Μαρία Κορινθίου: «Ο ηθοποιός δεν ζει από τα χρήματα, αλλά από το χειροκρότημα του κόσμου»

Από μικρή στηρίχτηκε στις δυνάμεις της και αποφάσισε να κυνηγήσει τα όνειρά της στην Αμερική. Φτάνοντας εκεί όμως, ερωτεύτηκε την υποκριτική. Η Μαρία Κορινθίου φέτος υποδύεται το Κατερινιώ στην παράσταση «Η νεράιδα και το παλικάρι» στο θέατρο Broadway. Έναν ρόλο για τον οποίο δέχτηκε ποικίλα σχόλια. Όμως η ίδια είναι αποφασισμένη να μην αφήσει κανέναν να μπει εμπόδιο στα όνειρά της, καθώς δεν διαπραγματεύεται τα θέλω της.

Όταν ήμουν 18 χρονών ήθελα να γίνω φωτογράφος. Τότε πήγα στην Αμερική και προσπάθησα να μπω σε ένα εκπληκτικό πανεπιστήμιο στη Βοστώνη που ήταν εξειδικευμένο στη φωτογραφία. Ωστόσο δεν με δέχτηκαν. Επειδή όμως είχα student visa και έπρεπε να πάω κάπου να σπουδάσω, με δέχτηκε ένα άλλο πανεπιστήμιο, στο τμήμα Δημοσιογραφίας και παρουσίασης. Έχω περάσει από όλα τα στάδια: μοντάζ, φώτα, ηχοληψία, ραδιόφωνο τα πάντα. Δεν με ενθουσίαζαν όμως. Στη συνέχεια γράφτηκα σε μία σχολή φωνητικής, αλλά όχι για να γίνω τραγουδίστρια. Αργότερα, παράλληλα με όσα έκανα μπήκα σε μία σχολή υποκριτικής. Ε, αυτό ήταν ερωτεύτηκα. Είναι μία υπέροχη τέχνη η υποκριτική. Κανείς δεν μπορεί να καταλάβει τι κρύβεται πίσω από όλο αυτό. Η υποκριτική δεν είναι απλά το να βγαίνουμε λαμπεροί στην τηλεόραση. Είναι ολόκληρη ιδιοσυγκρασία, είναι τρόπος ζωής. Που αυτό βέβαια με τα χρόνια έρχεται σιγά σιγά και γίνεται αναπόσπαστο κομμάτι δικό σου. Σαφέστατα πρέπει να υπάρχει μία εκπαίδευση και πολύ διάβασμα. Ταυτόχρονα αυτό που κάνει την τέχνη αυτή τόσο υπέροχη είναι η ιδιοσυγκρασία και η ψυχολογία της. Να φέρεις τις σπουδές σου μαζί με την προσωπικότητά σου και να τα κάνεις ένα. Αυτό είναι το μεγαλύτερο μάθημα μέσα από αυτή τη δουλειά-τέχνη. Αυτό το καταφέρνεις όμως με τα χρόνια. Αργότερα ήρθα Ελλάδα και ένιωθα σαν να μου είχαν κόψει τα φτερά. Δεν ήταν επιλογή μου να επιστρέψω, αλλά έληξε η βίζα μου. Δεν ήμουν καλά ψυχολογικά. Τότε ρώτησα τον φίλο μου τον Αλέξανδρο Χριστόπουλο που έκανε ραδιόφωνο αν γνώριζε κάτι για δουλειά. Λίγο καιρό μετά μου είπε πως έψαχνε κάποια κοπέλα ο Μιχάλης Τσαουσόπουλος για να κάνουν μαζί πρωινή εκπομπή. Πήγα εκεί και ήταν μεγάλο μάθημα για εμένα. Ταυτόχρονα έστελνα βιογραφικά σε διάφορες παραγωγές που υπήρχαν ακόμη. Ανάμεσα σε άλλες είχα στείλει και στου Μανούσου Μανουσάκη και έτσι ξεκίνησα.

Ήθελα να ζω στην Αμερική και να δουλέψω εκεί. Ήθελα να φύγω μέχρι τη στιγμή που έμεινα έγκυος. Από τότε άλλαξαν όλα. Στο πίσω μέρος του μυαλού μου είναι το απωθημένο μου. Αυτό γιατί ήμουν πιτσιρίκι και μου έκοψαν τα φτερά. Την αγαπάω την Αμερική. Μπορεί να έζησα σκληρά εκεί αλλά θα το ξαναέκανα χίλιες φορές. Αυτή η βιοπάλη ήταν το μεγαλύτερο πανεπιστήμιο που πέρασα. Όσο πιο πολλά ζεις στη ζωή σου, όσο περισσότερα συναισθήματα σε κατακλύζουν -καλά και κακά- μέσα από τις συνθήκες, τις εμπειρίες και τα ερεθίσματα που παίρνεις, αν τα αφουγκράζεσαι και τα μελετάς, είναι αυτά είναι αυτά που σε κάνουν καλύτερο ηθοποιό. Ο ηθοποιός είναι το είναι σου, είναι το μέσα σου που σε οποιαδήποτε στιγμή πάρεις κάτι να εκτελέσεις, είναι αυτά τα συναισθήματα που θα βγάλεις προς τα έξω με τεχνική και ισορροπία. Άρα, όσο πιο πολλά έχεις μέσα σου, και μαθαίνεις με τεχνική να βγάζεις, τόσο πιο πολύ δείχνεις και την αλήθεια σου στο κοινό.

Αγαπάω πολύ αυτό που κάνω. Λέμε πως είναι η δουλειά μας γιατί πληρωνόμαστε από αυτό, αλλά η υποκριτική είναι και τρόπος ζωής. Οι περισσότεροι ηθοποιοί δεν μπορούν χωρίς αυτό. Ξέρεις όμως τι γίνεται; Αυτό όλο το χτίσιμο και η αγάπη για το θέατρο και την υποκριτική δουλεύεται μέρα με τη μέρα. Γι’ αυτό και πολλοί ηθοποιοί και μεγάλοι ηθοποιοί λένε πως: «Όσο και να μεγαλώσεις ποτέ δεν μαθαίνεις». Και αυτή είναι η αλήθεια. Πάντα κάτι παίρνεις. Από μία καινούργια δουλειά παίρνεις νέα ερεθίσματα και διαφορετικά και τα βγάζεις προς τα έξω γιατί κάθε φορά είσαι σε διαφορετική φάση της ζωής σου εσύ ο ίδιος. Οπότε πάντα αυτή η δουλειά εξελίσσεται αν εσύ ο ίδιος εξελίσσεσαι και δεν μένεις στάσιμος. Ο κύριος Γιάννης Βογιατζής που δουλεύαμε πέρυσι μαζί στην παράσταση «Γοργόνες και μάγκες» είναι παράδειγμα προς μίμιση. Ένας υπέροχος άνθρωπος που ζει και αναπνέει γι αυτό το πράγμα. Η υποκριτική τον τροφοδοτεί, τρέφει την ψυχή του. Ο ηθοποιός δεν ζει από τα χρήματα αλλά από το χειροκρότημα του κόσμου.

Η αγάπη της για το θέατρο

Τρελαίνομαι για το θέατρο. Μου αρέσει και η τηλεόραση και ο κινηματογράφος, αλλά αγαπάω τόσο πολύ το θέατρο. Είναι τρόπος ζωής. Είναι το μότο που λένε: «Κάνε στη ζωή σου αυτό που αγαπάς και αυτό θα σε τρέφει κιόλας». Όχι όμως οικονομικά. Όσοι αγαπάμε το θέατρο αναπνέουμε γι’ αυτό. Στην πρεμιέρα πρεμιέρα της παράστασης τρέμεις. Είσαι κοκκαλωμένος. Ακόμη δεν έχεις συντονιστεί με το κοινό και με όλα τα υπόλοιπα. Στο θέατρο δεν επιτρέπονται τα λάθη και με το κοινό από κάτω τις πρώτες μέρες είσαι κολλημένος στον τοίχο. Ο ηθοποιός θέλει το κοινό του, όχι για να του λέει «τι όμορφος είσαι», θέλει το χειροκρότημα. Αλλιώς γιατί είμαστε ηθοποιοί; Αν δεν θέλαμε αυτό θα μπορούσαμε να παίζαμε στην αυλή του σπιτιού μας μόνο για τους φίλους μας. Είναι τροφή ψυχής γι’αυτό είναι και τέχνη. Το μοιράζεσαι, ψυχαγωγείς τον κόσμο και τον θες τον κόσμο. Αν δεν τον έχεις, δεν μπορείς να κάνεις τίποτα. Ο κόσμος είναι αλληλένδετος με τον ηθοποιό. Πως γίνεται λοιπόν να μην μας νοιάζει ο κόσμος; Οι ηθοποιοί καταλαβαίνουμε ενεργειακά τι κοινό υπάρχει από κάτω. Δίνεις και παίρνεις στο θέατρο. Παίρνεις τον παλμό και σαν ηθοποιός τον πετάς πίσω. Όταν το κοινό ίσως δεν είναι καλό δεν είναι και οι ηθοποιοί καλοί.

Όταν μου αρέσει κάτι θα το κάνω, έτσι είμαι σαν άνθρωπος. Όλοι έχουμε όνειρα, όλοι έχουμε φιλοδοξίες, σε όλους έρχονται εμπόδια. Ταυτόχρονα όμως θεωρώ πως τα όνερά σου και τα πιστεύω σου πρέπει να τα φωνάζεις και να τα διεκδικείς. Εγώ πάντα λέω: «Πιάσε τη ζωή από τα μαλλιά». Έτσι ήμουν από μικρή. Γι’ αυτό στα 18 έφυγα μόνη μου και πήγα στην Αμερική. Όποιο εμπόδιο και να είχα θα τον έβρισκα τον δρόμο μου. Ήθελα να ανοίξω τα φτερά μου. Έφαγα τα μούτρα μου. Έκλαψα πολύ, έπεσα κάτω και μάτωσα αλλά θα το ξαναέκανα. Όταν λοιπόν ακούω πράγματα που μου λένε τσαντίζομαι όχι γιατί θίγομαι γιατί είμαι εντάξει με τον εαυτό μου και την αλήθεια μου. Δεν διαπραγματεύτηκα ποτέ και για κανέναν. Και δεν διαπραγματεύομαι τα όνειρά μου, τον κόπο μου, τον πόνο μου και αυτά που αγαπάω. Δεν δέχομαι και δεν ανέχομαι από κανέναν τίποτα από τη στιγμή που δεν έχω κανέναν από πίσω μου παρά μόνο τη Μαρία και αυτά που θέλω να κάνω. Και μια Μαρία που παλεύει από μόνη της γι’ αυτά που θέλει να κατακτήσει, δεν δέχομαι καμία κουβέντα. Με προσβάλλει κάποιος και δεν θα ασχοληθώ; Γι’ αυτό πολλές φορές απαντάω σε διάφορα.

 Η παράσταση «Η νεράιδα και το παλικάρι» & τα σχόλια

Ενθουσιάστηκα όταν δέχτηκα την πρόταση από τον Γιώργο Βάλαρη για να υποδυθώ το Κατερινιώ στην παράσταση «Η νεράιδα και το παλικάρι». Αγαπάω πολύ την Αλίκη Βουγιουκλάκη και τις ταινίες της. Νιώθω μεγάλο θαυμασμό για εκείνη. Είναι ένας πολύ ωραίος ρόλος και ιδιαίτερος γιατί από πίσω είναι η Αλίκη. Αλλιώς είναι μία ανάλαφρη ωραία λαϊκή κωμωδία. Το πρώτο πράγμα που ρώτησα ήταν αν θα έπρεπε να βάψω τα μαλλιά μου ξανθά. Το συζητούσαμε κανένα μήνα και τελικά τα έβαψα. Η αλήθεια είναι πως ήταν πολύ δύσκολο να πάρω αυτή την απόφαση. Η εικόνα μου συνάδει με την προσωπικότητά μου. Δεν λέω κάτι για τις ξανθιές σαφέστατα. Δεν τα έχω ξαναβάψει όμως ποτέ! Δεν είμαι άνθρωπος της περιποίησης, δεν βάφω μαλλιά και ούτε βάφομαι στο πρόσωπο. Δεν είμαι ξανθιά, δεν είμαι η Μαρία και δεν θα τα κρατήσω. Αυτή η αλλαγή, θεώρησα πως ήταν το πιο τίμιο πράγμα που θα μπορούσα να κάνω. Σιγά σιγά με συνηθίζει ο κόσμος και εγώ. Ίσως δεν μου ταιριάζει γιατί δεν είναι η Μαρία. Οπότε αν είναι «ξένο» πάνω μου το δικό μου το μαλλί, πόσο μάλλον μία περούκα. Οπότε δεν θα ήταν τίμιο πάνω στη σκηνή να φοράω περούκα. Το πιο εύκολο πράγμα ήταν να κάνω τη μελαχρινή Κρητικοπούλα, αλλά το Κατερινιώ έχει μία συγκεκριμένη εμφάνιση. Όπως και πολλοί άλλοι ρόλοι. Και εκεί θέλω να καταλήξω. Η εμφάνιση του ηθοποιού πάνω στη σκηνή είναι το κοστούμι του. Γι’ αυτό και οι ηθοποιοί φοράμε συγκεκριμένα κοστούμια, παπούτσια, περούκες, μουστάκια. Εγώ απλά το έβαψα και δεν έβαλα μία περούκα, γιατί θα ήταν ακόμη πιο ξένο και θα ήταν λίγο γελοίο. Δεν υπάρχει θέμα αντιγραφής και γι’ αυτό δεν ευδοκίμησε να σταθούν εκεί όσοι το σχολίασαν. Είμαι 17 χρόνια μέσα στον χώρο αυτό και φάνηκε η αλήθεια μου, το γιατί το έκανα. Η αλήθεια φαίνεται πάντα γι’ αυτό δεν την διαπραγματεύομαι.

Γνωρίζω πολύ καλά και δεν είμαι ανίδεη πως ότι αφορά εμένα σχολιάζομαι και σε συνδυασμό με την Αλίκη, η οποία έχει ένα τεράστιο βάρος, ήξερα ότι θα σχολιαστεί. Αυτό όμως δεν σημαίνει πως εμένα θα με σταματήσει να κάνω αυτό που πραγματικά θέλω. Δεν με σταματάει κανένας στα όνειρά μου. Υπάρχουν στιγμές που στεναχωριέμαι, που εκνευρίζομαι. Αλλά εξαρτάται την ημέρα, τη στιγμή και ποιος το λέει. Υπάρχουν και στιγμές που αδιαφορώ. Όσο πιο πολύ επίθεση δέχεσαι, ειδικά όταν δεν έχεις κανέναν και μόνο τη δική σου πανοπλία, αρχίζεις και θωρακίζεσαι. Σου πετάνε πέτρες και εγώ με αυτές χτίζω γύρω γύρω το τοιχάκι μου. Κάποια στιγμή θα πετάξω και εγώ μία πέτρα αλλά θα συνεχίσω να χτίζω τον τοίχο μου με αυτά που μου πετάνε. Με δυναμώνουν με αυτόν τον τρόπο.

Στο θέατρο η εξωτερική εμφάνιση δεν βοηθάει μία γυναίκα γιατί είναι διαφορετικό από την τηλεόραση. Και εκεί βέβαια τη βοηθάει μέχρι ένα σημείο. Για να έχεις διάρκεια και να υπάρχεις σε αυτόν τον χώρο δεν μετράει η ομορφιά. Μπορεί να σου ανοίξει κάποιες πόρτες αλλά και να σου κλείσει άλλες. Στο θέατρο για παράδειγμα, βλέπεις έναν «άσχημο» εξωτερικά ηθοποιό. Αν είναι καλός ηθοποιός όμως και πετάει φλόγες σαν προσωπικότητα πάνω στην σκηνή, είναι ο πιο όμορφος άνθρωπος του κόσμου και υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα. Και φυσικά συμβαίνει και το αντίθετο. Μία πολύ όμορφη γυναίκα ή ένας όμορφος άνδρας αν στη σκηνή δεν είναι καλός, είναι «άσχημος». Εγώ μπορεί να βλέπω συναδέλφους πάνω στη σκηνή που δεν είναι όμορφοι αλλά να μαγεύομαι από την σπίθα, από τη ζωντάνια και τους βλέπω όμορφους. Είναι άτιμο πράγμα το θέατρο. Αν πάλι έχεις και τα δύο ακόμη καλύτερα.

Αν έβαζα έναν τίτλο στη ζωή μου με τον οποίο θα ήθελα να με θυμάται ο κόσμος θα ήταν: «Ένας καλός άνθρωπος». Κάθε καλλιτέχνης όσο ψάχνεται θέλει να αφήνει κάτι πίσω του. Όμως, εμείς, ζούμε σε μία εποχή που καλλιτεχνικά δεν μπορούμε να αφήσουμε πολλά πίσω μας. Γι’ αυτό και όλη η μαγεία του παλιού ελληνικού κινηματογράφου και οι άνθρωποι που έχουν ζήσει την χρυσή αυτή εποχή, έχουν αφήσει ολόκληρη παρακαταθήκη πίσω τους. Εμείς δεν έχουμε να αφήσουμε τίποτα. Οι άνθρωποι από το 80’ και μετά, στην πάροδο του χρόνου δεν έχουν να αφήσουν κάτι. Γιατί; Γιατί δεν έχουμε να δώσουμε. Ενώ το θέατρο είναι η εξέλιξή σου και θα σε κάνει να φτάσεις 90 χρονών, δεν μένει. Εκπληκτικές παραστάσεις δεν έχουν αντέξει στον χρόνο. Μένουν μόνο στα βιογραφικά των ηθοποιών. Αυτό συμβαίνει γιατί δεν γίνονται δουλειές και το λέω με πολύ πικρία αυτό. Και εκεί συνδέεται ο τίτλος μου. Να μείνει στον κόσμο πως η Μαρία ήταν σκυλί και αντράκι στη δουλειά της και δεν είχε ανάγκη κανέναν και ταυτόχρονα δεν έχασε την ίδια και την αλήθεια της. Είμαι πολύ σίγουρη για τον εαυτό μου με τα καλά και τα κακά που έχω. Αγαπάω και σέβομαι τον εαυτό μου. Νομίζω πως από μικρή ήμουν έτσι. Βέβαια στην εφηβεία ήμουν από τα κοριτσάκια που έκλαιγαν εύκολα. Στην Αμερική όμως έγινε η μετάλλαξη.