Κωνσταντίνος Ασπιώτης: «Το θέατρο για μένα είναι τρόπος ζωής»

Δεν κάνει όνειρα, αλλά θέτει στόχους. Όταν ήταν μικρός έφτιαχνε τους δικούς του κόσμους με χρώματα και πολλή φαντασία. Στην ενήλικη ζωή του κάνει ακριβώς το ίδιο μέσα από την τέχνη της υποκριτικής. Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης που πατά γερά τα πόδια του στο θεατρικό σανίδι, λίγες ημέρες πριν την πρεμιέρα της θεατρικής παράστασης «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν», στην οποία πρωταγωνιστεί, μας υποδέχθηκε στο «Θησείον ένα θέατρο για τις τέχνες» και μας μίλησε για τη μεγάλη του αγάπη. Παράλληλα, μας αποκάλυψε άγνωστες πτυχές του εαυτού του.

Όταν ήμουν παιδί πέρασα από πάρα πολλά στάδια, ήθελα να γίνω γιατρός, αστροναύτης! Όμως αν θυμάμαι κάτι πιο έντονα από αυτή την ηλικία ήταν να θέλω να γίνω ζωγράφος. Δεν ήξερα καν τη λέξη εικαστικός τότε! Δημιουργούσα κόσμους, ζωγραφίζοντας πάνω σε μία ακουαρέλα, έφτιαχνα ιστορίες, κόμικς. Αυτό κάνω και τώρα με λίγο διαφορετικό τρόπο. Αναρωτιέμαι συχνά γιατί έγινα ηθοποιός. Κάποια στιγμή απάντησα στον εαυτό μου «γιατί κάποιος να ξέρει ποδόσφαιρο;». Ίσως πολλοί να γνωρίζουν πολύ συγκεκριμένα γιατί έγιναν ηθοποιοί, εγώ αντιλαμβάνομαι ότι δεν ξέρω ή ότι δεν θυμάμαι πια. Θυμάμαι, σίγουρα, τι με γοήτευσε στο να θέλω να γίνω. Όταν ήμουν δεκαεπτά στα δεκαοκτώ είχα δει μία παράσταση. Τη «Νόρα» του Ίψεν, σε σκηνοθεσία της Νικαίτης Κοντούρη, στο Κρατικό Θέατρο Βορείου Ελλάδος. Έπαιζαν η Λυδία Φωτοπούλου, ο Δημήτρης Καταλειφός και ο Δημήτρης Ναζιρής. Παρακολουθώντας τους, μπήκα σε έναν κόσμο και μου δημιουργήθηκε η όρεξη να μπορώ να μεταφέρω σε άλλους αυτό που δημιούργησαν σε μένα. Ήταν τόσο μαγικό. Γενικώς, έχω την ανάγκη να κάνω τους άλλους να νιώθουν καλά. Αυτό μπορεί να συμβεί και με ένα δράμα, το οποίο θα ενώσει ένα κομμάτι εαυτού του θεατή που τυχόν να έχει χαθεί. Το θέατρο έχει αυτή τη δύναμη.

Το θέατρο για μένα είναι τρόπος ζωής γιατί είμαι πολύ μέσα σε αυτό και από χρόνο και από σκέψη. Είναι απαραίτητο το θέατρο για μένα. Έχω πάρει πράγματα για τον εαυτό μου μέσω από τους ρόλους μου που με κάνουν πιο εξελιγμένο άνθρωπο. Έχω, βέβαια, και τεχνική εξέλιξη πάνω στο κομμάτι της δουλειάς μου. Παράλληλα, το θέατρο με έναν τρόπο μπορεί να είναι και ψυχοθεραπεία, αλλά δεν είναι αυτοσκοπός του. Μπορεί κάποιος μέσω του θεάτρου να βρει ένα κομμένο κομμάτι του εαυτού του, βλέποντας μια παράσταση. Βέβαια, δεν συμφωνώ με τους ηθοποιούς που λένε ότι κάνουν θέατρο για την ψυχοθεραπεία. Νομίζω ότι κάποιος πρέπει να είναι αρκετά καλά για να μπορέσει να μπει σε αυτή την κατάσταση. Όσο αφορά τις ταμπέλες που βάζουμε καμία φορά στην τέχνη, συνήθως τις βάζουμε για να συνεννοούμαστε. Είναι όπως η γλώσσα μας. Μιλάμε, εκφραζόμαστε με λέξεις, οι οποίες έχουν μία κοινή έννοια ώστε να μπορούμε να συνεννοηθούμε. Όμως, δεν σημαίνει ότι εννοούμε το ίδιο, άρα για μένα ταμπέλες δεν χωρούν πουθενά.

Από την άλλη, ο ρόλος του σκηνοθέτη έχει ευθύνη μεγάλη. Έχει ταυτόχρονα πολύ ενδιαφέρον να πεις το παραμύθι όπως θέλεις και να φωτίσεις τους ηθοποιούς με έναν τρόπο που πιστεύεις ότι είναι πιο σωστά να ειπωθεί η ιστορία. Είναι αρκετά διαφορετική τέχνη από την τέχνη του ηθοποιού. Είναι πολύ ωραία δουλειά που θα την έκανα ξανά αν υπάρχουν οι κατάλληλες προϋποθέσεις. Όταν σκηνοθετείς μαθαίνεις και ως ηθοποιός. Κατάλαβα πάρα πολλά πράγματα μέσω της σκηνοθεσίας, άρχισα να κάνω πράγματα με μεγαλύτερη ευκολία ή να παίζω καλύτερα.

Ο Μπρεχτ & η καλοσύνη

Στις 02 Νοεμβρίου ανεβαίνει στο «Θησείον ένα θέατρο για τις τέχνες η παράσταση «Ο καλός άνθρωπος του Σετσουάν» του Μπρεχτ σε μετάφραση και σκηνοθεσία του Νικορέστη Χανιωτάκη. Ο Κωνσταντίνος Ασπιώτης ενώνει τις δυνάμεις του επί σκηνής με τους ηθοποιούς  Πέγκυ Τρικαλιώτη, Λήδα Πρωτοψάλτη, Γεράσιμο Σκαφίδα, Κωνσταντίνο Κάππα, Μπέτυ Αποστόλου, Γιάννη Καλατζόπουλο, Αλκιβιάδη Κωνσταντόπουλο και Βαλέρια Δημητριάδου, ενώ τη μουσική της παράστασης υπογράφει ο Βασίλης Παπακωνσταντίνου. Το έργο παρουσιάζει την ιστορία της πόρνης Σεν Τε, της οποίας η ζωή αλλάζει ξαφνικά όταν τρεις θεοί της κάνουν ένα μεγάλο δώρο με μοναδικό όρο να είναι καλός άνθρωπος.

Σύμφωνα με το στερεότυπο η πόρνη είναι κάτι κακό. Εγώ δεν το βλέπω έτσι όμως. Στο έργο αυτή η γυναίκα αναγκάζεται να είναι πόρνη γιατί δεν έχει κάποια άλλη δουλειά να κάνει και έρχονται οι θεοί και της δίνουν μία βοήθεια. Τότε αλλάζει το επάγγελμά της και ανοίγει ένα καπνοπωλείο. Υποδύομαι τον άνδρα που ερωτεύεται η Σεν Τε, τον Γιανκ Σουν, τον αεροπόρο. Πρόκειται για ένα άτομο, το οποίο θα θυσίαζε τον έρωτά του για να κάνει το όνειρό του πραγματικότητα. Εγώ δεν ξέρω αν θα το έκανα ποτέ αυτό… Ο στόχος του Γιανκ Σουν είναι να πετάξει, αλλά δεν υπάρχουν οι πόροι να το κάνει. Οπότε, προσπαθεί να βρει τον τρόπο και θα πατήσει επί πτωμάτων γι’ αυτό. Υπάρχουν μηνύματα μέσα σε αυτό το έργο που -ενδεχομένως- παίζεται από το ’39 που γράφτηκε, αλλά το σημαντικό είναι ότι θέτει ερωτήματα. Υπάρχει ένα ερώτημα που λέει: “Πώς μπορεί να είναι κανείς καλός όταν όλα γύρω του είναι τόσο ακριβά”; Πέρα από αυτό δεν παίρνει αποφάσεις. Σε αφήνεις να διαλέξεις σε ποια μεριά θα κινηθείς.

Τι είναι καλοσύνη; Η καλοσύνη προς τους άλλους και προς τον εαυτό μου, μπορεί να είναι δύο αντίθετα πράγματα. Μπορεί εγώ να μην πηγαίνω πίσω τα θέλω μου, πηγαίνοντας αντίθετα στα θέλω των άλλων. Τέλος πάντων, υπάρχουν νόμοι στην κοινωνία. Όταν τηρείς τους νόμους και προσπαθείς να είσαι political correct, να μην είσαι αγενής και να μην κάνεις τους άλλους να νιώθουν άσχημα ή με πράξεις ή με λόγια, αυτό είναι μια μορφή καλοσύνης. Να τους νοιάζεσαι. Εγώ την έννοια της καλοσύνης την έχω συνδυάσει με τη διδασκαλία του Χριστού σε σχέση με την αγάπη με τον συνάνθρωπο, που σημαίνει να είσαι υπομονετικός, να συγχωράς τον άλλον, να μπαίνεις στη θέση του, είναι πολλά πράγματα η καλοσύνη.

Το μιούζικαλ & ο ρόλος του δασκάλου

Ύστερα από πρόταση στη Μαρίζα Ρίζου και σε μένα από τον Στάθη Λιβαθινό να κάνουμε ένα νέο ελληνικό μιούζικαλ, έχουμε βρεθεί σε μία ευτυχή συγκυρία μία ομάδα πέντε ανθρώπων και το δουλεύουμε. Το έργο λέγεται “Απλή μετάβαση”, το γράφουν οι Γεράσιμος Ευαγγελάτος και Θέμης Καραμουρατίδης και το σκηνοθετεί ο Μίνως Θεοχάρης. Θα παρουσιαστεί από 15 Φεβρουαρίου στο Εθνικό Θέατρο. Έχει δημιουργηθεί μία πολύ δυνατή ομάδα ηθοποιών και είμαι πάρα πολύ χαρούμενος που είμαι μέσα σε αυτή. Είναι ακόμα, ο Φοίβος Ριμένας, η Χαρά Κεφαλά, ο Κωνσταντίνος Γαβαλάς, η Νάνσυ Σιδέρη, η Μαρία Διακοπαναγιώτου και ο Νίκος Λεκάκης. Παράλληλα, φέτος διδάσκω για πρώτη φορά στο “Θέατρο των Αλλαγών”. Μου το πρότεινε ο Ευδόκιμος Τσολακίδης, ο οποίος είναι ένας εξαιρετικός δάσκαλος και έχει φτιάξει αυτή τη σχολή. Δέχτηκα, λοιπόν, να δοκιμάσω αυτό το δύσκολο πράγμα που απαιτεί μεγάλη αφοσίωση. Έχω ξεκινήσει, πάει καλά και έχει πολύ ενδιαφέρον η διδασκαλία. Την έχω αγαπήσει γιατί είχα πολύ καλούς δασκάλους. Όταν θαυμάζεις κάτι θέλεις να κάνεις το ίδιο.

Έρωτας, πίστη, θέλω, & όνειρα

Ο έρωτας είναι πηγή έμπνευσης και κινητήριος δύναμη, που μπορώ να την χρησιμοποιήσω στην τέχνη μου. Όταν είμαι ερωτευμένος μπορεί να είμαι χαρούμενος, μπορεί να είμαι χάλια, δεν υπάρχει κάτι δεδομένο. Πάντως, όλα είναι χρήσιμα υλικά για τη δουλειά μου. Θέλω να δημιουργήσω οικογένεια, αν προκύψει με έναν ενδιαφέροντα τρόπο. Δεν είμαι αρνητικός, αλλά αν δεν γίνει με την κατάλληλη συνθήκη και το κατάλληλο πρόσωπο, δεν θα το κάνω καθόλου. Δεν ακολουθώ το κοινωνικό στερεότυπο. Όσο για το αν υπάρχει πίστη μέσα μου, σίγουρα, υπάρχει, αλλά προτιμώ να πιστεύω στον άνθρωπο. Δεν υπάρχει τίποτα ανώτερο από τον άνθρωπο. Τώρα αν ο άνθρωπος έχει κατασκευαστεί από κάτι ανώτερο, αυτή είναι μία ιστορία που έχει γίνει πολύ παλιά. Δεν ελπίζω σε έναν παράδεισο, ούτε φοβάμαι μία κόλαση. Όταν έχω δύσκολες στιγμές προσεύχομαι, αλλά αυτό είναι κάτι δικό μου προσωπικό, δεν έχει να κάνει την εκκλησία μας. Από την άλλη, προσπαθώ να βάζω μπροστά τα θέλω τα δικά μου. Δεν τα καταφέρνω πάντα η αλήθεια είναι. Ξυπνάω, θέτω στόχους για τη μέρα, ή ελάχιστα πιο μακροπρόθεσμους και προσπαθώ να τους εκπληρώνω. Είτε είναι το να βγάλω σε πέρας μια σκηνή στην πρόβα είτε να κάνω διατροφή και να την τηρήσω, είτε να σταματήσω το κάπνισμα. Όνειρα βλέπω. (Γέλια). Κάνω κιόλας, αλλά δεν τα λέω όνειρα, γιατί αυτό με αγχώνει λίγο. Είναι λίγο πιο μυστικά τα όνειρά μου. 

Φωτογράφος: Δημήτρης Πανταζής