Αγαπάει την τέχνη της υποκριτικής από τότε που ήταν μικρό παιδί. Αν και οι πρώτες του σπουδές δεν είχαν καμία σχέση με την ηθοποιία, τελικά ο Μιχάλης Οικονόμου αποφάσισε να κυνηγήσει το παιδικό του όνειρο, διαγράφοντας τη δική του σημαντική πορεία στο θεατρικό σανίδι, ενώ παράλληλα φλερτάρει τόσο με την τηλεόραση όσο και τον κινηματογράφο. Ο ταλαντούχος ηθοποιός, που φέτος πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Αρίστος» στο θέατρο Άνεσις, αποκαλύπτει τι σημαίνει για εκείνον το θέατρο και το πως τον βοήθησε να αποδεχθεί τον εαυτό του. Ταυτόχρονα, μιλάει με αφοπλιστική ειλικρίνεια για την επιθυμία του για αναγνώριση.

Πάντα ήθελα να γίνω ηθοποιός. Το έλεγα από μικρός και μάλιστα, ανακάλυψα πρόσφατα και μία έκθεση που το είχα γράψει στη Β’ Δημοτικού. Βέβαια, τελειώνοντας το Λύκειο σπούδασα πληροφορική και διοίκηση επιχειρήσεων. Ασχολήθηκα κάποια χρόνια, αλλά σύντομα επέστρεψα στο παιδικό μου όνειρο και πριν κλείσω τα 25 μου χρόνια μπήκα στη Σχολή του Εθνικού. Το ξεκίνημα ήταν σαν έπεσα μέσα σε ζωμό μαγικού φίλτρου! Ήταν πολύ όμορφο! Τελείωσα το 2007 τη σχολή, ήταν λίγο πριν την κρίση που όλα μοιάζανε πολύ αισιόδοξα, πολύ όμορφα. Ξεκίνησα με την παράσταση «Κατσαρίδα» αρχικά, συνέχισα με την τηλεοπτική σειρά «Άγρια παιδιά» και ύστερα ήρθε το έργο «Σφαγείο», που μου έφερε και το βραβείο «Χορν». Δεν έχω να κρύψω κάτι, δηλώνω ότι ήταν στόχος ζωής το βραβείο. Κάθε ηθοποιός το επιθυμεί μέσα από την καρδιά του. Όχι ότι το βραβείο ανοίγει ξαφνικά πόρτες, φέρνει δουλειές και γίνεσαι κάποιος τεράστιος που δεν ήσουν. Είσαι αυτός που είσαι, απλά έρχεται ένας αξιοκρατικός θεσμός και αναγνωρίζει τη δουλειά σου. Ξέρεις, για ένα νέο παιδί αυτό είναι πολύ δυνατό, γιατί η ανασφάλεια του ηθοποιού είναι μεγάλη. Ξεκινώντας με αυτή έχει κυρίως να παλέψεις.

Οι δύσκολες στιγμές στην καριέρα του

Δύσκολες στιγμές δεν έχω βιώσει πολλές, είμαι από τους τυχερούς. Πέρσι και φέτος μόνο έγιναν κάποια πράγματα, αλλά δεν μπορώ να παραπονεθώ, γιατί έχω τον «Αρίστο» που σκίζει. Πέρσι που ήμουν στις «Ιδιωτικές ζωές» στο θέατρο Γκλόρια, κατάλαβα πόσο αμείλικτο είναι αυτό το επάγγελμα εμπορικά και όσο και αν συνεργάζεσαι με ανθρώπους φωτεινούς και λαμπερούς από πίσω πάντα αντιλαμβάνεσαι ότι πρόκειται για μία… μπίζνα. Φέτος πάλι, ήταν να είμαι στην παράσταση του Μπέργκμαν με τον Γιάννη Μόσχο στο θέατρο του Βογιατζή που μας το ακύρωσε η παραγωγή μία εβδομάδα πριν αρχίσουμε πρόβες. Ήταν άλλο ένα σοκ! Σε αυτές τις περιπτώσεις πρέπει να κάνεις ό,τι μπορείς και να δημοσιοποιήσεις αυτό που γίνεται αν κάποιος σου έχει φερθεί άσχημα. Από ένα σημείο και μετά βέβαια, πρέπει να ακολουθείς το πού σε πάει η ζωή, γιατί καμία φορά όταν κλείνει μία πόρτα ανοίγουν δύο άλλες.


Η εξομολόγηση για το θέατρο

Έτσι όπως είναι η καθημερινότητα και η ζωή, μπορεί καμία φορά να είμαι φοβισμένος, δειλός, αγχωμένος, να έχω προβλήματα, όμως πηγαίνω στο θέατρο και βρίσκω την ουσία που είναι η δημιουργία. Αυτό με κάνει να έχω πλήρη επαφή με τον εαυτό μου, με το συναίσθημά μου. Το θέατρο είναι το καταφύγιο και η πανοπλία μου που τη φοράω στο σώμα μου, δεν γίνομαι κάτι άλλο, αλλά με κάνει λίγο πιο δυνατό. Παλαιότερα, που ήμουν λίγο πιο ανώριμος δεν ήξερα ποιος είμαι ως Μιχάλης. Φορούσα και «μάσκες»… Στη μία παρέα ήμουν έτσι, στην άλλη ήμουν αλλιώς… Το θέατρο ήταν, λοιπόν, ένα καταφύγιο, με βοήθησε να απελευθερωθώ και να είμαι επί σκηνής αυτό που πραγματικά είμαι. Σήμερα έχω ωριμάσει βέβαια και έχω αποδεχθεί τον Μιχάλη. Σαν ανεβαίνω στη σκηνή οι φόβοι υπάρχουν, το άγχος υπάρχει, αλλά ο στόχος μου είναι για το παιχνίδι. Γιατί πάντα πριν από το θέατρο βάζουμε τη λέξη παίζω, άρα είναι ένα παιχνίδι που βάζεις όλο σου το είναι. Θέλω να το χαίρομαι επί σκηνής. Ένας ηθοποιός πρέπει να έχει μία σταθερή ζωή και μία πληρότητα ψυχολογική, ώστε να μην κάνει το θέατρο δική του ψυχοθεραπεία. Για μένα το θέατρο λειτουργεί όταν είναι μία έκφραση ευγνωμοσύνης και αμφιβολίας.

Η παράσταση «Αρίστος»

Την παράσταση «Αρίστος», που ανεβαίνει πλέον στο Θέατρο Άνεσις, την αγάπησε πολύ o κόσμος. Πρόκειται για ένα κοινό με πολύ μεγάλη γκάμα, που δεν είναι αμιγώς θεατρόφιλο και προέρχεται από όλες τις «τάξεις» των ανθρώπων. Ταυτίζονται με το έργο, το οποίο μιλάει για ένα εξιλαστήριο θύμα. Είναι η αληθινή, συγκινητική ιστορία ενός ανθρώπου, του «Δράκου του Σέιχ Σου» και το ότι είναι αληθινή το κάνει πιο γοητευτικό και τραγικό. Τα εγκλήματα είναι ένα θέμα που κινεί την περιέργεια και διακατέχεται από ένα μυστήριο. Βέβαια, δεν πιστεύω ότι ο κόσμος είναι προετοιμασμένος για αυτό που βλέπει τελικά! Πολλοί δεν ξέρουν καν την ιστορία του Παγκρατίδη και τους αποκαλύπτεται. Η παράσταση αναφέρεται στην εποχή του ’50, ‘60 και παρουσιάζει κάποια στοιχεία, τα οποία υπάρχουν μέχρι και σήμερα μέσα στην κοινωνία, όπως το παρακράτος, η εξουσία, η καθοδήγηση των πραγμάτων και άλλα πολλά. Ο κάθε χαρακτήρας φέρει και έναν άλλο κόσμο. Η παράσταση είναι μία σύνθεση πραγμάτων. Αυτό σε συνδυασμό με το ταλέντο του σκηνοθέτη μας του Γιώργου Παπαγεωργίου, που τα έχει δέσει με έναν ιδιαίτερο τρόπο ώστε να εξαφανιστεί ο ίδιος ο σκηνοθέτης και να υπάρχει μία πολύ φυσιολογική ροή με απλότητα, την έχει ξεχωρίσει. Και φυσικά είναι η δική μας κατάθεση, των ηθοποιών. Μπαίνουμε από έναν ρόλο σε έναν άλλο χωρίς να φεύγουμε καθόλου από τη σκηνή και αυτό το κάνει μαγικό. Οι ηθοποιοί μοχθούμε να πούμε κάτι που μαγεύει, που αφορά το κοινό και να πιαστούμε χέρι-χέρι και να το ζήσουμε μαζί.

Η ελληνική τηλεόραση και η σειρά στη Γαλλία

Την αγαπώ την τηλεόραση. Θα επιστρέψω, λοιπόν όταν βρω κάτι που να με ενδιαφέρει και θα μου με κάνει να βγάλω κάτι αληθινό. Δεν θα το κάνω μόνο για τα λεφτά, τα οποία μπορεί πλέον να είναι λιγότερα και από αυτά που υπάρχουν το θέατρο. Η τηλεόραση είναι ένα μέσον, το οποίο δεν μπορείς να αγνοήσεις ότι σε κάνει ευρέως γνωστό. Δεν σου κρύβω όμως και την ικανοποίηση που παίρνω ως ηθοποιός του θεάτρου όταν σταματούν και με χαιρετάνε στον δρόμο, γιατί με ξέρουν από το σανίδι. Να σου πω την αλήθεια βέβαια, θα ήθελα να τα πάω καλά και στην τηλεόραση για να γίνω ευρέως γνωστός. Έχω αγκαλιάσει την επιθυμία μου για αναγνώριση. Είναι μία ματαιόδοξη επιθυμία που έχει κάθε ηθοποιός και όσο πιο γρήγορα την αγκαλιάσει τόσο πιο υγιή σχέση θα έχει με αυτή. Στο σημείο αυτό θα ήθελα να αναφέρω ότι πέρσι το καλοκαίρι γύρισα μία σειρά που θα παιχτεί φέτος. Πρόκειται για μία γαλλική, γερμανική και ελληνική παραγωγή για το κανάλι ΑRTE της Γαλλίας σε σκηνοθεσία του Γάλλου σκηνοθέτη Ντομινίκ Μολ. Ανυπονομώ να βγει! Είναι μία μίνι σειρά έξι επεισοδίων με τίτλο «Eden» και με θέμα το μεταναστευτικό. Παράλληλα, είμαι και στην παράσταση «Hotel Apocalypse» στο Μπάγκειον και γυρίζω μία μικρού μήκους ταινία σε σκηνοθεσία Μιχάλη Γιγιντή, που βασίζεται σε ένα κείμενο της Λένας Κιτσοπούλου από το μυθιστόρημά της «Ο καραγκιόζης».