Μελέτης Ηλίας: «Απαιτεί κάποιες θυσίες το επάγγελμα του ηθοποιού»

Ο Μελέτης Ηλίας μας έχει χαρίσει εξαιρετικές ερμηνείες πάνω στο σανίδι, τον κινηματογράφο αλλά και την τηλεόραση μέσα από τη σειρά «Το σόι σου». Φέτος τον απολαμβάνουμε θεατρικά στην παράσταση που καθημερινά είναι sold out τις «Μάγισσες της Σμύρνης». Ο ίδιος μίλησε στο theaternow.gr για τον διαχωρισμό μεταξύ εμπορικού και ποιοτικού, για το αν η Επίδαυρος είναι για όλους αλλά και για το κοινό στοιχείο ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση.

Αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική σχετικά αργά. Είχα φτάσει 18 χρονών. Δεν ήμουν από τα παιδιά που στο σχολείο είχαν την ευχέρεια να βγουν να πουν ένα ποίημα ή να είναι η ψυχή της παρέας. Ήμουν λίγο πιο κλειστός, πιο μαζεμένος. Και τελείως τυχαία είδα κάποιες παραστάσεις και μου γεννήθηκε η απορία πως γίνεται κάποιος ηθοποιός και τι συμβαίνει πίσω από το αποτέλεσμα το οποίο βλέπουμε. Δεν είχα βέβαια καμία τρελή επιθυμία σώνει και ντε να γίνω ηθοποιός. Δηλαδή αν έβλεπα ότι δεν τα κατάφερνα θα το άφηνα με την ίδια ευκολία την οποία το έπιασα και θα δοκίμαζα κάπου αλλού τις δυνάμεις μου. Σίγουρα με κάνει χαρούμενο ότι ασχολούμαι με κάτι που μου αρέσει. Δεν πάω στη δουλειά το πρωί και σιχτιρίζω μέχρι να έρθει το σαββατοκύριακο για να ξεκουραστώ. Επίσης δεν έχω Σαββατοκύριακο. Οπότε πρέπει να την αγαπάς διπλά τη δουλειά σου όταν δεν έχεις ρεπό. Είμαι τυχερός που κάνω αυτό που μου αρέσει και το αγαπώ. Βέβαια πόσο μπορείς να αγαπάς κάτι με το οποίο καταπιάνεσαι κάθε μέρα; Το καλό με εμάς τους ηθοποιούς είναι πως κάθε 5-6 μήνες αλλάζουμε εργασιακό περιβάλλον που αυτό αυτόματα δίνει μία αίσθηση αναζωογόνησης. Δεν είμαστε κλεισμένοι σε ένα γραφείο.

Ο διαχωρισμός ποιοτικού & εμπορικού

Δεν ήταν η επιλογή μου να έχω περισσότερες θεατρικές συνεργασίες. Το πήγα όπως ήρθε, δεν το κυνήγησα. Αυτό που λέγαμε και με κάποια παιδιά χαριτολογώντας είναι πως εγώ ξεκίνησα με Τερζόπουλο, Λιβαθινό, Βογιατζή, Μπρούσκου που είναι ονόματα θεατρικά δυνατά. Τους είπα πως δεν με φώναξε ο Ρέππας, ο Ρήγας και ο Παπαθανασίου όταν τελείωσα τη σχολή για να παίξω σε κάποια παράσταση. Αν είχα μία πρόταση αρχικά λίγο πιο «εμπορική» δεν θα την απαρνιόμουν γιατί πρωτίστως αυτή η δουλειά είναι ένας τρόπος διαβίωσης. Πρέπει να ζήσεις από αυτό που κάνεις. Εκτός αν το έκανα ως χομπίστας και εκεί θα έλεγα θα κάνω τις επιλογές μου. Χομπίστας το λέω με την έννοια να έχεις μία ασφάλεια οικονομική στο περιβάλλον σου και να πεις ότι δεν με ενδιαφέρει να ζήσω από αυτό το επάγγελμα αλλά να ψαχτώ σε αυτό. Τα τελευταία χρόνια δεν διακρίνω κάποια σημαντική διαφορά ανάμεσα στο εμπορικό και το ποιοτικό άλλωστε. Ήταν νομίζω παλιότερα μία ψαλίδα σημαντική που υπήρχε ανάμεσα στα δύο. Φυσικά δεν σημαίνει ότι κάτι που ήταν ποιοτικό δεν έφερνε εισιτήρια ούτε κάτι που ήταν εμπορικό δεν είχε αξία ή ποιότητα. Παρόλα αυτά θεωρούσαμε τότε πως ένας ηθοποιός που κάνει τηλεόραση θεωρείται εμπορικός ενώ ένας ηθοποιός που κάνει θέατρο και μάλιστα ένα θέατρο πιο βαρύ θεωρείται ποιοτικός. Η πορεία όμως μου έχει δείξει πως σηκώνει μεγάλη συζήτηση το τι σημαίνει το ένα και τι το άλλο. Ποιοτικό είναι για εμένα οτιδήποτε κάνεις με πολλή δουλειά, αγάπη και μελέτη. Δηλαδή εάν αφιερώνεις χρόνο από τη ζωή σου επί της ουσίας, γιατί ένας ηθοποιός πρέπει να έχει μέσα του κάποιους άξονες όπως ένστικτο, παιδεία και πολλά άλλα τα οποία όταν τα βάζεις σε μία δουλειά έχει ποιότητα. Τουλάχιστον προσπαθείς. Αν το αποτέλεσμα δεν σε δικαιώσει είναι άλλο πράγμα.

Ο χώρος της υποκριτικής & η Επίδαυρος

Αν ο κόσμος, ο οποίος είναι και ο τελικός κριτής, αποδεχτεί έναν άνθρωπο που ανεβαίνει στο σανίδι ή στον τηλεοπτικό φακό από άλλο χώρο δεν νομίζω πως κανείς μπορεί να του πει τίποτα. Αν λαμβάνει την αγάπη του κόσμου και μπορεί να το διαχειριστεί είναι άξιος να κάνει αυτή τη δουλειά. Τώρα βέβαια είναι και θέμα πως το χειρίζεσαι. Μπορεί κάποιος με πιο εύκολο τρόπο να κερδίσει χρόνο και να πετύχει κάποια βήματα στο χώρο της δουλειάς μου επειδή είναι αναγνωρίσιμος από έναν άλλο χώρο αλλά το θέμα είναι και τι κάνεις μετά. Επαναπαύεσαι σε αυτό ή το ψάχνεις και προσπαθείς να γίνεις καλύτερος; Εκεί νομίζω ότι το πράγμα χωλαίνει. Καμιά φορά το να πετύχεις έναν πρώτο στόχο που είναι να γίνεις γνωστός ή να παίξεις καλά έναν ρόλο ή έναν ρόλο που θα σε κάνει γνωστό στο ευρύ κοινό είναι και το μοναδικό σκαλοπάτι που μπορεί να ανέβει κάποιος να επαναπαυτεί και να πει «καλά είμαστε» και να κάνει μία από τα ίδια. Νομίζω πως η φύση της δουλειάς είναι τελείως διαφορετική. Είναι να συνεχίσεις να εξελίσσεσαι και να γίνεσαι συνεχώς μαθητής σε μία συνεργασία. Εγώ νιώθω πως συνέχεια μαθαίνω καινούργια πράγματα και προσπαθώ να είμαι καθαρός. Να μην το παίζω ξερόλας δηλαδή επειδή έχω παίξει 7 φορές στην Επίδαυρο. Σε κάθε νέα μου συνεργασία προσπαθώ να είμαι στο πρώτο σκαλί και σιγά σιγά να προχωράω είτε αυτό λέγεται ρόλος είτε λέγεται καριέρα είτε λέγεται Μελέτης σαν προσωπικότητα. Όσον αφορά την Επίδαυρο δεν το βλέπω σαν κάποιος που θα βάλει τα όρια και έχει τη δύναμη να πει εσύ μπες εσύ όχι. Το βλέπω από την πλευρά εκείνου που έχει την πρόκληση να το κάνει. Έχω διαπιστώσει ότι το να παίξεις σε ένα θέατρο 10.000 θέσεων θέλει κάποιες ειδικές ικανότητες τις οποίες δεν τις έχουν όλοι. Δεν μπορεί κάποιος που δεν έχει την κατάλληλη φωνή και αναπνοή και την κατάλληλη παιδεία να σταθεί σε ένα τέτοιο θέατρο. Η ιστορία έχει δείξει ότι θα τον ρουφήξει. Αν όμως τα καταφέρει και ο κόσμος τον αποδεχτεί, λες ότι μπορεί να μην χρειάστηκε να κάνει μεγάλες σπουδές να ήταν ένα έμφυτο ταλέντο και να του βγήκε με την πρώτη. Και να του βγήκε ενστικτωδώς. Υπάρχουν παραδείγματα τέτοια. Έχω δει ηθοποιούς νέους που δεν έχουν την εμπειρία που έχουν άλλοι και να τα πιάνουν πιο γρήγορα από άλλους που έχουν μία πορεία χρόνων. Είναι στη φύση του κάθε ανθρώπου πως διαχειρίζεται κάτι.

ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Οι «Μάγισσες της Σμύρνης», το «Το σόι σου» και η ταινία «The bachelor»

Η σωστή ερώτηση θα ήταν πως προλαβαίνω να κάνω τόσα πολλά πράγματα μέσα στο 24ωρο. Με κάποιο τρόπο τα προλαβαίνω. Δεν κοιμάμαι τόσο πολύ, δεν βλέπω την οικογένειά μου τόσο πολύ. Απαιτεί κάποιες θυσίες το επάγγελμα του ηθοποιού. Τώρα όσον αφορά τη διαφορετικότητα όσων κάνω: Μέλημά μου είναι να μην είμαι ίδιος από ρόλο σε ρόλο κάτι που θεωρώ πως είναι η ουσία της δουλειάς ενός ηθοποιός. Προσπαθώ να επιλέγω πράγματα διαφορετικά μεταξύ τους και ρόλους. Βέβαια υπάρχουν κι άλλοι παράγοντες. Παίζει ρόλο και η γραφή που θα σου υποδείξει ο σκηνοθέτης. Εμείς οι ηθοποιοί δεν κάνουμε ότι θέλουμε, έχουμε κάποιον που ακούμε και όπως είπε και η κόρη μου σε μία πρόβα που ήρθε να δει «Μπαμπά σου μιλάει ο δάσκαλος». Είπε τον σκηνοθέτη δάσκαλο.

Οι «Μάγισσες της Σμύρνης» και η τεράστια επιτυχία τους

Είναι αξιοσημείωτο πως ένα θέατρο που χωράει 1500 άτομα να είναι sold out από Τετάρτη έως Κυριακή. Αυτό σημαίνει πως υπάρχει κόσμος που δεν πάει θέατρο συστηματικά και επιλέγει να το δει. Γιατί το θεατρικό κοινό δεν είναι και τεράστιο. Το διαφορετικό είναι πως υπάρχουν κωμικά στοιχεία. Δεν ήμουν στη διαδικασία της συγγραφής του σκηνοθέτη μας του Σταμάτη Φασουλή με τη Μάρα Μεϊμαρίδη αλλά έχω την εντύπωση πως η συγγραφέας επιζητούσε το χιούμορ. Σε κάποιους μπορεί να ξενίζει σε μία τέτοια ιστορία μυστηρίου να υπάρχουν δόσης χιούμορ αλλά νομίζω πως οτιδήποτε δραματικό πρέπει να εμπεριέχει χιούμορ και οτιδήποτε κωμικό να έχει δραματικά στοιχεία. Η ζωή είναι και έτσι και αλλιώς. Τα μαγικά και το παραμύθι το θέλουμε στη ζωή μας. Θα θέλαμε να έχουμε μία ικανότητα που δεν την έχει κανένας άλλος και αυτό εξιτάρει. Θεωρώ πως έχουμε κάνει μία αξιοπρεπή παράσταση και σε αυτές τις δύσκολες εποχές να υπάρχουν 27 ηθοποιοί πάνω στη σκηνή είναι εντυπωσιακό. Και τι ηθοποιοί είναι όλοι ένας κι ένας από τον παλαίοτερο μέχρι και τα νεότερα παιδιά. Έχει τύχει να παίξω ρόλους που είναι σαφώς σημαντικοί αλλά ο Σύριος Καραμάνος ως φιγούρα μέσα στο μυθιστόρημα της Μάρας Μεϊμαρίδη έχει τρομερές πτυχές και ιδιαιτερότητες. Για μένα ήταν πρόκληση να παίξω έναν τέτοιο ήρωα. Ο Σύριος είναι κλειστός, δύστροπος, ιδιαίτερος. Ξαφνικά ένας άνθρωπος με τρομερές αρχές φτάνει στο σημείο να ερωτευτεί τη γυναίκα του αδελφού του και να τις καταπατήσει αυτές τις αρχές και αυτό είναι κάτι τρομερά ξένο στα δικά μου τα μάτια. Δεν ήξερα πώς να το διαχειριστώ και με τη βοήθεια του Σταμάτη νομίζω τα καταφέραμε.

ΟΙ ΜΑΓΙΣΣΕΣ ΤΗΣ ΣΜΥΡΝΗΣ

Πολλές υποχρεώσεις, ελάχιστος χρόνος..

Πολλές φορές δεν γίνεται να τα καταφέρεις όλα και ευελπιστείς πότε θα έρθει η στιγμή να ξεκουραστείς λίγο. Μέχρι στιγμής δεν έχω ξεπεράσει τα όριά μου αλλά έχω διαπιστώσει ότι τα όρια της ανθρώπινης αντοχής είναι πολύ μεγαλύτερα από ότι νομίζουμε. Δεν έχεις χρόνο όμως για ένα άλλο κομμάτι του επαγγέλματος που είναι να βγεις και να κάνεις δημόσιες σχέσεις, να πιεις ένα ποτό. Αυτή τη στιγμή δεν μπορώ να το κάνω. Προτιμώ να πάω σπίτι να δω τα παιδιά μου ή να πάω κάπου με τη γυναίκα μου να χαλαρώσουμε από το να κυνηγήσω να πάω σε ένα πάρτι ή γκαλά.

Οι τηλεοπτικοί ρυθμοί και οι διαφορές με το θέατρο 

Δεν πίστευα πως η σειρά «Το σόι σου» θα κρατήσει τόσα χρόνια. Επειδή ήμουν και νέος στη δουλειά σκεφτόμουν πως θα κάνουμε έναν χρόνο γυρίσματα και βλέπουμε. Κάθε χρόνο πάει και καλύτερο με ακόμη μεγαλύτερο ανταγωνισμό. Έχει κάποια στοιχεία που κάνουν γκελ στον κόσμο. Είναι μία οικογενειακή ευχάριστη σειρά χωρίς ιδιαίτερες υστερίες και βωμολοχίες. Έχει πολύ καλούς και έμπειρους ηθοποιούς και συντελεστές. Όλα αυτά έδεσαν. Κατά τη γνώμη μου δεν υπάρχει συνταγή επιτυχίας. Αν υπήρχε και την ήξερε κάποιος θα την έκανε και δεν θα έκανε ποτέ λάθος. Μπορεί να ξεκινήσει κάτι με τις καλύτερες προθέσεις και να πάει χάλια και αντιθέτως μπορεί να ξεκινήσει κάτι λίγο λιγότερο δυναμικά και να σαρώσει. Δυσκολεύτηκα να καταλάβω τους τηλεοπτικούς ρυθμούς, έκανα γκάφες. Και είχα και τρομερό άγχος για το πώς θα μάθω λόγια σε πέντε μέρες όταν στο θέατρο είχα τρεις μήνες. Το κοινό στοιχείο ανάμεσα στο θέατρο και την τηλεόραση είναι η αλήθεια. Δεν μπορεί να την κλέψεις. Όπως η κάμερα είναι αμείλικτη με όλα τα εξωτερικά σου χαρακτηριστικά είναι και με την αλήθεια. Ακόμη και ένας απλός άνθρωπος που δεν έχει γνώση του αντικειμένου μπορεί να καταλάβει την αλήθεια. Και αυτό είναι και κάτι που υπάρχει και στο θέατρο αν και εκεί πρέπει να έχεις και μία ενέργεια που να περνάει στο κοινό.