Ο Σήφης Πολυζωίδης φέτος πρωταγωνιστεί στις παραστάσεις «Football – Το παιχνίδι της ανθρωπότητας» στο θέατρο Χώρος και στις «24 ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας»στο θέατρο Θησείον. Η κάθε παράσταση περνάει τα δικά της μηνύματα για τη ζωή και ο ηθοποιός μιλάει στο Theaternow.gr για τους απαιτητικούς ρόλους που υποδύεται, για την πορεία του στον χώρο της υποκριτικής ενώ μας αποκαλύπτει πως δεν θα ήταν σε αυτή τη δουλειά αν ήταν από τους ανθρώπους που εφησυχάζονται.

Η πρώτη μου επαφή με το θέατρο ήταν στην εφηβεία, όταν ασχοληθήκα ερασιτεχνικά στο Θεατρικό Εργαστήρι Λουτρακίου. Τότε καταλάβα μέσα μου ότι κάτι μου έκανε το θέατρο. Ωστόσο, τελειώνοντας το σχολείο πέρασα στο ΤΕΙ στο Αιγαλέω στο τμήμα Μάρκετινγκ Εμπορίας & Διαφήμισης από το οποίο και αποφοίτησα. Γνώριζα ότι δεν θα ασχοληθώ επαγγελματικά με αυτό που σπούδαζα γιατί δεν είχε καμία σχέση με τον χαρακτήρα μου. Έτσι τελειώνοντας τον στρατό πήγα σε μια δραματική σχολή. Εκείνα τα χρόνια θυμάμαι ήταν μία δημιουργική περίοδος της ζωής μου.

Η πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή ήταν ερασιτεχνικά. Ήταν λίγο περίεργα όλα, δεν ήξερα τι μου γινόταν, όμως ήταν πολύ ωραία, το είχα απολαύσει… Τελείωσα τη σχολή την δεκαετία του ‘90. Εκείνη την περίοδο δεν ήταν τόσο δύσκολα τα πράγματα στον χώρο σε σχέση με σήμερα. Ήμουν από τα τυχερά παιδιά που βρήκα αμέσως δουλειά στο θέατρο και στη συνέχεια έκανα πολύ γρήγορα τηλεόραση και κινηματογράφο. Ήρθαν όλα πολύ στρωτά. Σίγουρα στην πορεία μου όλα αυτά τα χρόνια αντιμετώπισα δυσκολίες, γιατί είναι ένα επάγγελμα που θέλει κυνήγι και να εργάζεσαι συνέχεια… Όπως σε όλες τις δουλειές έτσι και σε αυτή τυγχαίνει να μην είναι πάντα όλα ρόδινα. Υπάρχουν εποχές που είναι πολύ καλές και άλλες που δεν είναι καθόλου καλές.

Αυτό που με γεμίζει στη δουλειά είναι η επαφή με τον κόσμο και η ενασχόληση με τον εαυτό μου, γιατί μέσα από κάθε ρόλο βρίσκεις κομμάτια του εαυτού σου που είναι θαμμένα μέσα σου και πρέπει να τα βγάλεις στην επιφάνεια…

«Football – Το παιχνίδι της ανθρωπότητας»

Στο έργο αυτό που είναι μοονόλογος υποδύομαι πέντε ρόλους. Ο συγγραφέας του έργου, ο Θανάσης Τριαρίδης, χαρακτηρίζει την παράσταση «σκληρή ματωμένη κωμωδία». Παρακολουθούμε τον ένα σύγχρονο άνθρωπο-φίλαθλο-οπαδό, να παραθέτει ερωτήματα για το παρελθόν, το παρόν και κυρίως για το μέλλον αυτού του κόσμου , όπου το κοινό θα κληθεί να απαντήσει… Μας μιλάει για ένα αρχαίο ένστικτο του ανθρώπου να «κλωτσάει» και για μια άγρια ψυχή που βρίσκεται θαμμένη μέσα μας.

Ο άνθρωπος είναι γενικά βίαιος πάνω στη γη. Ό, τι έχει κάνει, το έχει κάνει με αίμα, με πολέμους. Στο βάθος της ανθρώπινης ψυχής κυριαρχεί η βία και το βλέπουμε από τα αρχαία χρόνια μέχρι και σήμερα καθώς οι πόλεμοι δεν έχουν σταματήσει. Κάπου θα γίνεται πόλεμος, κάπου κάποιοι θα σκοτώνονται. Δεν υπάρχει ειρήνη στον κόσμο, συνέχεια πολεμάμε. Τώρα αυτή τη στιγμή που μιλάμε υπάρχει πόλεμος στη Σύρια και στην Ελλάδα οικονομικός πόλεμος αφού ο πόλεμος δεν έχει μία συγκεκριμένη μορφή…Ένα από τα μηνύματα που περνάει η παράσταση είναι πως κόσμος δεν πρέπει να εφησυχάζεται αλλά να είναι συνέχεια στην αναζήτηση και να βλέπει τι γίνεται γενικά στη ζωή. Εγώ δεν είμαι από τους ανθρώπους που εφησυχάζονται. Αν ήμουν, δεν θα έκανα και αυτή τη δουλειά, ψάχνω συνέχεια και θέλω να κάνω πράγματα…

24 ώρες από τη ζωή μιας γυναίκας

Πρόκειται για ένα έργο που δείχνει πώς μια γυναίκα μπορεί να ξεπεράσει την ρουτίνα της, τα όνειρά της και να ακολουθήσει το ένστικτο της καρδιάς της προκειμένου να ζήσει τον έρωτα για 24 ώρες. Είναι μεγάλο πράγμα ένας άνθρωπος να μπορεί να ξεπεράσει την καθημερινότητά του και να πάει σε ανεξέλεγκτες καταστάσεις στις οποίες σε οδηγεί ο έρωτας.

Τα όνειρα όπως και ο έρωτας είναι τροφή για τη ζωή… Αν δεν κάνεις όνειρα, παύεις να ζεις. Δεν είμαι από τους ανθρώπους που βάζω στόχους, αλλά τα όνειρα μου πραγματοποιούνται κατά κάποιον τρόπο.