Νάντια Δαλκυριάδου: «Με συγκινεί πολύ η αντίδραση των μαμάδων που βλέπουν κάτι να συμβαίνει για πρώτη φορά στο παιδί τους»

Πριν από τέσσερα χρόνια μία κοινή ιδέα ήταν αρκετή ώστε να γεννηθεί η παράσταση που απευθύνεται αποκλειστικά για βρέφη «Θα Βγω απ’ το Αυγό» από την ομάδα Anumati. H Nάντια Δαλκυριάδου μας μεταφέρει όσα συμβαίνουν στη σκηνή του θεάτρου Άβατον και τα ερεθίσματα που έχουν τα μωράκια που περνούν χρόνο μαζί με τις μητέρες τους, αλλά και για την παιδική παράσταση «Λευτέρης, ένα περιστέρι δίχως ταίρι» που απευθύνεται σε παιδιά μεγαλύτερης ηλικίας… 

Τι ήταν αυτό που σας παρακίνησε ώστε να αποφασίσετε να κάνετε μια παράσταση αποκλειστικά για βρέφη;
Όταν συναντηθήκαμε με τα υπόλοιπα μέλη της ομάδας Anumati, είχαμε σχεδόν ταυτόχρονα αυτή την ιδέα. Να κάνουμε θέατρο για βρέφη, θέατρο με τα πρώτα σκιρτήματα και ερεθίσματα του ανθρώπου, απλό και σύνθετο, τελείως νέο και εξαιρετικά ενδιαφέρον για όλες μας.

Περιμένατε ότι η παράσταση «Θα Βγω απ’ το Αυγό» θα έχει τόσο μεγάλη ανταπόκριση, ώστε να συνεχιστεί για τέταρτη χρονιά;
Κάπου μέσα μας ξέραμε ότι θα πάει καλά, γιατί ήταν μία δουλειά πολύ προσεγμένη. Από την άλλη, πολλές προσεγμένες δουλειές δεν έχουν την τύχη που τους αξίζει. Ας πούμε καλύτερα ότι δεν το περιμέναμε, αλλά το ελπίζαμε να πάει καλά και να αγαπηθεί. Η αλήθεια είναι πως καμιά μας δεν είχε σκεφτεί ότι θα συνεχίζεται 4 χρόνια μετά!

Η παράσταση είναι διαδραστική. Πως ακριβώς περνά ο χρόνος των 45 λεπτών για τις μητέρες και τα παιδιά τους;
Η διάδραση εστιάζεται στα ερεθίσματα. Επιτρέπουμε δηλαδή στα παιδιά να έρθουν σε επαφή με τα φώτα, τις μουσικές, τις υφές, και στη συνέχεια να αντιδράσουν, να ασχοληθούν όσο και όπως θέλουν με αυτά τα ερεθίσματα. Παρακολουθούν μια απλή ιστορία ενός περιστεριού, του γνωστού μας πια Λευτέρη και εκφράζονται ταυτοχρόνως. Οι μαμάδες κάθονται στις μαξιλάρες τους με τα παιδιά αγκαλιά και μπορούν ακόμα και να θηλάσουν αν το θέλουν. Ο χώρος είναι έτσι φτιαγμένος ώστε να νιώθουν άνετα και οικεία. Στο τέλος μαθαίνουμε και ένα τραγουδάκι με πολύ απλή κινησιολογία, το οποίο μετά μπορούν να το επαναλαμβάνουν και στο σπίτι γονείς και παιδιά!

Πως καταφέρνετε να κρατάτε την προσοχή των παιδιών καθ΄όλη την διάρκεια της παράστασης;
Δεν είναι ο στόχος αυτός, γιατί αυτό θα ήταν αγχωτικό. Εμείς προσπαθούμε να κάνουμε κάτι που θα συνδέονται τα παιδιά με αυτό. Όταν συμβαίνει αυτό, τότε είναι εκεί μαζί μας ήρεμα χαμογελαστά και ευχαριστημένα. Φυσικά επειδή είναι μωράκια, έχουν μέρες που μπορεί να βγάζουν δόντια ή κάτι να τα ενοχλεί και να είναι ανήσυχα, αλλά αφού απευθυνόμαστε σε μωράκια, όλα αυτά είναι στο πρόγραμμα! Σε γενικές γραμμές, τα μωράκια περνούν όμορφα και αυτό τα κάνει να είναι χαλαρά και προσηλωμένα στη μαγεία της σκηνής!

Η μητέρα περνά δημιουργικό χρόνο μαζί με το παιδί της. Υπήρξε κάποιο σχόλιο που να ακούσατε όλα αυτά τα χρόνια και να σας συγκίνησε;
Με συγκινεί πολύ η αντίδραση των μαμάδων που βλέπουν κάτι να συμβαίνει για πρώτη φορά στο παιδί τους. Επίσης πολύ συχνά, χαλαρώνουν και χαίρονται και οι μαμάδες όσο χαίρονται τα παιδιά. Αυτό που δεν θα ξεχάσω είναι το μήνυμα μιας μαμάς που έλεγε ενθουσιασμένη ότι η κόρη της μετά την παράσταση έλεγε δυο νέες λέξεις! Τούρτα και Αέρας!!

Ο «Λευτέρης, ένα περιστέρι δίχως ταίρι» είναι μια ακόμα παιδική παράσταση που απευθύνεται σε παιδιά από 18 μηνών έως και 6 ετών. Ποια είναι η ιστορία του;
Είναι η ιστορία ενός αυγού που βρίσκεται μόνο του σε μια ταράτσα! Από το αυγό αυτό γεννιέται ο Λευτέρης, ένα περιστέρι. Πως όμως θα ζήσει ένα περιστεράκι μόνο του στην ταράτσα; Τα υπόλοιπα περιστέρια αναλαμβάνουν την ανατροφή του και αναλαμβάνουν και την αποκατάσταση του, όταν έρθει η ώρα του γάμου! Τι γίνεται με τον Λευτέρη όμως; Και ποιο ρόλο θα παίξει η Ρίτα στη ζωή του; Τα υπόλοιπα θα τα μάθετε στο θέατρο Άβατον!

Ποιο μήνυμα θέλει να περάσει στους μικρούς του φίλους;
Θα σας απαντήσω με τα λόγια του έργου:

Όλοι το ξέρουν καλά
Μέσα σ αυτή την πλάση
Μακριά κι αν ταξιδέψουμε
Η αγάπη θα μας φτάσει…

Πόσο απαιτητικό κοινό είναι τα παιδιά;
Καθόλου απαιτητικό. Είναι απολύτως ειλικρινές! Αυτό πρέπει να κάνει εμάς τους συντελεστές απαιτητικούς με τη δουλειά μας!

Τα παιδιά μας εκπλήσσουν με τις σκέψεις τους. Υπήρξε κάποιο σχόλιο που να σας έκαναν και να σας εξέπληξε;
Η αγάπη, η δικαιοσύνη των παιδιών και η φροντίδα προς τον μόνο του, τον διαφορετικό, τον απροστάτευτο, είτε άνθρωπος είναι, είτε περιστέρι… Μεγαλώνοντας παθαίνουμε τη ζημιά του διαχωρισμού, τη ζημιά του σωστού και του ανώτερου.

Θεωρείτε σημαντικό για τα παιδιά να έρχονται από μικρή ηλικία σε επαφή με το θέατρο και γιατί;
Θεωρώ σημαντικό να κάνουν πράγματα μαζί γενικότερα, οι γονείς με τα παιδιά. Όχι να πάει ο γονιός κάπου το παιδί και να φύγει, αλλά να παρακολουθήσουν κάτι μαζί. Να έχουν μια κοινή εμπειρία, κάτι που θα συζητήσουν μαζί, που θα θυμούνται μαζί, που θα έχουν γελάσει μαζί. Επιπλέον, τα παιδιά με το θέατρο αναπτύσσουν τόσο πολύ τη φαντασία τους, την αισθητική τους και την έκφραση τους. Αναπτύσσουν την κοινωνικότητα τους και την ενσυναίσθησή τους. Δεν είναι μόνο ψυχαγωγία το θέατρο, εντάσσεται κατά τη γνώμη μου στην εκπαιδευτική διαδικασία.