Κοραλία Τσόγκα: «Το θέατρο είναι σημαντικό στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού!»

Η Κοραλία Τσόγκα ανήκει σε εκείνους που αγαπούν το θέατρο και έχει μάθει να ζει με αυτό από τότε που γεννήθηκε. Με γονείς ηθοποιούς ήταν αναπόφευκτο να μην ασχοληθεί με την υποκριτική. Φέτος την συναντάμε στην «Αναζήτηση» στο θέατρο Πρόβα αλλά και στην «Λωξάντρα» στο θέατρο Βεάκη. Αυτό όμως που της δίνει δύναμη είναι η ενασχόλησή της ως θεατροπαιδαγωγός. Η ίδια μίλησε στο Theaternow.gr για κάτι μαγικό που γίνεται πάνω στη σκηνή αλλά και για το πως βοηθά το θέατρο ένα παιδί να διαμορφώσει τον χαρακτήρα του.

 

Αποφάσισα να γίνω ηθοποιός και να ασχοληθώ με το θέατρο εξαιτίας των γονιών μου της Μαίρης Ραζή και του Σωτήρη Τσόγκα και καθώς μεγάλωσα μέσα στο θέατρο. Είμαστε τα λεγόμενα θεατροπαίδια. Κοιμόμουν, ξυπνούσα και διάβαζα μέσα στο θέατρο. Μέχρι και σε πολύ μεγάλη ηλικία δεν ήξερα τι μπορεί να κάνει κάποιος που δουλεύει σε ένα γραφείο. Δεν ξέρω αν ήταν αναπόφευκτο να γίνω ηθοποιός αλλά σίγουρα θα ασχολιόμουν με το θέατρο. Μου φαινόταν ενδιαφέρον αυτό που έβλεπα από μικρή: το ότι κάποιοι υποδύονταν κάποιους άλλους. Ένα στάδιο του παιδιού άλλωστε είναι η μίμηση οπότε λογικά την πάτησα εκεί(γέλια). Από όταν ακόμη πήγαινα σχολείο ανυπομονούσα να γίνει η δουλειά μου το θέατρο. Αυτό που με βοήθησε να πάρω την απόφαση να ασχοληθώ επαγγελματικά με την υποκριτική ήταν μία κουβέντα που μου είπε ο πατέρας μου: «Η επιλογή για τη δουλειά σου θα εξαρτηθεί από αυτό που θες να κάνεις κάθε πρωί που ξυπνάς. Επίσης πάντα με ενδιέφερε να γίνω δασκάλα που εν μέρει το έχω πετύχει καθώς εργάζομαι και ως θεατροπαιδαγωγός.

Η ενασχόληση με το θέατρο για παιδιά

Ασχολούμαι με την σκηνοθεσία και την καθοδήγηση κειμένου παιδικών παραστάσεων. Είναι πιο δύσκολο γιατί είναι πιο δύσκολο κοινό τα παιδιά και είναι άλλα τα μέσα τα οποία αντιλαμβάνεται τον κόσμο ένα παιδί. Το αγαπάω πάρα πολύ γι’ αυτό διδάσκω ως θεατροπαραγωγός σε εφήβους. Μου δίνει δύναμη. Και αν έστω και λίγο αυτά τα παιδιά διδαχτούν σωστά μπορούμε να αλλάξουμε τον κόσμο. Το θέατρο είναι σημαντικό στη διαμόρφωση του χαρακτήρα ενός παιδιού! Μέσα από την ενασχόληση με το θέατρο το παιδί εκτονώνεται, εκφράζεται και αποκτά αυτοπεποίθηση. Είναι συγκινητικό να βλέπεις πως μπορεί να συγκεντρωθεί ένα παιδί. Υπάρχουν συγκεκριμένες λέξεις και μοτίβα που τραβάνε την προσοχή του παιδιού! Διαφορετικά από αυτά που τραβάνε τον ενήλικα. Τα παιδιά είναι πιο ειλικρινή, αν δεν τους αρέσει μία παράσταση στην καλύτερη θα κοιμηθούν στην χειρότερη θα αρχίσουν να μιλάνε. Φέτος ανεβαίνει στο θέατρο Πρόβα για τρίτη χρονιά η παράσταση «Θες να βρούμε το όνομά μου». Το συγκεκριμένο έργο ποτέ δεν είναι το ίδιο, καθώς αφορά ένα παιδί που συνέχεια αλλάζει το όνομά του. Ανάλογα με το γράμμα που θα λάβει αλλάζει όνομα και περιπέτειες. Είναι δική μου η ιδέα και τα κείμενα βγαίνουν με βάση τους αυτοσχεδιασμούς των ηθοποιών και την τελική επιμέλεια την έχω εγώ. Είναι μία δημοφιλής παράσταση γιατί έχει προσωποποιημένη παράσταση για το παιδί που έχει γενέθλια και το πάμε με έννοιες όπως η φιλία.


Η «Αναζήτηση» και η «Λωξάντρα»

Η «Αναζήτηση» είναι το νέο έργο του Παναγιώτη Λαέντη σε σκηνοθεσία Νίκου Σακαλίδη και στη σκηνή του θεάτρου Πρόβα βρίσκομαι με τον Θωμά Βούλγαρη. Η «Αναζήτηση», είναι μία κωμωδία με τραγικό πυρήνα. Αφορά τη ζωή ενός ζευγαριού που έχει αιμομικτική σχέση αλλά το θέμα του έργου είναι η άνευ όρων αποδοχή του άλλου και πως αυτό το ζευγάρι έρχεται αντιμέτωπο με την ανατροπή και το παρελθόν και πως υπερασπίζεται τη σχέση του. Έχει τεράστιο ενδιαφέρον ο τρόπος σκέψης τους και η φιλοσοφία της ζωής τους. Ο κάθε ρόλος έχει δυσκολίες. Εδώ δεν ήταν το αναμενόμενο επειδή μιλάμε για την αιμομικτική σχέση. Εδώ η δυσκολία ήταν να μπορέσω να καταλάβω τον απελευθερωμένο τρόπο σκέψης αυτής της γυναίκας που κατά τα άλλα είναι μία συμβατική προσωπικότητα. Μου έκανε εντύπωση! Έχει μία δική της λογική και προβληματίστηκα πολύ μέχρι να την πιστέψω. Το ζήτημα της αιμομιξίας όμως στην παράσταση έρχεται σε δεύτερο φόντο. Το έργο είναι ένας ύμνος στο μαζί και στην αποδοχή. Πως δύο άνθρωποι συμπορεύονται και αντιμετωπίζουν μαζί τη ζωή. Η «Λωξάντρα» από την άλλη είναι ένα έργο εντελώς διαφορετικό. Η παράσταση, είναι βασισμένη στο μυθιστόρημα της Μαρίας Ιορδανίδου, σε θεατρική απόδοση του Άκη Δήμου και σκηνοθεσία Σωτήρη Χατζάκη η οποία ανεβαίνει στο θέατρο Βεάκη. Είναι μια παράσταση-ταξίδι στο χρόνο, μέσα από τα μάτια και τις συνταγές μιας χαρισματικής γυναίκας, ένα πολύ γλυκό έργο με γέλιο και συγκίνηση. Έχει ενδιαφέρον γιατί υπάρχει κάτι να ταυτιστώ στο έργο καθώς λόγω της μητέρας μου έχω καταγωγή από την Πόλη και έχω ακούσει πολλές ιστορίες και αφηγήσεις.

Η μαγεία της σκηνής

Μέχρι στιγμής έχω σταθεί τυχερή στις συνεργασίες μου. Ειδικά με τους ανθρώπους που έχω δουλέψει. Και είναι βασικό να μπορεί να σε εμπιστευτεί κάποιος. Και είναι μεγάλη χαρά που δούλεψα ξανά στην «Αναζήτηση» με τον Νίκο Σακαλίδη γιατί όταν μιλάμε για έκθεση πρέπει να αισθάνεσαι χαλαρός και ήρεμος να εκφράσεις ακόμη και κάτι που φαίνεται ανούσιο γιατί μπορεί να βγει κάτι σημαντικό. Αυτή είναι όμως η δουλειά μας. Δεν καλύπτουμε όσα νιώθουμε εκείνη τη φάση της ζωής μας, απλώς προσαρμοζόμαστε στον χαρακτήρα ενός άλλου ανθρώπου που υποδυόμαστε. Έχει τύχει σε όλους να περνάμε μία δύσκολη περίοδο αλλά είναι η δουλειά μας να το ρυθμίζουμε και να το αφήνουμε έξω από τη σκηνή. Έχει να κάνει με το πως έχεις μαθητεύσει αλλά και με το ένστικτό σου. Στη σκηνή γίνεται κάτι μαγικό. Μπορεί να είσαι άρρωστος και όταν ανέβεις στη σκηνή να μην νιώθεις τίποτα. Λειτουργεί ολόκληρο το σώμα σου και συγκεντρώνεσαι σε αυτό που κάνεις. Δεν μπορείς να σκέφτεσαι πάνω στη σκηνή οτιδήποτε συμβαίνει στην καθημερινότητά σου γιατί προδίδεις τον άνθρωπο που υποδύεσαι.