μετά από αυτόν τον πόλεμο καταντάει αρρώστια». Για μένα αυτή η ατάκα του έργο χαρακτηρίζει όλο το κείμενο. Είναι νέοι άνθρωποι που δεν έχουν τίποτα να χάσουν πια. Δυστυχώς, θεωρώ ότι το έργο είναι φοβερά επίκαιρο γι’ αυτόν ακριβώς τον λόγο. Είναι διαχρονικό κείμενο, βαθιά φιλοσοφικό. Η έλλειψη στόχου που έχουν αυτά τα παιδιά που δεν ελπίζουν σε τίποτα τους οδηγεί σε ακραίες ιδεολογίες. Ζουν τα αποτελέσματα ενός πολέμου που τελείωσε και δεν έχουν πίστη για τίποτα πια. Πιστεύω ότι η τέχνη πάντα μπορεί να προβληματίσει τον κόσμο και να δώσει μία ώθηση. Ίσως κάποιος να σκεφτεί ή να δει πώς αυτοί οι άνθρωποι τότε καταστράφηκαν και να βρει την ελπίδα του μέσα σε αυτό. Πιστεύω ότι όσο οι άνθρωποι ελπίζουν, μπορούν τα πράγματα να αλλάξουν. Είναι δύσκολο βέβαια, γιατί χρειάζεται τεράστια συσπείρωση. Πρέπει να βρούμε την πίστη μας στα πράγματα για να συμβεί αυτό. Αλλά πιστεύω ότι μπορεί να γίνει. Είμαι φύσει αισιόδοξη.

Το μέλλον και τα όνειρα

Ονειρεύομαι καλές συνεργασίες, να συναντιέμαι με ανθρώπους που θέλουμε να πούμε τα ίδια πράγματα, που μας αρέσει η σκληρή δουλειά και που μας ενδιαφέρει κάθε φορά να πούμε κάτι που θα μπορούσε να αλλάξει έστω και έναν θεατή. Όταν ήμουν μικρή πίεζα τα πράγματα περισσότερο και κατάλαβα ότι έτσι κι αλλιώς θα σε πάει η ζωή εκεί που θέλει. Όσο μεγάλα όνειρα και στόχους να βάζεις, πιστεύω ότι ό,τι είναι γίνει, θα γίνει. Φυσικά, το δουλεύω και θέλω να πετυχαίνω πράγματα για τον εαυτό μου, να γίνομαι καλύτερη συνεχώς. Εκτός από το θέατρο θα ήθελα να ασχοληθώ και με τον κινηματογράφο και με την τηλεόραση. Η πρώτη και η τελευταία –μέχρι στιγμής- τηλεοπτική μου εμπειρία ήταν η συμμετοχή μου στη σειρά «10η εντολή» του Πάνου Κοκκινόπουλου, που ήταν δάσκαλός μου στη σχολή. Ήταν πολύ ωραία εμπειρία γιατί ο Πάνος είναι ένας πολύ τρυφερός άνθρωπος στο γύρισμα, ο τρόπος που λειτουργεί είναι πολύ σωστός. Είναι πολύ ευγενής, συγκεκριμένος σε αυτό που θέλει και δίνει χώρο στα πράγματα. Έστω και αυτή η μικρή μου εμπειρία ήταν πολύ ουσιαστική για μένα. Δεν θα έλεγα όχι σε μία νέα συνεργασία μαζί του.

Το Adapt Festival και τα «Τέσσερα κοριτσάκια»

Εκτός από την παράσταση «Η αρρώστια της νιότης», πρωταγωνιστώ και στα «Τέσσερα κοριτσάκια». Πρόκειται για ένα έργο του Πάμπλο Πικάσο που ο Χρήστος Καρασσαβίδης έχει εμπνευστεί και το έχει ξαναγράψει όλο από την αρχή. Όπως του αρέσει πολύ να λέει είναι ένα μανιφέστο πάνω στον έρωτα και τον πόλεμο. Είναι ένα βαθιά ποιητικό κείμενο. Το έργο παίζεται από πέρσι, είναι η 2η χρονιά και θα παίζουμε μέχρι την Κυριακή των Βαΐων. Παράλληλα, ετοιμάζουμε το Adapt Festival για δεύτερη χρονιά με τον Χρήστο Καρασσαβίδη, τη Τζωρτζίνα Λιόση και τη Ντόρα Παρδάλη που είμαστε μαζί και σε αυτή την παράσταση. Είναι ένα φεστιβάλ νέων ομάδων που διοργανώνουμε με αυτή την ομάδα στο Tempus Verum – Εν Αθήναις, έχει πολλές κατηγορίες. Το κύριο μέρος του είναι το διαγωνιστικό κομμάτι. Η ομάδα που κερδίζει παίρνει το θέατρο την επόμενη σεζόν για κάποιες παραστάσεις και ένα χρηματικό έπαθλο.