Με περίμενε στο θέατρο Κάππα, όπου κάθε Δευτέρα και Τρίτη βράδυ χαρίζει απίθανες στιγμές γέλιου στο κοινό μέσα από την κωμωδία «Άστρα να πάνε» στην οποία πρωταγωνιστεί. Η Μάρα Δαρμουσλή ξεδιπλώνει άγνωστες πτυχές του εαυτού της αποκλειστικά για τους αναγνώστες του www.theaternow.gr, μιλώντας για το ξεκίνημα της καριέρα της στον χώρο του μόντελινγκ και την απόφασή της να ασχοληθεί με την τέχνη της υποκριτικής.

Όταν ήμουν κοριτσάκι ήθελα να είμαι χρήσιμη, ήθελα να γίνω σοφή και να λέω τη σωστή κουβέντα στη σωστή στιγμή. Αγάπησα το θέατρο, πηγαίνοντας με το σχολείο στη Θεσσαλονίκη να παρακολουθήσω όπερα. Εκεί είδα για πρώτη φορά τη δύναμη της φωνής και το συναίσθημα που μπορεί να προκαλέσει, τις δονήσεις της ψυχής του ερμηνευτή στη δική μου ψυχή. Ανατρίχιασα. Τότε, κατάλαβα τη δύναμη αυτής της σκηνής. Παράλληλα, ήμουν λάτρης του κινηματογράφου και του χορού. Αν με ρώταγες όταν ήμουν μικρή θα σου έλεγα ότι θέλω να γίνω χορεύτρια αλλά έχω ευλυγισία ποδοσφαιριστή. (Γέλια). Επέλεξα να γίνω ηθοποιός όταν ήμουν στην εκπομπή της ΕΡΤ 1 “Έχουμε και λέμε” και είχαμε καλεσμένη τη Μάνια Παπαδημητρίου. Κάποια άλλη μέρα είχαμε τον Σεραφείμ Φυντανίδη. Σκεφτόμουν να ολοκληρώσω τις σπουδές μου στις Πολιτικές Επιστήμες, να πάρω μία στροφή στη Δημοσιογραφία ώστε να ασχοληθώ με το ρεπορτάζ. Έχοντας εξ αριστερών τον Φυντανίδη και εκ δεξιών την Παπαδημητρίου, αποφάσισα να ασχοληθώ τελικά με την υποκριτική. Πριν πάω στη σχολή ήμουν σε κάποια σίριαλ. Έψαχνα μία αλήθεια προκειμένου να μπω στο συναίσθημα του ρόλου, να προσομοιάσω καταστάσεις και έβλεπα τους άλλους ηθοποιούς που το έκαναν τόσο εύκολα. Κατάλαβα ότι το καλλιτεχνικό κρύβει μέσα μία άλλη λέξη, το τεχνικό κομμάτι. Εκεί σεβάστηκα το θέατρο. Έδωσα, λοιπόν, μία υπόσχεση στον εαυτό μου, ότι δεν θα ανέβω στο σανίδι αν δεν βγάλω μία σχολή. Πήγα στη σχολή για τρία χρόνια, έκανα άλλον έναν χρόνο μεταπτυχιακό στο σωματικό θέατρο, γιατί κατάλαβα ότι με εξέφραζε καλύτερα. Ο ηθοποιός πρέπει να είναι πολυεργαλείο. Να έχει καλή διαχείριση φωνής, σώματος, μουσικές ικανότητες.

Το θέατρο είναι επικοινωνία

Για μένα το θέατρο με μία λέξη είναι επικοινωνία. Προσωπικά, δεν έχω την ανάγκη να με κοιτάνε όπως κάποιοι ηθοποιοί, γιατί προέρχομαι από τον χώρο της μόδας και είχα για αρκετό χρόνο τους προβολείς πάνω μου. Έτσι, ξεκίνησα ως βοηθός σκηνοθέτη, δεν με ενδιέφερε τόσο να είμαι επί σκηνής, αλλά όλος ο χώρος του θεάτρου. Το θέατρο είναι ένας άλλος τρόπος αφήγησης μίας ιστορίας ενός άλλου ανθρώπου έξω από μένα και σένα που θα μας αγγίξει και τους δύο. Αυτό που μου αρέσει στο θέατρο είναι ότι είναι ζωντανό! Κάθε στιγμή είναι μοναδική, παρόλο που θα πεις κάθε φορά τα ίδια λόγια….

Η παράσταση «Άστρα να πάνε»
Η παρουσία μου στην παράσταση «Άστρα να πάνε», των Ρίσβα-Σακαλή ξεκίνησε με μία διαδικασία φυσιολογική για τα δεδομένα του εξωτερικού! Δέχτηκα τηλεφώνημα από την εταιρεία casting Eye to Eye και συγκεκριμένα τον Νίκο Βασιλάκη, που είχαν αναλάβει το κάστινγκ της παραγωγής και με πρότειναν στον σκηνοθέτη. Ο Νίκος Μαγδαληνός είδε κάποια βίντεο και ενδιαφέρθηκε να με γνωρίσει. Θεώρησε ότι ταιριάζω για τον ρόλο της Όλγας, η οποία εκ πρώτης όψεως έχει πολλά κοινά με εμένα. Μέσα από τον ρόλο αυτό παίρνω κι εγώ κάποια μαθήματα ως Μάρα.

Με τον Γιώργο Φλωράτο, ο οποίος παίζει τον σύζυγό μου, γνωριζόμαστε εννέα χρόνια. Είμαστε μαζί από το πρώτο έτος στη δραματική, έχουμε παίξει πολλές σκηνές από διαφορετικό ρεπερτόριο στη σχολή, αλλά στο θέατρο «συναντιόμαστε» πρώτη φόρα. Η Έλενα Καστανά είναι ένα απίστευτο πλάσμα και χαίρομαι πάρα πολύ που τη γνώρισα. Ο Δημήτρης Μάριζας που παίζει τον αδελφό μου είναι μία εξαιρετική προσωπικότητα με την παλιά στόφα του ηθοποιού, ενώ ο συνάδελφος και σκηνοθέτης μας, ο Νίκος Μαγδαληνός είναι τόσο έμπειρος και καλός στη δουλειά του. Νιώθω μεγάλη ασφάλεια στα χέρια του.

Το παιχνίδι του έρωτα και της τύχης

Είχα μία πρόταση από τον Σπύρο Σπαντίδα με τον οποίον κάναμε πέρσι τα «39 σκαλοπάτια» για μία δουλειά και το εκτιμώ πολύ. Επιτυχία για μένα δεν είναι το να κάνεις μία δουλειά καλά, αλλά το να θέλουν οι παλιοί σου συνεργάτες να υπάρχει και συνέχεια. Πρόκειται για το κλασικό έργο «Παιχνίδι του έρωτα και της τύχης» του Μαριβώ, ενώ το ανέβασμα του Εμμάνουελ Μανιού είναι πιο μοντέρνο και άχρονο. Το μήνυμα του έργου είναι ότι στον έρωτα όλα επιτρέπονται. Βέβαια στην εποχή μας είναι λίγο επικίνδυνο. Υπάρχει περισσότερη μοναξιά και μοναχικότητα από ποτέ. Εκεί κάνω τη κολομπίνα Λιζέτ, που αλλάζει ρόλους με την κυρία, την οποία υποδύεται η Έλενα Μετζέλου. Ο κύριος είναι ο Σπύρος Σπαντίδας, που αλλάζει επίσης με τον Γιώργο Ζώη που κάνει τον αρλεκίνο, με τον οποίο ερωτεύομαι χωρίς να γνωρίζω ποιος είναι στην πραγματικότητα. Ο άρχοντας είναι ο Κοσμάς Ζαχάρωφ, ο Πάνος Καρματης παίζει τον άσωτο αδελφό της Σύλβιας, ενώ η Βαλίσια Βύζα είναι μια “φιλοξενούμενη» πιανίστα.

Το μέλλον και η τηλεόραση

Σε πέντε χρόνια σίγουρα θα είμαι ακόμα ηθοποιός, σε δέκα δεν νομίζω. Θέλω να κάνω κάτι άλλο. Πιστεύω ότι στη ζωή έρχονται κάποια ερεθίσματα και τα πράγματα παίρνουν άλλη στροφή. Γενικότερα, ό,τι κάνουμε δεν είναι προορισμοί, είναι μικροί σταθμοί. Όσο περνάει ο καιρός αποκτώ μεγαλύτερη αυτοπεποίθηση, ευχέρεια, άνεση στη δουλειά μου. Βέβαια, προτού πω το “ναι” σε κάποια πρόταση θέλω να νιώθω ότι πατάω καλά στα πόδια μου. Είμαι τελειομανής. Μέσα από την εκπομπή “Έχουμε και λέμε” στην ΕΡΤ1 που ήταν ενημερωτική ζωντανή έμαθα πολλά. Τόσο από τις εξαιρετικές συμπαρουσιάστριές μου Ρίκα Βαγιάνη, Μανίνα Ζουμπουλάκη, Ρένια Λουιζίδου και Μάριον Μιχελιδάκη όσο και από τον Κώστα Αρβανίτη, που τον είχα στο αφτί μου. (Γέλια). Θέλω να επιστρέψω στην τηλεόραση, και τα σίριαλ με ενδιαφέρουν πολύ και πιστεύω ότι όσο πιο πολλά μίλια έχεις στο θέατρο τόσο καλύτερα στέκεσαι και στην τηλεόραση και στον κινηματογράφο. Το θέατρο είναι το μεγάλο σχολείο.

Η καριέρα στο μόντελινγκ

Είχα βγει σε ηλικία 16 ετών για ένα ποτό με τις φιλενάδες μου, φορούσα μία μπλούζα των Nirvana, τζιν παντελόνι και άρβυλα. Κάποια στιγμή, με πλησιάζει μία κοπέλα και με ρωτάει τι ύψος έχω και αν ήθελα να ασχοληθώ με τη μόδα, να κάνω επιδείξεις και να παίρνω μεροκάματο. Τη ρωτάω: “Για τι μεροκάματο μιλάμε;” και μου λέει ότι για μία επίδειξη μόδας παίρνουν γύρω στις 40.000 δραχμές, δηλαδή περισσότερα από 100 ευρώ. Τόσα περίπου έπαιρνα μηνιάτικο για να δουλέψω σε κατασκήνωση ως βοηθός ομαδάρχη ή τραπεζοκόμος. Λίγο αργότερα, πήγα από το γραφείο και μου είπαν ότι πρέπει να μάθω να περπατάω σε τακούνια. Δεν είχα ιδέα! Στο πρώτο κάστινγκ έβαλα μποτάκια για να μπορώ να περπατήσω και πέρασα. Αργότερα, έμαθα ότι πέρασα λόγω του προσώπου μου και όχι χάρη στο περπάτημά μου. Δυσκολεύτηκα πολύ στην αρχή… Ευτυχώς, εκεί γνώρισα την καλή συνάδελφο Κατερίνα Γεωργιάδου, την οποία αγαπώ και εκτιμώ και με βοήθησε με τις συμβουλές της. Πιστεύω ότι όλα τα πράγματα στη ζωή έχουν δύο όψεις. Ασφαλώς ένα πρόσωπο λίγο πιο καλοσχηματισμένο, ένα σώμα λίγο πιο σμιλεμένο είναι λίγο πιο ευχάριστα στο μάτι, έχουν ένα αβαντάζ. Από κει και πέρα, όμως παίζει ρόλο η προσωπικότητα που θα ανοίξει περισσότερο μία πόρτα ή θα κλείσει εντελώς. Εγώ βρήκα μία ευκαιρία και την εκμεταλλεύτηκα. Είχε καλές οικονομικές αποδόσεις και δυνατότητες για ταξίδια που ούτε στα τρελά μου όνειρα δεν θα μπορούσα να κάνω. Αφοσιώθηκα στη δουλειά μου, χωρίς να κάνω καμία έκπτωση στην προσωπική μου ηθική γιατί θέλω να κοιμάμαι ήσυχα τα βράδια. Σε αυτό βοήθησε και η οικογένειά μου. Μου είπαν οι δικοί μου “κάνεις αυτό από επιλογή, αλλά δεν χρειάζεται να κάνεις κανένα συμβιβασμό, να κάνεις πράγματα που να μην ντρέπεσαι γι’ αυτά. Είμαστε εδώ για σένα”.

Τα τελευταία δύο χρόνια διδάσκω στην σχολή μοντέλων της Κρίστι Κρανά. Δίνω τεχνικές συμβουλές, μοιράζομαι τις εμπειρίες μου με κορίτσια που θέλουν να ασχοληθούν με τον χώρο της μόδας. Πολλά κορίτσια βρίσκουν επαγγελματικές ευκαιρίες και τους λέμε να μην αφήνουν την παιδεία τους. Καλά είναι τα όνειρα, αλλά δεν πρέπει να παίρνουν τα μυαλά τους αέρα. Πρέπει παράλληλα να χτίζουν ευκαιρίες και να έχουν επιλογές, αλλιώς είναι μονόδρομος. Έχω κάνει μεγάλες δουλειές στον χώρο της μόδας διεθνώς και χαίρομαι για όσα έχω καταφέρει. Τοπ μόντελ δεν έχω γίνει, αλλά δεν με πειράζει. Το μερίδιό μου από την αναγνωσιμότητα το πήρα.

Φωτογράφος: Δημήτρης Πανταζής