Δεν είναι μόνο μία ταλαντούχα σκηνοθέτης, αλλά ένας άνθρωπος που αγαπάει τις γυναίκες. Μέσα από τις δουλειές που επιλέγει τα τελευταία χρόνια ως καλλιτεχνική υπεύθυνη της ομάδας ΑΝΙΜΑ, αναδεικνύει με κάθε τρόπο τη γυναικεία υπόσταση, παρουσιάζοντας τη θέση τους στην ελληνική κοινωνία. Η Ρουμπίνη Μοσχοχωρίτη μιλά για τη νέα της παράσταση, το «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Άγγελου Τερζάκη, ενώ ταυτόχρονα αποκαλύπτει πώς αποφάσισε να ασχοληθεί με την Τέχνη αλλά και αν είναι εύκολο να επιβιώνει σε έναν ανδροκρατούμενο χώρο.

Όταν έδινα Πανελλαδικές ήθελα να γίνω δικηγόρος. Όμως συνέβη ένα περίεργο γεγονός: έγραψα την Έκθεση στο πρόχειρο και δεν πρόλαβα να την αντιγράψω στο καθαρό με αποτέλεσμα να πάρω 13. Ήταν ένα πολύ ισχυρό σοκ. Την επόμενη χρονιά που έδινα ξανά Έκθεση, αποφάσισα να κάνω και κάποιες δημοσιογραφικές σπουδές. Τότε μας έστειλαν να κάνουμε πρακτική σε ένα θεατρικό σεμινάριο, παρακολούθησα ηθοποιούς να κάνουν μαθήματα. Εκείνες οι μέρες ήταν σοκαριστικές για μένα, γιατί ανακάλυψα ένα κόσμο τον οποίο δεν μπορούσα να φανταστώ. Όταν τελείωσε, άρχισα να νιώθω ένα τεράστιο κενό. Οπότε, ξαφνικά, άλλαξα ρότα. Έκανα μαθήματα υποκριτικής και αποφάσισα να μπω στη Θεατρολογία. Πέρασα κατευθείαν στο τμήμα της Αθήνας. Τότε άρχισε να μου αποκαλύπτεται ένας κόσμος και να καλύπτεται ένα κενό, το οποίο ένιωθα πάντα μέσα μου. Από τότε είμαι ευτυχισμένη και γεμάτη σε αυτόν τον χώρο που λέγεται θέατρο. Το θέατρο για μένα είναι μία συνεχής έκπληξη, μία αποκάλυψη. Είναι σαν να γεννιέσαι κάθε μέρα και στο διάστημα ενός 24ώρου να βιώνεις τα συναισθήματα που μπορεί να έχει η ζωή ενός ανθρώπου στη διάρκειά της. Τελείωσα σχολή υποκριτικής, γιατί ήθελα να δω τη διαδικασία. Δούλεψα δυο-τρεις φορές ως ηθοποιός, όμως ποτέ δεν με αφορούσε. Δεν δηλώνω ηθοποιός. Η Θεατρολογία μου έδωσε ένα υπόβαθρο που είναι πολύ σημαντικό, όμως αυτό που με τράβηξε από την αρχή ήταν η σκηνοθεσία. Με γοήτευσε και μου αρέσει ακόμα που δεν είμαι μπροστά στα φώτα, αλλά από πίσω. Οργανώνω τους χαρακτήρες, τον συναισθηματικό τους κόσμο, το πλαίσιο στο οποίο θα λειτουργήσουν, συνθέτω τα πράγματα. Αυτό που με συγκλονίζει είναι το πως όλο αυτό στο τέλος γίνεται ζωή.

Η δράση της Anima και το «Γαμήλιο Εμβατήριο»
Είμαι καλλιτεχνική υπεύθυνη στην ομάδα ΑΝΙΜΑ (μαζί με την Κατερίνα Μπιλάλη), με την οποία θελήσαμε να ψάξουμε την ιστορία της Ελλάδας ώστε να καταλάβουμε τι συνέβη τα τελευταία χρόνια και οδηγηθήκαμε στην κρίση.
Έτσι, κάναμε την «Έξοδο» με την οποία ήμασταν υποψήφιοι για το βραβείο Κάρολος Κουν. Η ομάδα μας είχε φτιάξει τα κείμενα από βιογραφίες γυναικών που έζησαν το 1821 και το 1940. Μετά κάναμε τον «Ζητιάνο», που διαδραματιζόταν περίπου το 1888 και φτάσαμε στο «Γαμήλιο Εμβατήριο» του Άγγελου Τερζάκη που είναι γραμμένο το 1938. Ταυτόχρονα, παίζεται για δεύτερη χρονιά και η παράσταση «Οδός Αβύσσου αριθμός 0» του Μενέλαου Λουντέμη, την οποία έχω σκηνοθετήσει. Στην παράσταση «Γαμήλιο Εμβατήριο» η ομάδα ΑΝΙΜΑ σε συμπαραγωγή με το ΔΗΠΕΘΕ Ρούμελης και σε συνεργασία με τη Λυκόφως του Γιώργου Λυκιαρδόπουλου, ενώνει τις δυνάμεις της με την σπουδαία ηθοποιό Κωνσταντίνα Μιχαήλ σε έναν ρόλο-έκπληξη. Ο Κωνσταντίνος Κάππας ενσαρκώνει όλους τους ανδρικούς ρόλους του κειμένου και αυτό είναι μία καθαρά σκηνοθετική επιλογή για να τονίσουμε ότι ο άνδρας στα μάτια των γυναικών έχει ένα πρόσωπο. Επίσης, συνεργαζόμαστε με τη σημαντική ηθοποιό Μαίρη Χήναρη, με την Πέτρα Μαυρίδη και με τις Κατερίνα Μπιλάλη και Γιώτα Τσιότσκα που είναι στην ομάδα ΑΝΙΜΑ. Την πρωτότυπη μουσική έχει γράψει ο Στάθης Δρογώσης, τα σκηνικά είναι της Δήμητρας Λιάκουρα και τα κοστούμια της Μαρία Παπαδοπούλου, οι φωτισμοί του Αντώνη Παναγιωτόπουλου και οι χορογραφίες της Ειρήνης Κλέπκου. Η παράσταση ανεβαίνει στο «Σύγχρονο Θέατρο» κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21.00. Η ιστορία διαδραματίζεται σε μία κωμόπολη και αφορά μία ελληνική οικογένεια που αποτελείται από πέντε κόρες και έναν γιο. Ο πατέρας έχει πεθάνει, ο γιος έχει πάει στην Αθήνα και οι κόρες έχουν εγκαταλειφθεί στο έλεος του Θεού. Ο μοναδικός δρόμος για να κάνουν τη ζωή τους είναι ο γάμος, αλλά έχει περάσει η ηλικία γάμου για τις περισσότερες και βρίσκονται σε ένα σπίτι εγκλωβισμένες από τις κοινωνικές συμβάσεις που θέλουν τη γυναίκα να αναγνωρίζεται μόνο αν παντρεύεται. Ο Τερζάκης βάζει τη μεσαία την κόρη να επαναστατήσει. Βέβαια, κάθε επανάσταση ειδικά όταν πρωτοεκδηλώνεται, σβήνεται με αίμα. Το έργο μιλά για την κοινωνική καταπίεση της γυναίκας.

Η αγάπη της για τις γυναίκες
Τις αγαπάω τις γυναίκες. Με ενδιαφέρει να φωτίσω τη γυναικεία φωνή.
Θεωρώ ότι στην Ελλάδα οι γυναίκες έχουν εξελιχθεί πολύ στο πώς αντιμετωπίζονται, αλλά ακόμα σε θέσεις-κλειδιά δεν υπάρχει μία ισότιμη σχέση των δύο φύλων. Επίσης, τώρα με την κρίση υπάρχουν πολλές έρευνες που αναφέρουν ότι η ενδοοικογενειακή βία έχει αυξηθεί δραματικά και φυσικά το ασθενές φύλο υφίσταται περισσότερο αυτή τη βία.Οπότε, θεωρώ «χρέος» μου όντας γυναίκα -και ειδικά σε ένα επάγγελμα ανδροκρατούμενο όπως η σκηνοθεσία- να φωτίσω τη γυναικεία πλευρά. Επειδή από μικρή ήμουν πολύ έντονη και είχα έναν μπαμπά πολύ κυριαρχικό, έπρεπε να είμαι αρκετά δυνατή για να το αντιμετωπίσω. Γενικά, δεν φοβάμαι να «επιτεθώ», να αντιμετωπίσω τους άνδρες στα ίσα. Όμως, χρειάζεται έναν τρόπο για να αντιμετωπίσουμε τους άνδρες ηθοποιούς, γιατί δεν ακούνε εύκολα μία γυναίκα, δεν πρέπει να είναι μαμαδίστικος αλλά ισότιμος. Από την άλλη, οι άνδρες σκηνοθέτες στην Ελλάδα σίγουρα κυριαρχούν. Είναι περισσότεροι. Δεν μπορώ όμως να πω ότι έχω αντιμετωπίσει ρατσισμό. Βέβαια, μπορώ να περιγράψω ένα περιστατικό που συνέβη πριν έναν χρόνο που ήμουν έγκυος. Έκανα μία πρόταση σε ένα θεατρικό επιχειρηματία για μία δουλειά του χειμώνα και έδειξε την κοιλιά μου και αναρωτήθηκε πώς θα μπορέσω να κάνω σκηνοθεσία έτσι! Λες και ήμουν άρρωστη! Θεωρώ το γεγονός αστείο και θέμα αμορφωσιάς του συγκεκριμένου ανθρώπου. Γενικά, δεν μπορώ να πω ότι τα πράγματα είναι πανεύκολα. Σίγουρα, χρειάζεται μία προσπάθεια παραπάνω και ένας χειρισμός. 

Ο συμβιβασμός και η αλλαγή
Θεωρώ ότι στην Ελλάδα υπάρχουν κάποια πράγματα που είναι δύσκολο να αλλάξουν, όπως η νοοτροπία μας. Σίγουρα, η παιδεία είναι κάτι πάρα πολύ σημαντικό, όπως επίσης και το να αποφασίσουμε που ανήκουμε: στην Ανατολή ή στην Δύση. Ή αν έχουμε και τις δύο κατευθύνσεις μέσα μας, κάπως να συμβιβαστούμε με αυτό. Νομίζω ότι η λέξη συμβιβασμός έχει για τους Έλληνες ένα αρνητικό περιεχόμενο και δεν είναι σωστό αυτό. Δεν είναι απαραίτητα κάτι κακό, γιατί μπορεί να εμπεριέχει στοιχεία θετικά. Συμβιβασμός σημαίνει ότι κάτι αφήνω πίσω, αλλά κάτι κερδίζω. Φέρνει μία ισορροπία. Πρέπει να κάνεις υποχωρήσεις για να προχωρήσεις μπροστά. Πρέπει να λειτουργήσουμε με ένα τρόπο πιο σύγχρονο χωρίς παρωπίδες. Η Τέχνη δεν μπορεί να αλλάξει τα πάντα. Μπορεί να αλλάξει στιγμές της καθημερινότητας των ανθρώπων, να επηρεάσει στιγμιαία τη σκέψη και το συναίσθημά τους. Αν αυτά τα μικρά, τα στιγμιαία γίνονται πολλά, τότε αρχίζουν να αλλάζουν λίγο τις σκέψεις του κάθε ανθρώπου. Μετά εκείνος επηρεάζει τον διπλανό του και έτσι μπορεί σιγά-σιγά να οδηγήσει σε μία σημαντική αλλαγή και να μας κάνει καλύτερους.