Φιλίππα Ταμπάρη: «Όταν είμαι πάνω στη σκηνή, νιώθω ευτυχισμένη»

Ήταν Δευτέρα βράδυ και το θέατρο «Αλκμήνη» έσφυζε από κόσμο. Μετά το πέρας της παράστασης «Η πόλη» της οποίας έχει αναλάβει την παραγωγή και, φυσικά, πρωταγωνιστεί, είχαμε την ευκαιρία να μιλήσουμε για το σπουδαίο έργο που φέρει την υπογραφή της Λούλας Αναγνωστάκη. Η ταλαντούχα Φιλίππα Ταμπάρη μιλά ακόμα για τη ζωή της και την αγάπη της για την τηλεόραση.

Δεν προσπαθώ να ξεχάσω ότι ξεκίνησα ως δημοσιογράφος. Γενικώς, δεν μου αρέσει να ξεχνώ τίποτα στη ζωή μου. Τώρα όμως, επικεντρώνομαι σε αυτό που κάνω, δηλαδή το θέατρο. Η υποκριτική τέχνη προέκυψε εντελώς ξαφνικά, όπως προκύπτουν όλα τα σπουδαία πράγματα στη ζωή. Ανέκαθεν, μου άρεσε αυτός ο χώρος, οπότε όταν μου δόθηκαν τα κατάλληλα ερεθίσματα το πήρα απόφαση. Θυμάμαι, όταν ήμουν μικρή μαζευόμασταν με τις φίλες μου στο σπίτι της γιαγιάς και του παππού μου, φτιάχναμε μία αυτοσχέδια σκηνή και παίζαμε θέατρο. Αντιθέτως, δεν θυμάμαι ποτέ να έκανα κάτι που αφορούσε τη δημοσιογραφία. Οπότε, καμία φορά σκέφτομαι ότι το «μικρόβιο» του ηθοποιού υπήρχε πάντα μέσα μου. Όσο για το ποια ήταν αφορμή για να αποφασίζω να γίνω ηθοποιός, καμία φορά αφορμές γίνονται και οι άνθρωποι που έρχονται στη ζωή σου. Αυτοί σου δίνουν τα ερεθίσματα και οι καταστάσεις που ζεις. Έτσι, προέκυψε και για μένα. Νιώθω ευχαριστημένη που έγινα τελικά ηθοποιός. Η ευτυχία είναι κάτι πολύ «βαρύ» για να το πω. Υπάρχουν στιγμές ευτυχίας. Σίγουρα, όταν είμαι πάνω στην σκηνή, νιώθω ευτυχισμένη. Πάντα, προσπαθώ για το καλύτερο. Έχω πάρα πολύ δρόμο ακόμη μπροστά μου. Το θέατρο είναι πολλά πράγματα για μένα. Κατ’ αρχήν, είναι ένα μέσον που σου ηρεμεί την ψυχή, σε μεταφέρει σε άλλα επίπεδα και σε καλλιεργεί ως άνθρωπο.

Η αγάπη της για την τηλεόραση
Παράλληλα, με το θέατρο συζητάω για να πάρω μέρος σε μία ταινία το καλοκαίρι και να κάνω κάποιες γκεστ εμφανίσεις σε τηλεοπτικά σίριαλ, αλλά προς το παρόν δεν είναι κάτι ανακοινώσιμο. Η τηλεόραση χωράει στη ζωή μου, πάντα χώραγε. Είμαι παιδί της τηλεόρασης, γιατί από εκεί ξεκίνησα και ως δημοσιογράφος και ως ηθοποιός. Έχω παίξει σε πολλά σίριαλ, η τελευταία μου δουλειά ήταν στην καθημερινή σειρά του ΣΚΑΪ «Προδοσίες» και στο Star στους «9 μήνες». Ξεκίνησα από τη σειρά «Δεληγιάννειο Παρθεναγωγείο» του Χάρη Ρώμα. Εκείνος με έβγαλε στην τηλεόραση, τον αγαπώ και τον εκτιμώ πολύ. Την τηλεόραση, την αγαπάω και την εκτιμώ όσο και το θέατρο. Είναι δύο μέσα που ο ηθοποιός τα έχει ανάγκη. Άλλο πράγμα αισθάνεσαι με το ένα και άλλα πράγματα αισθάνεσαι με το άλλο. Όμως, το ένα δεν αναιρεί το άλλο. Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που σνομπάρουν την τηλεόραση, απλώς πιστεύω ότι αν θέλεις να κάνεις κάτι διαφορετικό, πρέπει να κάνεις σωστές και ουσιαστικές επιλογές.

«Η πόλη» και ο ρόλος-πρόκληση
«Η πόλη» προέκυψε στη ζωή μου λίγο καρμικά, γιατί στην αρχή είχα επιλέξει ένα άλλο έργο. Όταν, λοιπόν, ήρθε στον δρόμο μου αποφάσισα μαζί με τον Νίκο Γεωργάκη, που το σκηνοθετεί κιόλας, να το κάνουμε. Παίζουμε μαζί για δεύτερη χρονιά. Μάλιστα, εκείνος ήξερε προσωπικά τον Θανάση Χειμωνά, τον γιο της Λούλας Αναγνωστάκη, καθώς και τη ίδια, οπότε είχαμε… έδαφος! Αυτό το έργο για μένα είναι πάρα πολλά πράγματα. Λατρεύω τη Λούλα Αναγνωστάκη, είναι ιδιαίτερη στο γράψιμο της και είναι μεγάλη μου τιμή που παίζω την «Πόλη», η οποία ανεβαίνει στο θέατρο «Αλκμήνη». Θα έλεγα ότι ο ρόλος που ενσαρκώνω είναι ένας ρόλος-πρόκληση που μου ανοίγει μία πόρτα σε άλλα θεατρικά επίπεδα. Η γυναίκα που υποδύομαι, η Ελισάβετ, είναι ένας εντελώς διαφορετικός άνθρωπος από μένα. Δεν έχουμε κανένα κοινό σημείο. Η υπόθεση αφορά ένα ζευγάρι, τον Κίμωνα και την Ελισάβετ, οι οποίοι βαριούνται αφόρητα τη ζωή τους και βάζουν στο σπίτι τους ένα τρίτο άτομο για να διασκεδάσουν την πλήξη τους, όπως λένε και οι ίδιοι. Βέβαια, αυτό κρύβει πολλά πράγματα από κάτω. Δεν είναι απλώς αυτό που φαίνεται. Και μπορώ να πω ότι το τρίτο άτομο, αυτός ο φωτογράφος που γνωρίζουν, αντικατοπτρίζει τη σχέση του ζευγαριού. Διακρίνεται μία μοναξιά στους ήρωες. Έχει πολλά μηνύματα το έργο, είναι ένας καθρέφτης της κοινωνίας μας και περνάει κοινωνικά, πολιτικά και υπαρξιακά μηνύματα. Είναι πολύ σπουδαίο έργο. Άλλωστε, δεν είναι τυχαίο ότι μετά το 1965 που γράφτηκε και πρωτοανέβηκε από τον Κάρολο Κουν, παίζεται πολλές φορές και με μεγάλη επιτυχία.

Οι δυσκολίες της θεατρικής παραγωγής
Η παραγωγή μιας θεατρικής παράστασης είναι κάτι πολύ δύσκολο. Είναι η δεύτερη φορά που το κάνω, δεν τολμώ να πω ότι είμαι παραγωγός! Είναι πολύ απαιτητικό, γιατί έχεις πολλά στο μυαλό σου. Πρέπει να λειτουργήσουν όλα σωστά και παράλληλα να παίξεις. Έχω, βέβαια, ανθρώπους δίπλα μου που με βοηθάνε, αλλά το τελικό περνάει από σένα πάντα. Έχω, φυσικά, τη βοήθεια των ανθρώπων του θεάτρου «Αλκμήνη». Είμαι ευγνώμων, διότι εργάζομαι σε πολύ καλή ατμόσφαιρα και με καλή παρέα. Οπότε κι αυτό είναι πολύ σημαντικό: να αισθάνεσαι ασφάλεια και καλά με τους ανθρώπους που σε περιτριγυρίζουν. Το ίδιο νιώθω και με τους ηθοποιούς, τον Νίκο Γεωργάκη και τον Στέλιο Γεράνη. Με τον Νίκο συνεργάζομαι για δεύτερη φορά. Είναι ένας πολύ αξιόλογος ηθοποιός και παίρνω πολλά πράγματα από εκείνον. Τον θαυμάζω και τον εκτιμώ πολύ ως ηθοποιό αλλά και ως άνθρωπο, καθώς είμαστε και φίλοι.

Φωτογράφος: Δημήτρης Πανταζής