Aντώνης Λουδάρος: «Το θέατρο μ’ έμαθε να είμαι δυνατός άνθρωπος. Να ‘μαι αγωνιστής!»

Τον παρακολουθούσα και τον θαύμαζα για το ήθος και το ταλέντο του, ενώ όταν τον γνώρισα πιο προσωπικά μου επιβεβαίωσε το «γιατί». Κάθε συζήτηση με τον Αντώνη Λουδάρο είναι διαφορετική, ενώ και η φετινή χρονιά του ανήκει. Η επιτυχημένη περιοδεία της αριστοφανικής κωμωδίας «Εκκλησιάζουσες» οδεύει σιγά – σιγά στην ολοκλήρωση της. Παράλληλα, όμως,  ο ηθοποιός κάνει εντατικές πρόβες για τη νέα παράσταση «Amadeus», που θα παρουσιαστεί στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά για να ακολουθήσει «Ο Συμβολαιογράφος» και ακόμα να φιλοξενηθούν στο «Αγγέλων Βήμα» δύο παραστάσεις που έχει σκηνοθετήσει: η «Ρόζα Εσκενάζυ: Η βασίλισσα του ρεμπέτικου» και «Όνειρα γλυκά».

«Νιώθω ότι κάτι από πάνω μου με προστατεύει. Το θέατρο μου έχει δώσει μεγάλες χαρές. Συναντήσεις με ανθρώπους που ούτε στα πιο τρελά μου όνειρα μπορούσα να φανταστώ» θα πει και θα επισημάνει πως «το θέατρο μ’ έμαθε να είμαι δυνατός άνθρωπος. Να ‘μαι αγωνιστής!».

Η παιδική «αληταρία» και η ξαφνική ενηλικίωση

Τα παιδικά μου χρόνια ήταν ανέμελα. Είχαν παιχνίδια στη γειτονιά με τα άλλα παιδιά και μία ωραία «αληταρία», εν αντιθέσει με τώρα υπάρχουν παιδότοποι. Μπορώ να σου πω ότι θυμάμαι ωραία πράγματά και με αγάπη όλα τα παιδιά: το Θανάση, την Ελένη, τον Γιώργο, τη Βίκυ, την Άντα, τη Νανά κ.ά. Τα παιχνίδια μας είχαν, πάντα, το θεατρικό στοιχείο. Υποδυόμασταν κάποιους άλλους.

Μέχρι την Ε’ Δημοτικού με ευχαρίστηση έλεγα τα ποιήματα στις γιορτές. Τότε κάναμε σκετς μ’ αφορμή την 25η Μαρτίου και οι γονείς των άλλων παιδιών έλεγαν στη μητέρα μου: «Συγχαρητήρια, ο γιος σου θα γίνει ηθοποιός». Εγώ το ‘χα κρυφακούσει και αναρωτιόμουν τι είναι ηθοποιός. Αν ήταν αυτό που έβλεπα, κάθε Σάββατο, στις ελληνικές ταινίες. Στην Α’ Γυμνασίου έχασα τη μητέρα μου και ενηλικιώθηκα πιο γρήγορα. Έφαγα κατραπακιά. Ωστόσο, το θέατρο δεν το άφησα. Φτιάξαμε, λοιπόν, με τα άλλα παιδιά μια θεατρική ομάδα, στα χρόνια του Λυκείου, η οποία είχε πάρει βραβεία και ανεβάζαμε οπωσδήποτε μία παράσταση στο τέλος της σεζόν.

Τα χρόνια της Δραματικής Σχολής στο Εθνικό Θέατρο

Τώρα που έχουν περάσει τα χρόνια θα σου έλεγα πως τα χρόνια της δραματικής σχολής ήταν ιδανικά. Είχα ωραίους δασκάλους, όπως τη σπουδαία θεατρίνα τη Μαίρη Αρώνη, το Νίκο Τζόγια, τον Κώστα Καστανά, τον Ιάκωβο Ψαρρά. Έπειτα, για λίγο, την Αντιγόνη Βαλάκου και τον Γιώργο Μιχαηλίδη. Ταυτόχρονα, μέσα απ’ αυτή τη σχολή, μας δινόταν η ευκαιρία να παίζουμε σε κάποιες παραστάσεις το βράδυ, στο Εθνικό Θέατρο. Τα τρία χρόνια της δραματικής σχολής, δούλευα στο θέατρο. Όταν τελείωσα το πρώτο έτος, μάς διάλεξε λόγω σωματότυπου και ύψους, ο Αλέξης Μινωτής για μία παράσταση στην Επίδαυρο. Δεν είχαμε ατάκες. Ήταν σπουδαία εμπειρία να κάνεις πρόβες και να τον βλέπεις με τους άλλους συναδέλφους του.

Οι θεατρικοί «νόμοι», η έλλειψη σεβασμού και η πειθαρχία

Όλοι αυτοί οι άνθρωποι είχαν κάποιους νόμους που τους ακολουθούσαμε στο θέατρο. Υπήρχε κάποιος σεβασμός και αν κάποιος από τους πρωταγωνιστές έκανε λάθος, δε γυρνούσαμε να του πούμε «αυτό που λες είναι λάθος». Σήμερα, βλέπω τα νέα παιδιά, που βγαίνουν από τις σχολές δεν έχουν την ίδια σκέψη για το θέατρο, όπως την είχαμε εμείς ή οι παλαιότεροι. Έχουν αλλάξει τα πράγματά και η ηθική της κοινωνίας μας από τότε. Οι νέοι συνάδελφοι, που βγαίνουν έχουν θάρρος το οποίο αγγίζει τα όρια του θράσους. Για παράδειγμα, ο Γιάννης Μπέζος κι ο Πέτρος Φιλιππίδης, που είναι από παλαιότερες γενιές, κρατάνε αυτούς τους νόμους και καλά κάνουν. Το θέατρο θέλει αυστηρότητα και πειθαρχία. Το θέατρο δεν είναι δημοκρατική διαδικασία. Μιλάει ο σκηνοθέτης και οι άλλοι ακολουθούμε το δικό του όραμα. Αν μπορούμε να εντάξουμε και τη δική μας δημιουργικότητα, μέσα στο δικό του όραμα, είναι ευχής έργον.

Η πρώτη φορά στην Επίδαυρο και η «δύναμη» του σανιδιού

Τη πρώτη φορά που ανέβηκα στο σανίδι ένιωθα το βάρος της ευθύνης και τόσο δέος που βρισκόμουν στον χώρο, υπερηφάνεια που ήμουν με αυτούς τους ανθρώπους – και ας μην μιλούσα. Στην Επίδαυρο έχουμε δει διάφορα πράγματά, έτσι; Έχουμε δει τα πειραματικά, τα κλασικά αλλά και αναπάντεχες συναντήσεις καλλιτεχνών. Η Επίδαυρος όλους τους δέχεται. Αν έχεις τις δυνατότητες να ‘σαι εκεί είναι μια άλλη κουβέντα. Δεν σημαίνει ότι επειδή τους δέχεται, είναι όλοι τους καλοί. Θέλει ειδική εκπαίδευση το ανοιχτό, το μεγάλο θέατρο. Θέλει καταρτισμένη τεχνική, προκειμένου να μη σε «καταπιεί», που λέμε. Ακόμα κι ένα κλειστό θέατρο μπορεί να σε καταπιεί. Υπάρχουν ηθοποιοί, που είναι εκπληκτικοί στο θέατρο και όχι στην τηλεόραση ή τ’ αντίστροφο. Είναι ο καθένας που μπορεί να εκφραστεί καλύτερα. Δεν είμαστε όλοι για όλα. Δεν είναι τυχαίο που στο εξωτερικό υπάρχουν οι θεατρικοί, οι τηλεοπτικοί αλλά και οι κινηματογραφικοί ηθοποιοί.

«Κωμικός» ή «δραματικός» ηθοποιός και το… καμαρίνι

Επειδή έχω κάνει πρόζες, μιούζικαλ, θρίλερ, αστυνομικό θρίλερ, θέλω να κάνω ό,τι περισσότερο μπορώ και αν μπορώ. Λόγω της εκπαίδευσης και της εμπειρίας σ’ αυτή τη δουλειά, καταλαβαίνω και αντιλαμβάνομαι που μπορώ να φτάσω. Βασανίζομαι στη δουλειά μου για να ‘μαι στο ύψος των περιστάσεων. Το θέατρο δεν είναι κάτι που το κάνω εύκολα. Είναι μια τέχνη που δε σταματάει ποτέ. Μου «τρώει» τη ψυχή μου. Δεν σου κρύβω ότι τα πρώτα χρόνια κουβαλούσα τον εκάστοτε ρόλο μαζί μου, κι εκτός θεάτρου. Τώρα πια τον αποχαιρετώ.

Οι στιγμές και οι αλλοπρόσαλλες συμπεριφορές

Έχω ζήσει πολλές καλές στιγμές και ελάχιστες κακές στιγμές. Αυτό, όμως, που δε μπορώ να συγχωρέσω είναι η αδικία. Έχω αντιμετωπίσει την έλλειψη σεβασμού, αυτή που έχουμε ο ένας άνθρωπος απέναντι στον άλλον. Υπάρχουν άνθρωποι μέσα στο χώρο που φέρονται αλλοπρόσαλλα. Όλοι είμαστε «κουνημένοι». Είναι δύσκολη δουλειά. Παρόλα αυτά, προσπαθώ να τους κατανοήσω αλλά και να τους κρατήσω και μακριά μου. Όταν αυτοί οι άνθρωποι έρχονται πολύ κοντά σου, είτε γιατί προσπαθούν να κάνουν τους φίλους σου, είτε γιατί ψάχνουν πώς να το διαχειριστούν, καταλαβαίνεις το έρεβος που υπάρχει πίσω από αυτές τις προσωπικότητες.

Το θέατρο & η επιτυχία της παράστασης «Εκκλησιάζουσες»

Για μένα το θέατρο είναι ζωή, που δίνει (και) στους θεατές. Δίνει τρόπους να τη σκέφτεσαι και να την αντιμετωπίζεις. Η ζωή εμπεριέχει φως και σκοτάδι. Είναι ένας ήλιος. Οι «Εκκλησιάζουσες» σε σκηνοθεσία του Αλέξανδρου Ρήγα ήταν μία μεγάλη περιοδεία, που ολοκληρώνεται πανηγυρικά στις 4 Οκτωβρίου στο Ηρώδειο. Με τον Αλέξανδρο ήμασταν μαζί στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου και μετά χαθήκαμε. Τώρα που πέρασαν τα χρόνια, έχει κάνει τις επιτυχίες του, τη διαδρομή του, μπορώ να σου πω ότι είναι ένα μεγάλο παιδί με όλα τα καλά και τα κακά που μπορεί να έχει ένα παιδί. Είναι αξιαγάπητος, έχει όλη τη χαρά του «δημιουργώ». Ο ίδιος είναι σε κάθε παράσταση και τον παρατηρώ που ζει την παράσταση. Γελάει με το κοινό. Όταν πετυχαίνει αυτό που θέλει μπορεί να ‘ναι ο πιο ευτυχισμένος άνθρωπος. Όταν οι παραστάσεις δεν είναι καλές, γίνεται το κακό παιδί. Αλλά το παιδί που δεν είναι ευτυχισμένο, εκείνη τη στιγμή, δεν έχει άδικο, τον δικαιολογώ. Συμφωνώ μαζί του.

Τα επόμενα θεατρικά σχέδια

Προσεχώς θα ανεβάσουμε στο Δημοτικό Θέατρο Πειραιά το «Αmadeus». Είναι μία παράσταση, που γίνεται με πολλή αγάπη και κέφι. Η Ρέϊνα Εσκενάζυ έχει κάνει μία όμορφη δουλειά. Στο έργο θα δούμε πως αυτό το παιδί, που είναι σαν όλα τα άλλα παιδιά του κόσμου, ο πατέρας του ο οποίος ήταν μεγάλος συνθέτης της εποχής, άφησε τη σύνθεση γιατί κατάλαβε τη μεγαλοφυΐα του γιου του και έγινε ο μέντορας του. Βλέπουμε αυτή τη σχέση αλλά και, γενικότερα, μέσα στην οικογένεια, όπως για παράδειγμα και με τη μεγαλύτερη αδερφή του, η οποία ήταν μία εξαιρετική μουσικός αλλά δεν μπορούσε να είναι σε πρώτο πλάνο. Πέρα από το «Amadeus», όμως, θα έχω και μία μεγάλη συνάντησή επί σκηνής που τη περιμένω με λαχτάρα: με τον Σταμάτη Φασουλή, ο οποίος είναι ένας άνθρωπος που με έχει οδηγήσει στο «φως» του θεάτρου. Μας σκηνοθετεί ο Πέτρος Ζούλιας, με τον οποίο έχουμε δουλέψει εξαιρετικά στο παρελθόν, και έχουμε καλή χημεία. Για πρώτη φορά θα συναντηθώ επί σκηνής. Ένας ρόλος πολύ διαφορετικός και τον παρακαλούσα σχεδόν. Μετά από χρόνια έγινε.

Η προσωπική ζωή και ο τίτλος της ζωής του

Το θέατρο δεν μου στέρησε πράγματά από τη προσωπική μου ζωή. Σίγουρα δεν έδωσα τον χρόνο που θα ήθελα στους φίλους μου και, ίσως, στην προσωπική – ερωτική μου ζωή να ‘θελα λίγο περισσότερο χρόνο. Ποιος άνθρωπος, όμως, που εργάζεται ατελείωτες ώρες είναι εντάξει σε όλα του; Παρόλα αυτά, δεν πέταξα την προσωπική μου ζωή για το θέατρο.

Αν η ζωή μου ήταν θεατρικό έργο θα είχε τίτλο: «Προσεχώς ανακαίνιση…».