Είναι ένα νέος γεμάτος όνειρα και προσδοκίες για το μέλλον. Μέσα από το ξεχωριστό του ταλέντο στην τέχνη της υποκριτικής κατάφερε αυτή τη θεατρική σεζόν να ενσαρκώσει έναν ρόλο που ονειρευόταν πάντα! Τον ρόλο του Μπιλ στο το έργο του Έντουαρντ Άλμπι «Η Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;» που κάνει πρεμιέρα στις 4 Φεβρουαρίου στο Θησείον. Ο Μιχαήλ Ταμπακάκης αποκαλύπτει γιατί έγινε ηθοποιός, τι είναι για εκείνον το θέατρο και τι ρόλο έπαιξε στη ζωή του ο Λάκης Λαζόπουλος.

Όταν ήμουν παιδί ήθελα να γίνω οδοντίατρος! Κάποια στιγμή, στο Λύκειο όταν κατάλαβα ότι με ενδιαφέρει η υποκριτική στόχευσα σε αυτή. Το ερέθισμα μου δόθηκε από τότε που ήμουν μικρός και έπαιρνα μέρος σε σχολικές εκδηλώσεις, ζήλευα όταν η τάξη μου δεν έκανε παραστάσεις. Στο Γυμνάσιο, μπήκα στη θεατρική ομάδα και κάναμε παραστάσεις. Στην Β’ Λυκείου, η Μαίρη Σαλιάρη που μας έκανε μάθημα στη θεατρική ομάδα, μου είπε να πάω να δώσω στο Εθνικό όταν τελειώσω. Κάπως έτσι μου μπήκε η ιδέα, μέχρι τότε δεν ήμουν σίγουρος ότι θέλω να κάνω αυτό στη ζωή μου. Μετά κατάλαβα ότι αυτό με κάνει χαρούμενο. Δεν το ήξερα εξαρχής, προέκυψε. Εκτός από υποκριτική, σπουδάζω και στο Πανεπιστήμιο Πειραιά Βιομηχανική Διοίκηση και Τεχνολογία, αλλά δεν νομίζω να ασχοληθώ με αυτό το επάγγελμα. Είχα την τύχη όταν τελείωσα το σχολείο, να περάσω αμέσως στο Εθνικό και βγήκα στα 21 μου χρόνια. Μετά δούλεψα κατευθείαν και ήταν στρωτά τα πράγματα. Το να είσαι επαγγελματίας ηθοποιός δεν είναι μία εύκολη διαδικασία. Δεν έχω κάνει δεύτερες σκέψεις σχετικά με την επιλογή μου, αλλά έχω αναρωτηθεί πολλές φορές αν έχω κάποιο πρόβλημα που ασχολούμαι με αυτό το πράγμα, μήπως μου συμβαίνει κάτι. Ψάχνω να βρω γιατί το κάνω. Δεν μπορώ να απαντήσω στον εαυτό μου. Η υποκριτική είναι μία ψυχοφθόρα διαδικασία, δύσκολη, δεν έχει και οικονομικές απολαβές. Ψάχνω διαρκώς να ανακαλύψω, λοιπόν, γιατί το κάνω και εν τέλει αυτό είναι το ωραίο.

Οι άνθρωποι που θαυμάζει και η παράσταση στο Θησείον

Θαυμάζω πολύ την Κατερίνα Ευαγγελάτου που συνεργαστήκαμε στην πρώτη μου δουλειά στην Επίδαυρο και στο Εθνικό, όπως επίσης και τους ανθρώπους που δουλεύω τώρα και με εμπνέουν καθημερινά, τον Νίκο Κουρή και τη Λουκία Μιχαλοπούλου. Παράλληλα, μου αρέσουν πάρα πολύ οι δουλειές του Γιάννη Χουβαρδά, τον εκτιμώ πολύ και κάποια στιγμή θα ήθελα να δουλέψω μαζί μου. Ο Νικορέστης Χανιωτάκης με είχε δει στην πρώτη μου δουλειά μετά το Εθνικό, στην παράσταση «Lacrimosa» στο θέατρο Θησείον το 2017 και έτσι μου πρότεινε τον ρόλο του Μπιλ στην παράσταση «Η Γίδα ή Ποια είναι η Σύλβια;». Χαίρομαι πάρα πολύ που δουλεύουμε μαζί. Είναι ένα νέο παιδί, είναι πολύ καλός σε αυτό που κάνει. Αυτό που τον κάνει να ξεχωρίζει είναι η ευγένειά του και το ήθος του. Μου έχουν κάνει τρομερή εντύπωση, διότι δεν τα βρίσκεις εύκολα. Τα μηνύματα του έργου είναι πάρα πολλά. Για μένα το ποιο βασικό είναι η δυσκολία μας να καταλάβουμε κάτι το οποίο δεν μπορούμε να ταυτιστούμε. Η γίδα είναι ένα ακραίο παράδειγμα. Το έργο μας διδάσκει να κάνουμε το δικό μας εγώ πίσω και να καταλάβουμε κάτι το οποίο δεν μας περιέχει. Είναι από τα πιο αγαπημένα μου σύγχρονα έργα. Υποδύομαι τον γιο του ζευγαριού και έχω πολλά κοινά στοιχεία με τον ρόλο. Όταν τον είχα πρωτοδιαβάσει στο 2ο έτος της σχολής ήλπιζα κάποια στιγμή να τον υποδυθώ. Ο Τένεσι Ουίλιαμς έχει πει ότι δεν μπορεί να γράψει για χαρακτήρες που δεν γνωρίζει. Αντίστοιχα, εγώ δεν μπορώ να παίξω χαρακτήρες που δεν γνωρίζω. Ένας ρόλος-πρόκληση που θα ήθελα να υποδυθώ στο μέλλον είναι ο Ιάγος από τον Οθέλλο.

Το θέατρο και ο κινηματογράφος

Το θέατρο είναι αναζήτηση. Όπως λέει και η Στέλλα Άντλερ: «Αν δεν υπάρχει κάτι για το οποίο μπορεί να δώσει κάποιος τη ζωή του, καλύτερα να γίνει τραπεζικός». Οπότε επειδή υπάρχει κάτι για το οποίο μπορώ να δώσω τη ζωή μου, έχω επιλέξει να κάνω θέατρο. Ο κινηματογράφος μου αρέσει πάρα πολύ, όπως και το θέατρο. Εκεί, θεωρώ ότι τα πράγματα δουλεύουν λίγο πιο επαγγελματικά με μία ευθύνη και έναν σεβασμό. Νομίζω ότι από το θέατρο λείπει ο απόλυτος επαγγελματισμός, δηλαδή, ο τρόπος με τον οποίο λειτουργεί μία πρόβα ας πούμε δεν έχει σχέση με τον κινηματογράφο.

Mαθήματα ζωής από τον Λάκη Λαζόπουλο

Πήρα πάρα πολλά πράγματα από τον Λάκη Λαζόπουλο. Είμαι πολύ χαρούμενος που ήμουν κομμάτι της παράστασης «Α-πε-λπι-σί-το». Μου έμαθε πράγματα που δεν μπορείς να τα μάθεις στην σχολή. Μου είπε πάρα πολλές ιστορίες και με βοήθησε να γίνω καλύτερος πάνω στη σκηνή. Μου είπε αλήθειες που εγώ δεν είχα σκεφτεί ποτέ. Ήταν πάρα πολύ καλός παρτενέρ πάνω στη σκηνή και περάσαμε ωραία. Δεν θα ξεχάσω όταν μου είχε πει ότι παίζω διαφορετικά όταν είναι οι γονείς μου στο κοινό. Μου είχε κάνει τρομερή εντύπωση, γιατί δεν θα το καταλάβαινα ποτέ, ούτε μου είχε πει ποτέ κάποιος άλλος. Όταν μου το είπε άρχισα να το σκέφτομαι. Σίγουρα το γιατί το έκανα έχει βαθιά ψυχαναλυτική εξήγηση. Μετά κάναμε τους «Μήτσους» και αυτή ήταν η πρώτη μου εμπειρία στην τηλεόραση. ‘Ηταν μία σειρά που αγαπούσα και έβλεπα από παλιά. Με την τηλεόραση θα ήθελα να ασχοληθώ αν είχε τις προδιαγραφές του Netflix. Μακάρι, κάποια στιγμή να γίνουν τέτοιου είδους δουλειές και εδώ και να μπορέσω να συμμετέχω. Το θέλω και το περιμένω. Παράλληλα, τον Μάρτιο θα ξεκινήσω πρόβες για κάτι που θα αφορά το Φεστιβάλ Αθηνών και δεν μπορώ ακόμα να μοιραστώ μαζί σας. Πρόκειται για μία συνεργασία με έναν πολύ σημαντικό σκηνοθέτη και χαίρομαι πάρα πολύ που θα συνεργαστώ μαζί του.