Κωνσταντίνος Μπιμπής: «Ο έρωτας και ο θάνατος μας συνδέει όλους»

Το πρόγραμμά του είναι πολύ απαιτητικό, καθώς καθημερινά βρίσκεται σε πρόβες, γυρίσματα ενώ κάθε Δευτέρα και Τρίτη στη σκηνή του θεάτρου «Άλφα.Ιδεά», πρωταγωνιστεί με τη Λίλα Μπακλέση στην παράσταση «Οι κάτω απ΄ τα αστέρια». Μια ιστορία που προκαλεί μια γλυκιά νοσταλγία στους θεατές όλων των ηλικιών για τον εφηβικό έρωτα… Ο Κωνσταντίνος Μπιμπής το βράδυ του Σαββάτου, λίγο μετά το τέλος από την πρόβα του, μίλησε στο theaternow.gr για την απόφασή του να γίνει ηθοποιός, τις θυσίες που έχει κάνει, τον ρόλο που παίζει ο έρωτας στη ζωή του, αλλά και για την όμορφη ιστορία του Νικολή και της Μένιας, που θα παίζεται για ακόμα 6 παραστάσεις.

Πως μπήκε η υποκριτική στη ζωή σου;
Μπήκε στη ζωή μου από το παράθυρο, χωρίς να το καταλάβω με στοιχεία διαρρήκτη. Νομίζω όταν πήγαινα τρίτη λυκείου σχηματοποιήθηκε αυτή η ανάγκη. Τότε δεν έβλεπα θέατρο και είχα εμπνευστεί πιο πολύ από το σινεμά. Ένα βράδυ, λοιπόν, από την ασφυκτική πίεση των Πανελληνίων κάπως έγινε το «μπαμ» και είπα ότι θέλω να ασχοληθώ με την υποκριτική και άρχισα να ψάχνω τον τρόπο να το κάνω.

Δίνοντας Πανελλήνιες πέρασες στη Φιλοσοφική…
Όλο αυτό ήταν μια διαπραγμάτευση με τους γονείς μου. Χρόνια είχα διαμορφώσει την εντύπωση ότι θα πάω στην Νομική. Τελικά κατάφερα να συγκεντρώσω τα μόρια που χρειαζόμουν για να μπω στη σχολή αλλά δεν την δήλωσα στο μηχανογραφικό μου και εκεί ήρθε η μεγάλη ρήξη με τους γονείς μου. Δεν ήθελα να πάρω τη θέση από ένα άλλο παιδί που όντως θα γινόταν Νομικός. Έτσι βρήκαμε μια συμβιβαστική λύση με τους γονείς μου, τη Φιλολογία.

Όταν τους ανακοίνωσες πως θες να γίνεις ηθοποιός γιατί αυτό σε γεμίζει και αυτό θες να κάνεις στη ζωή σου, υπήρξαν αντιδράσεις;
Υπήρξε η προφανής αντίδραση των γονιών ότι: «Θα τελειώσεις το Πανεπιστήμιο και κάνε ό, τι θέλεις ή κάντο και παράλληλα αρκεί να πάρεις πτυχίο». Εγώ τελείωσα το σχολείο το 2007 και τότε δεν υπήρχε η υποψία της κρίσης, δεν φαινόταν κάπου στο χάρτη ότι μπορεί να προκύψει αυτό. Οπότε η Νομική και η Φιλολογία, όπως και άλλες σχολές, σήμαιναν κάτι. Βέβαια στην πορεία των χρόνων αποδείχτηκε ότι δεν σημαίνουν. Μετά οι γονείς μου φέρθηκαν λίγο Ευρωπαϊκά και μου είπαν πως εμείς σε φτάσαμε μέχρι εδώ, ενηλικιώθηκες, θα σε βοηθήσουμε να τελειώσεις το Πανεπιστήμιό σου αλλά από εκεί και πέρα ό, τι άλλο θέλεις να κάνεις πρέπει να το στηρίξεις μόνος σου οικονομικά. Έτσι ξεκίνησα να δουλεύω σε διάφορες δουλειές από 18 χρονών, για να μπορέσω να πληρώνω τη δραματική σχολή μόνος μου.

Από ποιες δουλειές πέρασες;
Τα πάντα έχω κάνει. Στο νησί μου, τη Σκύρο, δούλευα σε beach bar στις ξαπλώστρες και σερβίροντας καφέδες, τηλεφωνητής στον ΟΤΕ, νυχτοφύλακας ένα χρόνο σε νοσοκομείο. Τον τρίτο χρόνο στη σχολή έτσι τον έβγαλα.

Στην ουσία με αυτόν τον τρόπο απέδειξες σε εκείνους ότι στηρίζεις την επιλογή σου και ότι δεν είναι απλά ένα πείσμα…
Στήριξα απόλυτα την απόφασή μου και τους ευχαριστώ πολύ που μου το έκαναν αυτό, γιατί έτσι κατάλαβα και εγώ πόσο το ήθελα. Ξέρεις, κανείς στην ηλικία των 18 δεν μπορεί να καταλάβει πόσο θέλει κάτι, αλλά όταν μπαίνει στη διαδικασία να δουλεύει, να σκίζεται κάθε μέρα για να έχει τη δυνατότητα να σπουδάσει αυτό που θέλει, καταλαβαίνει πόσο το αγαπάει. Η επιλογή των γονιών μου για αυτή την κατεύθυνση τότε ήταν παράξενη, όμως στην πορεία των χρόνων τους ευγνωμονώ. Όταν έβγαζα παραπάνω χρήματα από όσα χρειαζόμουν για να πληρώνω τη σχολή, αποφάσισα στα 19 μου να πάω να μείνω μόνος μου. Δηλαδή από εκείνη την ηλικία είμαι απόλυτα ανεξάρτητος οικονομικά και γενικότερα.

Τελειώνοντας τη σχολή του Θεάτρου Τέχνης, στην πορεία, ήρθαν εύκολα τα πράγματα;
H πρώτη μου δουλειά οδήγησε σε μια αλυσιδωτή αντίδραση που με έχει φέρει στο τώρα. Τελείωσα τον Ιούνιο τη σχολή και με τον Κώστα Γάκη συναντήθηκα τον Σεπτέμβριο σε μια ακρόαση για τον «Οδυσσεβάχ» της Ξένιας Καλογεροπούλου, που θα σκηνοθετούσε τότε ο Κώστας και με διάλεξε να είμαι στην παράσταση. Από τότε «παντρευτήκαμε». Την επόμενη χρονιά παίξαμε το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα για 2», όπου φτιάξαμε την ομάδα «Ιδέα». Το ένα έφερε το άλλο και μετά πήραμε μαζί το θέατρο που έχουμε το «Άλφα.Ιδεά». Αυτή η πρώτη μου συνάντηση μετά τη σχολή, ήταν απόλυτα καρμική και είμαι τυχερός που συναντήθηκα με αυτόν τον άνθρωπο και ένα χρόνο αργότερα με την Αθηνά Μουστάκα και φτιάξαμε την ομάδα μας.

Η ιδέα για να φτιάξετε τη δική σας ομάδα και να έχετε και το δικό σας θέατρο πως γεννήθηκε;
Είμαι ένας άνθρωπος που αναζητώ ασφάλειες γενικά στη ζωή μου, είτε αυτό είναι καλό είτε όχι, δεν ξέρω. Στην δουλειά με πήγε καλά μέχρι στιγμής. Η συνθήκη των ηθοποιών – που αναγκάζονται φυσικά – να δουλεύουν με διαφορετικό σκηνοθέτη κάθε χρόνο και να ψάχνουν δουλειά τρεις φορές τον χρόνο, ήταν κάτι που μπορούσε να με τρελάνει. Η απόλυτη έλλειψη οποιασδήποτε βάσης θα μπορούσε να με τρελάνει εμένα προσωπικά. Όποτε δημιουργήσαμε τη συνθήκη της ομάδας. Είχαμε μια κοινή ανάγκη να έχουμε μία βάση, ένα σπίτι. Όταν ήρθε η ευκαιρία του θεάτρου και είχαμε μαζέψει κάποια χρήματα, μετά την επιτυχία του «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», το σπίτι που σου περιγράφω απέκτησε και πραγματική υπόσταση πια με το θέατρο.

Δεν ήταν όμως ρίσκο να αποκτήσετε το δικό σας θέατρο;
Ακόμα είναι ρίσκο! Ήταν μια τρέλα και ένα τεράστιο ρίσκο και το ξέραμε, αλλά λέγαμε πάμε να το κάνουμε και ό, τι γίνει. Έβλεπα σήμερα στο Facebook το πρώτο video πριν από δύο χρόνια ακριβώς που ανεβάζαμε την πρώτη μας πινακίδα στην Πατησίων και είχε τέσσερις παραγωγές. Τώρα η τρίτη πινακίδα μας έχει δώδεκα παραγωγές και αυτό με έκανε να αισθανθώ ότι κάτι πάει καλά.

Παρόλο που είσαι 29 χρονών έχεις κερδίσει το βραβείο Χορν και έχεις αποκτήσει το δικό σου θέατρο… Δείχνεις ότι έχεις επενδύσει πολύ χρόνο από τη ζωή σου σε αυτή την δουλειά.
Για να λέμε τα πράγματα όπως είναι, έχω χάσει πολύ σημαντικά πράγματα από τη ζωή μου. Δεν έζησα ποτέ μου φοιτητικά χρόνια. Δεν έχω καθόλου ελεύθερο χρόνο εδώ και πολλά χρόνια. Δεν πάω διακοπές. Έχουν φύγει σύντροφοι από τη ζωή μου τα τελευταία εφτά χρόνια λόγω έλλειψης χρόνου. Θέλει πολλές θυσίες αυτό το πράγμα για να γίνει. Αισθάνομαι ευγνώμων για την πορεία μου, αλλά υπάρχουν στιγμές που σκέφτομαι ότι θα μπορούσα να έχω πάρει λίγο χρόνο και να είχα κάνει όλα αυτά στα 35 μου, που και πάλι νέος θα ήμουν. Έπεσα με τα μούτρα στη δουλειά, αλλά νομίζω ότι σιγά – σιγά έχω αρχίσει και το καταλαβαίνω…

Τι είναι το θέατρο για σένα;
Η ζωή μου. Προχθές που με ρώτησε μια φίλη μου αν δεν ήμουν ηθοποιός τι θα έκανα και της έλεγα πως αν δεν ήμουν ηθοποιός ή θα ήμουν φυλακή ή κάτι κακό θα είχε συμβεί. Διάλεξα κάπως υποσυνείδητα αυτόν τον δρόμο έτσι ώστε να βρίσκομαι πάνω σε μία σκηνή τουλάχιστον έξι φορές την εβδομάδα και να ξεσπάω. Αν δεν το είχα αυτό δεν ξέρω τι θα γινόταν.

Τι εννοείς να ξεσπάς;
Εννοώ να εκφράζομαι στην ουσία.

Μέσα από τους ρόλους που έχεις υποδυθεί έχεις ανακαλύψει πράγματα για τον εαυτό σου που να σε έχουν εκπλήξει ή να σε έχουν ξαφνιάσει;
Βέβαια, γιατί κάθε διαφορετικό έργο είναι μια αφορμή για να ψάχνεις πράγματα του εαυτού σου που δεν ξέρεις και να τα ανακαλύπτεις, να τα μορφοποιείς και στο τέλος να τα εκφράζεις.

Φέτος, στο θέατρο «Άλφα.Ιδεά» πρωταγωνιστείς μαζί με τη Λίλα Μπακλέση στην παράσταση «Οι κάτω απ΄τα αστέρια». Ποια είναι η ιστορία;
Είναι δύο νέοι άνθρωποι που μιλάνε για τον έρωτά τους. Είναι τόσο απλό. Στην ουσία έχουν μεγαλώσει μαζί από 14χρονών και έχουν ερωτευτεί. Η ζωή τους έχει φέρει χώρια. Εκείνη έχει παντρευτεί, έχουν να βρεθούν κάποια χρόνια και συναντιούνται τώρα, μπροστά στα μάτια των θεατών, για να συζητήσουν, να τσακωθούν, να ρίξουν ευθύνες, να πιέσουν ο ένας τον άλλον. Να μάθουν τι έγινε, τι πήγε στραβά και βρεθήκαν χώρια.

Διαβάζοντας για πρώτη φορά την ιστορία, σου ξύπνησαν μνήμες από την δική σου εφηβική ηλικία;
Ναι, μου ξυπνάνε ακόμη σε κάθε παράσταση.

Θα προκαλέσει νοσταλγία και στους θεατές το έργο;
Για μένα δεν υπάρχει περίπτωση κάποιος από 15 χρονών μέχρι 75 ετών να μην βρει αναλογίες. Ο Στέφανος Ληναίος, που είναι κοντά 90χρονών και του ανήκει το θέατρο που νοικιάζουμε έρχεται σε κάθε παράσταση μας και μας στηρίζει. Στην τελευταία μας παράσταση ήρθε στο καμαρίνι και μου είπε ότι θυμήθηκε το πρώτο κορίτσι που του άρεσε και σε μια παραλία στη Μυτιλήνη της είχε πιάσει το χέρι. Αυτό συνέβη πριν από 70 χρόνια. Εμείς περιγράφουμε έναν έρωτα που άνθισε στα 90’s. Νομίζω ότι όλοι έχουμε μια ερωτική ανάμνηση από κάποια παραλία. Ένα αγόρι με ένα κορίτσι, ένα αγόρι με κάποιο αγόρι, ένα κορίτσι με κάποιο κορίτσι, δεν έχει καμία σημασία. Όλοι μας έχουμε.

Γιατί πιστεύεις ότι όλοι θυμόμαστε σαν μια γλυκιά ανάμνηση τον έρωτα της εφηβείας μας;
Νομίζω ότι εκεί πέρα παραμένουν όλα τα πράγματα ιδανικά και προστατευμένα στο παρελθόν μας και σε μια εφηβική αγάπη που τελικά δεν έγινε καθημερινότητα. Δεν έγινε μία συγκατοίκηση, δεν έγινε κάτι από τον κόσμο των μεγάλων, δεν εφαρμόστηκε σε συνθήκες ενήλικες πια. Οπότε παραμένει για πάντα ιδανική.

Ο έρωτας τελικά μας συνδέει όλους παρόλο που πολλές φορές δεν τελειώνει τόσο ιδανικά όσο θα θέλαμε;
Όπως ούτε και η παράσταση τελειώνει ιδανικά έχω να σου πω. Κρύβει μια ανατροπή που δεν μπορώ να την αποκαλύψω. Ναι, κατά την γνώμη μου μας συνδέει όλους ο έρωτας και ο θάνατος. Είναι δύο πράγματα, τα οποία δεν υπάρχει άνθρωπος που να μην είναι άνθρωπος και να μην τον απασχολούν . Δεν ξέρω αν υπάρχει κάποιο τρίτο που συνδέει όλους τόσο πολύ…

Τι ρόλο παίζει ο έρωτας στη δική σου τη ζωή;
Απoλύτως ζωτικής σημασίας. Παίζει μεγάλο ρόλο. Εγώ ή αγαπάω ένα κορίτσι ή είμαι σε κατάθλιψη. Ένα από τα δύο πράγματα κάνω.

Είναι λίγο των άκρων αυτό που μου περιγράφεις…
Όταν δεν αγαπάω υποφέρω.

Το επιζητάς επειδή το έχεις ανάγκη;
Φυσικά και το επιζητάω και το έχω ανάγκη. Έχω περάσει μεγάλα διαστήματα μόνος μου. Όμως σπάνια αισθάνομαι καλά μόνος μου.
Η παράσταση είναι sold out κάθε εβδομάδα. Πως νιώθεις για αυτό;
Αυτό το έργο διαδέχεται μέσα μου το «Ρωμαίος και Ιουλιέτα», με την έννοια ότι είναι η πιο προσωπική μου δουλειά, γιατί το σκηνοθετήσαμε μαζί με τη Λίλα Μπακλέση και σε συνεργασία με την Άρτεμη Γρύμπλα. Επίσης έχω επενδύσει σε αυτό το έργο πολλά πράγματα από την ψυχή μου. Πιστεύω πολύ σε αυτή την παράσταση. Μάλιστα θα βάλουμε κάποια χρήματα με τη Λίλα για να ταξιδέψει η παράσταση στο Λονδίνο. Έχω ένα προαίσθημα ότι αυτή η παράσταση θα μας απασχολήσει.

Αυτή την περίοδο κάνεις πρόβες και για την επόμενη θεατρική παράσταση που θα ανέβει στο θέατρο «Άλφα.Ιδέα».
Ναι. Πρόκειται για το «Αlarms», ένα έργο του Μάικλ Φρέιν, το οποίο μετέφρασα το καλοκαίρι. Στην παράσταση είμαι μαζί με τον Γιώργο Βουρδαμή, την Νεφέλη Κουρή και την Ιωάννα Ασημακοπούλου. Πρόκειται για μια φάρσα γλυκόπιρκη, αλλά ξεκαρδιστική. Η παράσταση σχολιάζει σε ένα δεύτερο επίπεδο λίγο τη μοναξιά των ζευγαριών, ακόμα και αν γελάνε και είναι όλα καλά απ’ έξω, αλλά υπάρχει μια μοναξιά που δεν ξέρεις πώς να την αντιμετωπίσεις. Στο έργο αυτό σχολιάζεται με ξεκαρδιστικά αποτελέσματα.