Είναι καλλιτέχνης με όλη τη σημασία της λέξης και σε κάθε νέο ρόλο που συναντά αναζητά την αλήθεια. Η Φωτεινή Μπαξεβάνη που ενσαρκώνει με μεγάλη επιτυχία τη σπουδαία Δέσποινα Αχλαδιώτη που έμεινε χαραγμένη στη μνήμη όλων ως η «Κυρά της Ρω» αποκαλύπτει αποκλειστικά στο theaternow.gr τα πάντα για την παράσταση που θέλησε να δημιουργήσει, την καριέρα της στο θέατρο και την τηλεόραση, ενώ ταυτόχρονα μιλά για την επικείμενη συνεργασία της με τον Γιώργο Κιμούλη.

Δεν ήμουν το παιδί που έλεγε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός. Ξεκίνησα να ασχολούμαι με τη μουσική από μικρή και ήμουν πάντα ένας άνθρωπος με πολλές δραστηριότητες. Δεν έκανα ποτέ ένα πράγμα. Για να καταλάβετε, ήμουν σε θεατρική ομάδα, έκανα συναυλίες, μου αρέσει να ζωγραφίζω και να γράφω, αν και δεν υπάρχει κάποιος καλλιτέχνης στην οικογένειά μου. Τελειώνοντας το σχολείο και έχοντας προχωρημένες σπουδές τη μουσική, ήθελα να δώσω εξετάσεις για μπω στην σχολή Καλών Τεχνών και ασχοληθώ με την Γλυπτική. Τότε, σκέφτηκα να δώσω εξετάσεις στην δραματική σχολή. Εν τέλει, μπήκα στη σχολή του Εθνικού Θεάτρου και παράλληλα συνέχισα και να ασχολούμαι με τη μουσική. Δούλευα ως βοηθός σε γνωστούς συνθέτες. Όταν τελείωσα τη σχολή δούλεψα αμέσως και ως ηθοποιός, ενώ παράλληλα, συνέχισα να γράφω μουσική για παραστάσεις και τον κινηματογράφο. Οπότε από κει και πέρα, ακολουθώ μια πορεία –σχεδόν- 27 χρόνων που βρίσκομαι στον χώρο και με τις δύο ιδιότητες, αλλά και ως σκηνοθέτης τα τελευταία 10 χρόνια.

Η καριέρα και το θέατρο
Δεν έκανα ποτέ εκπτώσεις στην καριέρα μου. Βέβαια, κανένας δρόμος δεν είναι εύκολος, αλλά αυτό δεν σημαίνει και τίποτα. Δεν με έκανε να το βάλω κάτω. Αυτή η δουλειά είναι η έκφρασή μου και το θέλω μου. Το θέατρο είναι πολύτεχνο και είναι ομαδική δουλειά. Μου αρέσει να δουλεύω ομαδικά. Η δυσκολία είναι να μπορέσει η ομάδα να συνεργαστεί και να βγάλει ένα ενιαίο αποτέλεσμα που όλοι βρίσκονται στο ίδιο μονοπάτι, έχουν τον ίδιο στόχο. Κάθε ρόλος είναι ένας νέος κόσμος, γνωρίζουμε διαφορετικές εποχές και βιώνουμε ανθρώπινες ιστορίες. Αυτό σίγουρα, μας κάνει να εμβαθύνουμε κι εμείς περισσότερο, γιατί ως άνθρωποι. Μας βοηθάει πολύ στη ζωή μας. Αγαπώ πολλά πράγματα στο θέατρο. Λατρεύω την περίοδο των προβών μίας παράστασης, όπου έρχομαι σε επαφή με έναν νέο ρόλο και θέλω να μάθω τα πάντα γι’ αυτόν. Είναι σαν δημιουργώ μία μνήμη του ρόλου. Από κει και πέρα, είναι πάρα πολύ γοητευτικό το σημείο που έχω γίνει ένα με τον ρόλο και ανταλλάσσω αλήθειες με τους συναδέλφους μου. Επίσης, μου αρέσει πολύ η επικοινωνία και η επαφή που έχω σε κάθε παράσταση με το κοινό, το οποίο παρόλο που δεν μιλά, το νιώθεις και σε νιώθει. Βέβαια, δεν είναι εύκολη διαδικασία το θέατρο, θέλει σκληρή δουλειά. Η τέχνη της υποκριτικής είναι αλήθεια. Πολύς κόσμος νομίζει ότι οι ηθοποιοί είναι καλοί στα ψέματα, όμως η ουσία της υποκριτικής στηρίζεται στην αλήθεια. Όσο πιο αληθινά βιώνεις τον ρόλο που ερμηνεύεις πάνω στη σκηνή τόσο καλύτερα το εκλαμβάνει και ο κόσμος. Δεν βλέπει εσένα, αλλά τον χαρακτήρα που ερμηνεύεις. Όσο πιο πολύ φεύγεις από το εγώ σου και μπαίνεις στην αλήθεια του ήρωα τόσο πιο ουσιαστικό είναι αυτό που κάνεις.

Η ιστορία της Δέσποινας Αχλαδιώτη που έγινε παράσταση
Η παράσταση «Η Κυρά της Ρω», που ανεβαίνει αυτό το διάστημα στο Θέατρο Θησείον, μου έχει αλλάξει τον τρόπο σκέψης και τη ζωή. Με επαναπροσδιορίζει καθημερινά και γι’ αυτό συνεχίζω να ανεβάζω το έργο. Μου δίνει δύναμη και πίστη. Μέσω αυτής βρίσκω πράγματα που, μέσα στα προβλήματα της καθημερινότητας, τα είχα χάσει. Όλοι ξέραμε ότι μία γυναίκα, η Δέσποινα Αχλαδιώτη ανεβοκατέβαζε την ελληνική σημαία στη νησίδα Ρω, δίπλα στο Καστελόριζο, όμως δεν υπήρχαν άλλες πληροφορίες για εκείνη. Ήταν δική μου ιδέα να ψάξω για τη ζωή της και πως ήταν σαν άνθρωπος. Είχαμε πάρα πολλά ερωτηματικά και θέλαμε να μάθουμε τα πάντα γι’ αυτήν. Αποφασίσαμε, λοιπόν, με τον σπουδαίο συγγραφέα Γιάννη Σκαραγκά να κάνουμε αυτόν τον μονόλογο. Έτσι, πήγαμε με την Κατερίνα Μπερδέκα, που τον σκηνοθετεί και κάναμε έρευνα. Κατεβήκαμε στο Καστελόριζο, συναντήσαμε τον ανιψιό της, τον Γιώργο Αχλαδιώτη και ψάξαμε για τη ζωή της. Μάθαμε ότι ήταν από πλούσια οικογένεια και αγάπησε τον βοσκό του πατέρα της. Έτσι, επιλέγοντας να μείνει με τον άνθρωπο της καρδιάς της, οι δικοί της την αποκλήρωσαν και το ζευγάρι πήγε στη Ρω το ’27. Δυστυχώς, το ’40 ο άνδρας της έφυγε από καρδιά. Ύστερα από τον χαμό του έζησε μόνη της στη Ρω, όπου βίωσε και τον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο. Ήταν μία σπουδαία γυναίκα που βρήκε το νόημα στη ζωή της και στήριξε την επιλογή της μέχρι το τέλος. Το σκηνικό της παράστασή μας είναι του Γιώργου Γαβαλά και τους φωτισμούς υπογράφει ο Λευτέρης Παυλόπουλος. Το έργο θα παίζεται μέχρι τις 21 Απριλίου κάθε Τετάρτη, Σάββατο και Κυριακή στις 19.00.

Τα συγκινητικά μηνύματα της παράστασης
Το ότι ένας άνθρωπος, μία μονάδα καταφέρνει να κάνει τόσα πολλά πράγματα, δίνει φοβερή πίστη και σε μας και στους θεατές της παράστασης. Επειδή είναι μία αληθινή ιστορία, τους δίνει τη δύναμη να θέλουν κι αυτοί να σταθούν στα πόδια τους και να ακολουθούν τα όνειρά τους. Που ξέρετε, αν όλοι κάναμε το ίδιο ίσως ο κόσμος να ήταν αλλιώς. Και μπορεί να γίνει. Είναι μια τρανή απόδειξη «Η κυρά της Ρω». Καθετί που ξεκινάει πρέπει να αρχίζει από μια δική μας ανάγκη και αγάπη. Αν θα καταφέρουμε να εμβαθύνουμε στον εαυτό μας και να κάνουμε αυτό που πιστεύουμε, ακολουθήσουμε την αλήθεια μας αυτό μπορεί να εμπνεύσει και άλλους ανθρώπους.

Η συνεργασία με τον Κιμούλη και η περιοδεία
Αυτή την περίοδο, κάνω παράλληλα πρόβες με τον Γιώργο Κιμούλη για την παράσταση «Το παγκάκι» του Αλεξάντρερ Γκέλμαν. Το έργο θα ανέβει στις 22 Μαρτίου στο θέατρο Τόπος Αλλού, σε σκηνοθεσία του Γιώργου και έχω πολύ μεγάλη χαρά που βρίσκομαι σε αυτή τη δουλειά. Είναι η πρώτη φορά που συνεργαζόμαστε. Το έργο θα παίζεται κάθε Παρασκευή, Σάββατο και Κυριακή στις 21.00. Στη συνέχεια, τον Ιούνιο έχω περιοδεία με την «Κυρά της Ρω», θα πάμε στην Αυστραλία. Αξίζει ακόμα να σημειώσω ότι μας έχουν προσκαλέσει του χρόνου στο Λος Άντζελες. Η παράστασή μας είναι η δεύτερη ελληνική παραγωγή που έχει λάβει επίσημη πρόσκληση από το διάσημο Center for the Art of Performance του UCLA, μετά την παράσταση του Δημήτρη Παπαϊωάννου “The Great Tamer”, για να ενταχθεί στο πρόγραμμα της σεζόν 2019-2020. Έπειτα, θα ακολουθήσει περιοδεία στην Αμερική. Βλέπετε, λοιπόν, ότι αυτό το έργο δεν έχει σύνορα, συγκινεί και αφορά τους ανθρώπους σε ολόκληρο τον κόσμο.

Το κεφάλαιο: Τηλεόραση
Από το 1998 έως το 2008 έκανα συνέχεια δουλειές στην τηλεόραση. Από κει και πέρα, σταμάτησαν οι πολλές τηλεοπτικές παραγωγές, λόγω της οικονομικής κρίσης. Φυσικά και με ενδιαφέρει να ασχοληθώ ξανά. Είναι βέβαια, μία άλλη διαδικασία υποκριτικής. Σαφώς, η τηλεόραση με έκανε γνωστή στο ευρύ κοινό και χαίρομαι πάρα πολύ που γίνονται ξανά σειρές. Πάντα, θα υπάρχουν καλές δουλειές όπως ήταν τα «Εγκλήματα». Γενικώς, βλέπω θετικά τα πράγματα. Είμαι αισιόδοξη και αυτό μου δίνει δύναμη για να συνεχίζω στη ζωή. Όλα στη ζωή κάνουν ένα κύκλο.