Μάριος Αθανάσιου: «Η δουλειά, σου παίρνει μεγάλο κομμάτι από την αθωότητα»

Μία συγκυρία ήταν αρκετή για να αλλάξει πορεία η ζωή του, με αποτέλεσμα να ασχοληθεί επαγγελματικά με την υποκριτική. Το ταξίδι αυτό ξεκίνησε λίγο μετά το τέλος του σχολείου, με μία αθωότητα αλλά και με μία τεράστια αδημονία. Ο Μάριος Αθανασίου μιλά στο theaternow.gr για εκείνα τα χρόνια, αλλά και για την θεατρική παράσταση που πρωταγωνιστεί φέτος στο θέατρο Αθηνά, «Διπλή Ταρίφα».

Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός από μία συγκυρία λίγο μετά το Λύκειο και λέω συγκυρία, γιατί στην αρχή ήθελα να ασχοληθώ με τον κινηματογράφο και τη σκηνοθεσία. Στην πορεία όμως, κάνοντας μία αναζήτηση, βρέθηκα σε μία σχολή υποκριτικής και μου άρεσε πάρα πολύ ο κόσμος και ο χώρος. Περνούσα καλά, μου άρεσαν οι γνώσεις και οι εμπειρίες, οπότε συνέχισα. Από εκείνη την περίοδο, θυμάμαι τα πάντα με πολλές λεπτομέρειες. Αυτό που είναι πάρα πολύ έντονο και προσπαθώ να το κρατάω ακόμα όσο μπορώ, είναι η αίσθηση που έχεις. Η πρώτη επαφή που έχεις με τη δουλειά, που είσαι εσύ πολύ μικρός και η δουλειά είναι μεγάλη, αλλά έχεις την αίσθηση ότι μπορείς να την κατακτήσεις. Ψάχνεις να βρεις πως θα πας τα πράγματα παραπέρα, νομίζεις ότι θα κάνεις μόνο μεγάλα πράγματα, ελπίζεις και φαντάζεσαι ότι είσαι φτιαγμένος μόνο για μεγάλους ρόλους, μεγάλες παραστάσεις. Οι πρώτες γεύσεις είναι πάντα διαφορετικές. Όπως η πρώτη επαφή με τους αρχαίους τραγωδούς, η πρώτη επαφή με τους κλασσικούς συγγραφείς στο θέατρο, το πρώτο ανέβασμα στη σκηνή, η πρώτη επαφή με λόγια, η πρώτη δική σου δημιουργία. Όλα αυτά είναι έντονα.

Το πρώτο πράγμα, που έχω δημιουργήσει και έχω παρουσιάσει στη σκηνή, ήταν όταν ήμουν στη σχολή. Αυτό ήταν πολύ πιο ωραίο και όμορφο από την πρώτη μου φορά στο θέατρο, γιατί ήταν πολύ πιο ελεύθερο και πολύ πιο δημιουργικό. Είχε το άγχος ενός ανθρώπου, που μόνος του έχει κάτσει και έχει φτιάξει κάτι για να το παρουσιάσει, ενώ το θέατρο ήταν πολύ πιο επαγγελματικό, πολύ πιο υπεύθυνο, με πολύ περισσότερο άγχος για μένα, με πολύ κόσμο από κάτω. Την πρώτη φορά, θυμάμαι, τα έχασα! Δεν μπορούσα να πω την ατάκα μου στην αρχή. Ενώ η πρώτη δημιουργία στη σχολή είχε τεράστια αδημονία, ανυπομονησία, χαρά. Ένιωθες μια πληρότητα κάνοντας το όταν είχες τελειώσει..

Η αλήθεια είναι πως η δουλειά σου παίρνει μεγάλο κομμάτι από την αθωότητα. Τώρα που το συζητάμε και το σκέφτομαι περισσότερο, μακάρι αυτό να μπορούσε να είχε μείνει σε αυτά τα επίπεδα και να κάναμε τη δουλειά με αυτόν τον τρόπο. Δυστυχώς, αυτή είναι η μεγαλύτερη μάχη που πρέπει να δίνουμε σε όλα μας τα στάδια, σε όλα τα επίπεδα και σε όλη την έκφρασή μας. Να μπορούμε να κρατάμε την αίσθηση που έχουμε όταν τα πράγματα είναι αθώα. Γιατί κάποια στιγμή είναι αθώα. Όπως ο πρώτος σου έρωτας, η πρώτη επαφή με τον άνθρωπο που ερωτεύεσαι και αγαπάς είναι διαφορετική, η πρώτη επαφή με τα βιβλία, με τη φύση, με τα φαγητά, με το παιχνίδι, με τη δουλειά σου. Όταν τη φαντάζεσαι πως θα ήθελες να είναι. Αυτό το πράγμα εννοείται  πως με το που ξεκινάς και μπαίνεις στη διαδρομή φεύγει και εννοείται ότι με την γυναίκα σου είστε λίγο πιο συνηθισμένοι, στη δουλειά σου βαριέσαι και βρίζεις, αγχώνεσαι, τη φύση δεν την καταλαβαίνεις καν, διακοπές κάνεις μηχανικά, τρως μηχανικά. Πρέπει μόνοι μας να προσπαθούμε να κρατάμε αυτό το κομμάτι της αθωότητας και αυτή είναι η διαδικασία που πρέπει να κάνουμε στη ζωή μας. Να βάζουμε μέσα στοιχεία και ποσοστά από αυτή και να θυμηθούμε πως ήταν το πρώτο βιβλίο, πως ήταν η γυναίκα μας όταν την πρωτογνωρίσαμε, τη δουλειά μας όταν φανταζόμαστε πως θα ήταν. Είναι πολλά τα προβλήματα που αντιμετωπίζουμε στην καθημερινότητά μας και με μάχη το κρατάς στην ζωή σου, σαν λουλουδάκι. Απλά κάποιες στιγμές σε παίρνει τόσο από κάτω και από κάπου θες να πιαστείς κι αυτό είναι ένα σημείο που μπορείς να πιαστείς άμα θέλεις. Όταν η καθημερινότητα σε πάρει τόσο πολύ και σε πλακώσει, κάνεις ένα έτσι και θυμάσαι λίγο σαν παιδί που βρισκόσουν και πως έβλεπες τα πράγματα αρχικά. Αυτό θα σε επαναφέρει και ελπίζω να μην είναι πολύ αργά.

Στη δουλειά αυτό που έχει ένα ενδιαφέρον και μου αρέσει είναι να μπορείς να ενσαρκώνεις διάφορους χαρακτήρες και να συζητάς με τις ώρες για κάτι το οποίο ουσιαστικά είναι ένας αέρας. Αυτό έχει μια ματαιότητα, αλλά είναι πολύ ενδιαφέρουσα ματαιότητα, γιατί ίσως ο ρεαλισμός να μην είναι τόσο ανεκτός. Θα μπορούσαμε να μιλάμε με τις ώρες για πράγματα που ρεαλιστικά μας απασχολούν και αυτό σιγά – σιγά μας φθείρει. Ενώ να μιλάς ώρες και να διαφωνείς για ένα «και» ή ένα «καλημέρα», για ένα παραμύθι, μπορεί να είναι λίγο αστείο, αλλά μετακινεί λίγο το κέντρο βάρους της ζωής. Και έτσι έρχεται και ο θεατής μετά και με πάρα πολύ ενδιαφέρον παρακολουθεί αυτό το παραμύθι και για λίγο τον βγάζει από  την ίδια καθημερινότητα που κι εμείς θέλουμε να αποφύγουμε. Τη μία φορά θα κάνω έναν υπουργό, την άλλη ένα λαμόγιο, την άλλη έναν οικοδόμο, έναν ερωτευμένο φοιτητή… Αυτή είναι μία προσπάθεια σε έναν άλλον κόσμο, την οποία κάνουμε με πολλή αγάπη και ενδιαφέρον όλοι και νομίζουμε ότι είναι το πιο σημαντικό, ενώ δεν είναι τόσο σημαντικό. Είναι το παιχνίδι μας και το έχουμε κάνει Νο1. Είναι ωραίο να το έχεις στη ζωή σου, σε κρατά ζωντανό.

OLYMPUS DIGITAL CAMERA

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ «ΔΙΠΛΗ ΤΑΡΙΦΑ» & ΤΑ ΨΕΜΑΤΑ
Υποδύομαι έναν ταξιτζή ο οποίος είναι δίγαμος. Ολίγον απατεώνας, ολίγον ρομαντικός και αγαπούλης και ολίγον από όλα. Βρισκόμαστε στην περίοδο της Χούντας που δεν είναι όλα ελεύθερα. Είναι δίγαμος από ανάγκη, γιατί δεν μπόρεσε να αντισταθεί στη διπλή του αγάπη και  προσπαθεί να τα φέρει βόλτα, να τους έχει όλους καλά και να μη στεναχωρεί κανέναν. Μια μέρα όμως γίνεται ένα ατύχημα και από ατυχία, καταγράφεται στο νοσοκομείο ότι έχει δύο διευθύνσεις και τότε ξεκινάει το μπάχαλο. Με κίνδυνο να αποκαλυφθεί το ψέμα του, σκαρφίζεται διάφορα τεχνάσματα μαζί με τον φίλο του, τον οποίο υποδύεται ο Σπύρος Πούλης. Η ιστορία που παρακολουθούμε είναι η προσπάθεια να μην αποκαλυφθεί αυτό το ψέμα, αλλά στο τέλος τελικά πρυτανεύει το σωστό. Αποκαλύπτονται όλα και μπαίνει ο καθένας στη θέση του. Γυναίκες του είναι οι Τζόυς Ευείδη και Βίκυ Κάβουρα. Τους αστυνομικούς υποδύονται οι Χάρης Ασημακόπουλος, Χάρης Γρηγορόπουλος, τον περίεργο γείτονα ο Γιάννης Μάνιος και τη δημοσιογράφο η Μαριλένα Ράδου.

Νομίζω ότι σε συντριπτική πλειοψηφία τα ψέματα αποκαλύπτονται ό,τι κι αν κάνεις. Απλά σε κάποιες περιπτώσεις κάποιος κερδίζει περισσότερο χρόνο και άλλος λιγότερο. Υπάρχει κι ένα ποσοστό το οποίο δεν αποκαλύπτεται μεν, αλλά με ένα περίεργο τρόπο αποδίδεται μόνο του δικαιοσύνη. Αν πούμε λοιπόν ότι το 85% αποκαλύπτεται κάποια στιγμή, το υπόλοιπο 15% που μένει βρίσκει η φύση έναν τρόπο και αποδίδει τη δικαιοσύνη. Εννοείται πως είμαι υπερασπιστής της αλήθειας, αλλά είναι μία μεγάλη κουβέντα που μπορεί να γίνει με το τι είναι διπλωματία, τι είναι ευγένεια, τι είναι τρόπος, τι είναι ψέμα. Το ψέμα, όμως, ως ψέμα δεν καταλαβαίνω τι χρησιμότητα έχει. Νομίζω ότι η αλήθεια σε σώζει από πολλά  πράγματα, είναι πιο ξεκούραστη. Δεν μπλέκεις σε ιστορίες να θυμάσαι λεπτομέρειες… Και όσο πιο αφοπλιστική, τόσο πιο γοητευτική μπορεί να είναι.

Δεν είναι ασφάλεια, για μένα που συνεργάζομαι τα τελευταία χρόνια με τον Βασίλη Θωμόπουλου, είναι δώρο. Η χαρά μου στη δουλειά είναι να μπορώ να βρίσκω ανθρώπους που μπορώ να συνεννοούμαι και που έχουμε το ίδιο σκεπτικό. Παλεύουμε και δίνουμε μια μάχη για τα ίδια πράγματα. Αυτό είναι το ζητούμενο μου, από τότε που ξεκίνησα σε αυτή τη δουλειά να μπορώ να περνάνε έτσι οι μέρες μου. Αν κάποια στιγμή βρίσκεις αυτούς τους ανθρώπους, δεν σημαίνει ότι δεν θες να συνεργάζεσαι με άλλους. Δεν σημαίνει ότι με τον Βασίλη θα δουλεύουμε για τα υπόλοιπα χρόνια της ζωής μας. Με πάρα πολλούς ανθρώπους έχω συνεργαστεί καλά, αλλά υπάρχει κάποια συγκυρία που δημιουργεί το ένα βήμα το άλλο και σου δίνει χαρά να είσαι σε αυτή την περιοχή για ένα διάστημα. Κάπως δημιουργεί το κλίμα της σχολής που λέγαμε πριν…