Πασχάλης Τσαρούχας: «Σε όλη μου τη ζωή ρισκάρω»

Το ραντεβού μας κλείστηκε ανάμεσα σε παραστάσεις. Παρά την πίεση του χρόνου, ο Πασχάλης Τσαρούχας βρήκε τον τρόπο να μας βάλει στον μαγικό κόσμο του θεάτρου μέσω των εμπειριών του και να αποκαλύψει άγνωστα σημεία της πολυδιάστατης προσωπικότητάς του. Γιατί στο ξεκίνημά του άφησε τις σπουδές στην υποκριτική και με ποιον τρόπο καταφέρνει να κάνει αυτο-ψυχανάλυση;

Έγινα ηθοποιός από απελπισία! (Γέλια). Εντάξει, αστειεύομαι! Όταν τελειώσαμε το σχολείο μου πρότεινε ένας συμμαθητής μου να γίνουμε ηθοποιοί. Έτσι απλά έγινε. Δεν θαύμαζα ηθοποιούς, δεν είχα αφίσες στο δωμάτιό μου, δεν ήμουν τρελαμένος με καμία ταινία, τίποτα από όλα αυτά. Δώσαμε εξετάσεις στο Ωδείο Αθηνών και περάσαμε υπότροφοι και οι δύο. Στο εξάμηνο σταμάτησα γιατί αποφάσισα ότι ήθελα να σπουδάσω Διοίκηση Οικονομίας, μία σχολή που δεν τελείωσα ποτέ, γιατί με βρήκε ο Γιώργος Αρμένης και με πήγε στο Θέατρο Τέχνης. Ξαναγύρισα, δηλαδή, στον χώρο της υποκριτικής. Όταν πήγα στο Τέχνης, γνώρισα τον Κάρολο Κουν, πέρασα υπότροφος εκεί και δεν το άφησα ξανά ποτέ. Εκεί με μάγεψε αυτό που μαγεύει όλους τους ανθρώπους, δηλαδή τα σκοτεινά σημεία. Τα σημεία, τα οποία δεν μπορείς να ερμηνεύσεις από την πρώτη στιγμή. Όταν πήγα στο Τέχνης κινήθηκα στα σκοτάδια, ήταν ένα μέρος προς εξερεύνηση. Μπήκα μέσα και χάθηκα. Μπορώ πολύ εύκολα να φανταστώ τη ζωή μου χωρίς το θέατρο. Έχω χιλιάδες πράγματα που μου αρέσουν να κάνω. Δόξα τω Θεώ, έχω την ευχέρεια να μπορώ να αλαφρώνω την ψυχή μου, να εκφράζω τις σκέψεις μου ή τα συναισθήματά μου με διαφορετικούς τρόπους. Αυτό με γλιτώνει από το να είμαι μονοσήμαντος, δεν ασχολούμαι μόνο με ένα πράγμα. Ίσως, κάποιες φορές να το πληρώνω και να χάνω….

Η Γκιλοτίνα και η συνεργασία του με τον Γιάννη Μόρτζο
Είναι μία πολύ ωραία στιγμή να συναντάς ανθρώπους που έχουν μεγαλώσει στον ίδιο χώρο με σένα, έχουν διδαχθεί τα ίδια με σένα και έχουν παίξει τις ίδιες σκηνές με αυτές που έχεις παίξει. Ανθρώπους που έχουν ακολουθήσει τον ίδιο αισθητικό δρόμο με εσένα. Αναφέρομαι, φυσικά, στον Γιάννη Μόρτζο. Θεωρώ τυχερό τον εαυτό μου, γιατί πρόλαβα να παίξω και με τους δύο Γιώργηδες, τον Λαζάνη και τον Αρμένη, και συνεργάστηκα και με τον Μίμη Κουγιουμτζή. Με τον Γιάννη Μόρτζο, με τον οποίο είμαστε μαζί στην παράσταση «Η Γκιλοτίνα» λοιπόν, κλείνει ένας κύκλος. Δεν έχω εκκρεμότητες όσον αφορά τους δασκάλους του Θεάτρου Τέχνης. Στη συνεργασία μας ο Γιάννης είναι ένας πολύ γλυκός άνθρωπος, πολύ δοτικός. Μιλάει ελάχιστα και επί της ουσίας, είναι ένας συνάδελφος που μπορεί στη σκηνή τα μάτια σου να ακουμπήσουν πάνω του. 

Δάσκαλος μπορεί να είναι και το παιδί που παίζει τον πιο μικρό ρόλο σε μία παράσταση. Από όλους κάτι μαθαίνεις. Νομίζω ότι ο Γιάννης Μόρτζος είναι περισσότερο για τους άλλους δάσκαλος και όχι τόσο για μένα. Όχι γιατί εγώ ξέρω πολλά, απλώς γιατί έχω μάθει τα ίδια με εκείνον σε σχετικά κοντινή περίοδο. Πράγματα, τα οποία είναι τελείως άγνωστα για άλλους συναδέλφους, οι οποίοι προέρχονται από άλλους χώρους.

Η παιδική παράσταση που πρωταγωνιστεί
«Το πιο τρελό τριήμερο», είναι μία παράσταση που καταπιάνεται με τη χρήση των υπολογιστών από τους νέους και δίνει έμφαση στην ευκολία με την οποία οι γονείς «ξεφορτώνονται» τα παιδιά τους, αφήνοντας την προσωπική τους ευθύνη στους υπολογιστές. Έχει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία σαν έργο, είναι πολύ ζωντανό και αρέσει πάρα πολύ και στους μικρούς και στους μεγάλους. Βλέπω πολλές φορές τους γονείς ή τους δασκάλους να ενθουσιάζονται πολύ περισσότερο από τα πιτσιρίκια! Οπότε, μπορούμε να πιστώσουμε στις επιτυχίες της Κέλλυς Σταμουλάκη που έχει γράψει και το κείμενο και κάνει την σκηνοθεσία ότι κατάφερε να φτιάξει μία παράσταση που αφορά σχεδόν όλο το ηλικιακό φάσμαΠοτέ δεν διαχώρισα το κοινό βάσει ηλικίας. Ποτέ δεν αισθανόμουν ότι παίρνω κάτι διαφορετικό όταν παίζω μπροστά σε παιδιά, γιατί δεν βαριέμαι ποτέ πάνω στη σκηνή. Έχει τύχει πολλές φορές να είμαι με κακή διάθεση, αλλά από την στιγμή που βγαίνω στη σκηνή τα ξεχνάω όλα. Θεωρώ ότι τα παιδιά απαιτούν απόλυτη ειλικρίνεια. Αν είσαι, λοιπόν, ειλικρινής μαζί τους, σε ακολουθούν. Δεν χρειάζεται να κάνεις κάτι ιδιαίτερο, απλώς να κάνεις τη δουλειά σου.

Το θέατρο, η συγγραφή και το τραγούδι
Για μένα το θέατρο είναι ένας τρόπος αυτό-ψυχανάλυσης. Τι να είναι; Δεν νομίζω ότι για οποιονδήποτε άλλον μπορεί να είναι κάτι άλλο. Δεν ξέρω αν γίνομαι καλύτερος άνθρωπος πάνω στην σκηνή, αυτό που ξέρω όμως είναι ότι μου δίνεται η ευκαιρία να επιχειρώ αναίμακτα να είμαι ένας διαφορετικός άνθρωπος κάθε φορά. Η συγγραφή είναι ανάγκη επικοινωνίας. Ανάγκη να ξεφορτώσεις αυτό το υλικό που υπάρχει μέσα σου σε περίσσια ποσότητα… γιατί δεν ξέρω κάποιον άλλο λόγο που θα μπορούσε κανείς να παίζει θέατρο, να γράφει, να τραγουδάει, να ζωγραφίζει… Εντάξει, κάποτε ζωγράφιζα, δεν το κάνω πια. Ο ζωγράφος στην οικογένεια είναι ο αδελφός μου ο Βασίλης Παπατσαρούχας, ο οποίος είναι εξαιρετικός. Είναι εικονογράφος, εικαστικός, σκηνογράφος και ενδυματολόγος. Εγώ όταν ήμουν μικρότερος ζωγράφιζα, δεν ήταν όμως η ζωγραφική αυτό που με συγκινούσε και με ευχαριστούσε. Αυτή την περίοδο δεν γράφω κάτι σε σελίδα, αλλά σε στίχους. Τραγουδάω κιόλας όταν χρειάζεται, αλλά δεν μπορώ να πω ότι είμαι επαγγελματίας τραγουδιστής. Δεν θα πήγαινα σε ένα κέντρο να τραγουδήσω, δεν θα έκανα συναυλία. Ηχογραφώ, όμως, αυτά που γράφω. Φυσικά, δεν το έκανα γιατί δεν ήθελα να πει άλλος τα δικά μου τα τραγούδια. Ίσα-ίσα, είχα κλείσει με πολύ σημαντικούς ερμηνευτές να τα πουν. Τελικά, δεν έγινε και αναγκάστηκα να πω εγώ! Και μάλιστα σε λάθος τόνους για μένα! Ο δίσκος είναι έτοιμος και αναμένουμε να βγει μέχρι τέλος του χρόνου.

Η τηλεόραση, η διδασκαλία και το ρίσκο

Αν θέλει να έρθει η τηλεόραση στη ζωή μου χωράει. Για όλους μας είναι καλό να κάνουμε και τηλεόραση, γιατί βοηθάει στα οικονομικά. Δεν ξέρω αν θα επιστρέψω σύντομα. Στο παρελθόν έχω υπάρξει δάσκαλος υποκριτικής και μάλιστα ήμουν και καλός όπως λέγαν τα παιδιά και οι συνάδελφοί μου, αλλά σε καμία περίπτωση δεν ήμουν κριτής. Είναι άλλο ο δάσκαλος και άλλο ο κριτής, ο δάσκαλος δεν κρίνει. Γιατί για να είσαι κριτής θα πρέπει να γνωρίζεις πάρα πολύ καλά εργαλεία. Βέβαια, αυτοί που είναι κριτές δεν γνωρίζουν ούτε από τα μισά εργαλεία που θα έπρεπε… Η πολυτιμότερη συμβουλή που έδινα στους μαθητές μου είναι να μην ξεχνούν την αφετηρία τους, να μην ξεχνούν το όνειρό τους, να μην ξεχνούν για ποιον λόγο ξεκινούν να κάνουν αυτό που πάνε να κάνουν και να μην φοβούνται. Δεν φοβάμαι. Σε όλη μου τη ζωή ρισκάρω. Βλέπω τι μου αρέσει και παλεύω να το καταφέρω. Πολλές φορές το πέτυχα, πράγμα που σημαίνει ότι γίνεται.

Φωτογράφος: Δημήτρης Πανταζής