Χρήστος Λιακόπουλος: «Προσδοκώ πάντα το καλύτερο και αγωνίζομαι γι’ αυτό»

Ήταν Σάββατο μεσημέρι, μερικές μόλις ημέρες μετά την πρεμιέρα της θεατρικής του παράστασης «Αυτοκράτωρ Αδριανός». Συναντηθήκαμε κάπου στον Πειραιά, για την ακρίβεια εκεί που «σμίγει ο ουρανός με τη θάλασσα», όπως μου είπε χαρακτηριστικά ο Χρήστος Λιακόπουλος. Ο ταλαντούχος ηθοποιός αποκαλύπτει πώς κατάφερε να δημιουργήσει ένα θεατρικό έργο και μία παράσταση μόνος, ενώ παράλληλα κάνουμε μαζί ένα ταξίδι αναζήτησης της αγάπης.

Αν και από μικρός έπαιζα ρόλους, έψαχνα να βρω πραγματικά ποιος είμαι. Βλέποντας ότι δεν είμαι μόνο αυτό που δείχνω την εκάστοτε στιγμή, αλλά μπορούσα να αποφασίσω το πώς θέλω να φέρομαι και να είμαι, ήταν να σαν αλλάζω διαφορετικούς ρόλους. Με γοήτευε πολύ αυτή η διαδικασία, χωρίς να ξέρω καν τι είναι η υποκριτική. Δεν ήταν και δεν είναι καθόλου εύκολος δρόμος. Γενικά, ο άνθρωπος πρέπει να αγαπάει αυτό που κάνει, γιατί αν δεν το αγαπάει, δεν μπορεί να αντέξει και να συνεχίσει. Επιβιώνω όμως, διότι ο πατέρας μου έχει φτιάξει μερικά δωμάτια στην Κύθνο, τα οποία νοικιάζω το καλοκαίρι και βγάζω το χαρτζιλίκι για να μπορώ να πληρώνω χαράτσια, εφορίες και να έχω κάποια ελάχιστα χρήματα για να ζω αξιοπρεπώς και ασκητικώς, όπως θα άρεσε και στους στωικούς φιλόσοφους, που αγαπάει ο Αυτοκράτωρ Αδριανός. Δεν μου έχει συμβεί ποτέ να καβαλήσω το καλάμι. Ήμουν πάντα το αντίθετο. Πίστευα λιγότερα για μένα από αυτά που άξιζα και που ήμουν. Δεν είχα ισχυρή αυτοπεποίθηση και αυτοεκτίμηση. Αργότερα, σιγά-σιγά προσπάθησα και το άλλαξα. Ένοιωθα ότι με πήγαινε πίσω. Κατάλαβα ότι τα πράγματα θέλουν σκέψη και οργάνωση, αλλά δεν θέλουν πολύ κοσκίνισμα.

Αναζητώντας την αγάπη
Το να πιστέψει ένας άνθρωπος ότι αξίζει και πρέπει να αγαπηθεί και να αγαπήσει μπορεί να είναι πολύ εύκολο, μπορεί όμως να είναι και δύσκολο. Κατά τη γνώμη μου, όλα εξαρτώνται από το πώς έχει μεγαλώσει. Αν έχει λάβει από τους γονείς ή τους ανθρώπους που τον μεγάλωσαν αγάπη, προστασία, φροντίδα. Αν έχει αισθανθεί αυτά τα συναισθήματα ζεστασιάς, θα έχει εισπράξει το συναίσθημα ότι αξίζει. Αν δεν τα έχει εισπράξει όμως, μια ζωή θα παλεύει να τα βρει. Νομίζω ότι συνήθως οι περισσότεροι από μας –για να μην πω όλοι– μεγαλώνουμε σε οικογένειες με ελλείψεις και ελαττώματα. Βέβαια, οι γονείς δεν κάνουν κάτι επίτηδες. Συνήθως, προχωρούν τυφλά αυτά που βρήκαν από τους δικούς. Πρέπει να έχει χρόνο κανείς και να είναι υποψιασμένος για να μπει στη διαδικασία αναζητήσει τι λείπει από το παιδί του και αν το βρει να μπορέσει να το κάνει πράξη. Είναι πράγματι, δύσκολη διαδικασία να αναζητήσεις την αγάπη. Αν την ψάχνεις πιέζονται ή ζητιανεύοντας δεν θα τη βρεις ποτέ. Από την άλλη, έχω πίστη στο Θείο και στον άνθρωπο χωρίς να σημαίνει ότι είμαι τυφλός ή φανατικός. Προσδοκώ πάντα το καλύτερο και αγωνίζομαι γι’ αυτό. Θέλω να βλέπω και να βγάζω από τους άλλους την καλύτερη πλευρά τους.

Η παράσταση-σταθμός
Εδώ και τρεις θεατρικές σεζόν, ο Χρήστος Λιακόπουλος «μεταμορφώνεται» σε «Αυτοκράτωρ Αδριανό» και παρουσιάζει τη ζωή του σπουδαίου άνδρα της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας κάθε Κυριακή στις 21.00 στο Θέατρο Αλκμήνη.

Ο Αδριανός μας παρουσιάζει έναν κύκλο ζωής. Είναι η πορεία του ανθρώπου πάνω στη ζωή. Πρόκειται για ένα έργο υπαρξιακό, φιλοσοφικό, το οποίο παρουσιάζει αυτά που αφορούν όλους μας: φόβους, ανασφάλειες, προβλήματα, αναζήτηση της αγάπης, υψηλούς στόχους. Το γεγονός ότι η παράσταση συνεχίζεται για 3η χρονιά είναι αποτέλεσμα συνεχών κόπων και προσπαθειών. Χαίρομαι που τα πράγματα προχωράνε αισίως. Επιθυμία μου είναι την παράσταση να την ταξιδέψω παντού. Είναι εύκολο, διότι είμαι εγώ και τα ιμάτιά μου. Μάλιστα, σχεδιάζω να είμαι ο Αδριανός για καιρό ακόμα, αν δω ότι η ανταπόκριση του κόσμου μεγαλώνει, όπως συμβαίνει ως τώρα. Είναι σταθμός-ζωής αυτή η παράσταση για μένα. Μετά από αυτό, θεωρώ ότι είναι δύσκολο να βρω κάτι που να με ιντριγκάρει τόσο και να το αγαπήσω τόσο πολύ. Όχι ότι δεν θα κάνω και άλλα πράγματα που με ενδιαφέρουν, αλλά αυτό το έργο το έχω γεννήσει εγώ, το έχω αγαπήσει. Με αντιπροσωπεύει και θεωρώ ότι διδάσκει, οδηγεί σε ψυχική ανάταση. Μέσα από τα πολλά μηνύματα που έχει η παράσταση το κορυφαίο είναι να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε πραγματικά. Όλα τα υπόλοιπα έρχονται και παρέρχονται. Κατά βάθος η αγάπη είναι η κινητήριος δύναμη ενός ανθρώπου. Όλα ξεκίνησαν όταν κάποια στιγμή με είχε καλέσει ο διευθυντής του Νομισματικού Μουσείο, Γιώργος Κακαβάς με αφορμή μία έκθεση των ρωμαϊκών νομισμάτων με την κεφαλή του Αδριανού να διαβάσω απόσπασμα από το ποίημα του Φερνάντο Πεσσόα «Αντίνοος» και ενθουσιάστηκα. Στο τέλος με προέτρεψαν να διαβάσω για τον Αδριανό και όταν αποφάσισα να κάνω τη δική μου παράσταση, ασχολήθηκα πολύ για τη ζωή του και γοητεύτηκα. Είδα ότι έχουμε κοινή θέαση κάποιων πραγμάτων, βρήκα πολλά κοινά στοιχεία.

Το ταξίδι στη συγγραφή και η σκηνοθεσία
Η ενασχόλησή μου με την συγγραφή προέκυψε από εσωτερική ανάγκη. Είχε διαπιστώσει ότι έχω την τάση να εκφράζομαι μέσα από λέξεις και αποφάσισα να δημιουργήσω έναν θεατρικό μονόλογο. Θα συνεχίσω να γράφω, αλλά, προς το παρόν, όλη μου τη σκέψη και την ενέργεια την έχει κατακλίσει η παράσταση. Έγραφα την ιστορία του Αδριανού για περίπου έναν χρόνο. Κατέγραψα ιστορικά στοιχεία και τα ανέμειξα με τη μυθοπλασία. Η πηγή έμπνευσή μου είναι οι εμπειρίες μου, η φαντασία μου και η εσωτερική ανάγκη που έχω να πω αυτά που υπάρχουν μέσα μου και κραυγάζουν να βρουν προς τα έξω, να συμπαρασύρω τους ανθρώπους σε αυτό το ταξίδι που πιστεύω ότι είναι πολύ ενδιαφέρον. Είναι η πρώτη φορά που ασχολούμαι με την σκηνοθεσία. Την πρώτη χρονιά είχα τη βοήθεια της συνεργάτιδας μου της Αναστασίας Μαρκούτσα και από κει και πέρα συνέχισα μόνος. Είναι δύσκολο όταν είσαι πάνω στη σκηνή να δεις από την πλευρά του θεατή, οπότε, πρέπει να υπάρχει ένα «τρίτο» μάτι ώστε να σου λέει αν περνάει αυτό που θες στον κόσμο. Όταν έγραφα ακόμα το έργο σκεφτόμουν πώς θα το στήσω, τι μουσική θα βάλω, οπότε να το σκηνοθετήσω ήρθε ως φυσική συνέπεια. Ο ρόλος του σκηνοθέτη είναι να κάνει κάτι σαφές και κατανοητό στον θεατή. Να του περάσει κάτι ενδιαφέρον που του δημιουργεί συναισθήματα. Όχι τα εφευρήματα και οι μπούρδες που το κάνουν δήθεν προχωρημένο, όπως το να βγω με βατραχοπέδιλα ή να κάνω σκοινάκι. Έχουμε χάσει την ουσία και έχουμε μένει στο περιτύλιγμα.

Το θέατρο, ο μονόλογος και η μόδα
Ο μονόλογος είναι πάρα πολύ δύσκολος για έναν ηθοποιό γιατί κινδυνεύεις να βαρεθεί ο κόσμος. Αυτόν τον κίνδυνο τον έχουν έργα με πολλά άτομα, πόσο μάλλον όταν πρόκειται για έναν μονόλογο. Στη σκηνή είμαι μόνο εγώ και τα γεγονότα. Αυτό είναι το πιο δύσκολο και μο υ αρέσει: να συμπαρασύρω τον κόσμο σε ένα μαγικό ταξίδι στη Ρωμαϊκή Αυτοκρατορία και κυρίως στην καρδιά και στην ψυχή αυτού του ανθρώπου.Έχω την αίσθηση ότι τελευταία έχει βγει μία μόδα να γίνονται παραστάσεις ακαταλαβίστικες. Τάχα μου μοντέρνες, μεταμοντέρνες, δεν ξέρω πώς τις ονομάζουν, που πας και δεν καταλαβαίνεις τίποτα. Οπότε, ο θεατής δεν κερδίζει κάτι. Με όσα άσχημα συμβαίνουν γύρω μας, αν στραφείς στην τέχνη και πέσεις πάνω σε κάτι τέτοιο, όχι μόνο δεν θα κερδίσεις τίποτα αλλά θα φοβηθείς να παραδεχθείς ότι αυτό που είδες δεν σου άρεσε. Μην σου πουν ότι δεν καταλαβαίνεις ή δεν είσαι κουλτουριάρης. Άρα, είναι σαν να σε εκπαιδεύουν να μην έχεις κρίση και να μην πιστεύεις στον εαυτό σου. Στα σχολεία έχω τη βεβαιότητα ότι δημιουργούν παπαγάλους. Αυτή η κατάσταση γεννά ανθρώπους-πιόνια, μηχανές. Δεν έχουν αντιστάσεις και αντιρρήσεις… Κατά τη γνώμη μου και ο κινηματογράφος και η τηλεόραση και το θέατρο έχουν ενδιαφέρον. Απλώς, στο θεατρικό σανίδι είναι άμεση η επαφή του κοινού με τον καλλιτέχνη πάνω στη σκηνή. Είναι κάτι ζωντανό που συμβαίνει εκείνη τη στιγμή. Το κοινό μπορεί να σε βοηθήσει, να σε ανεβάσει, να σε κατεβάσει. Βέβαια, εσύ το καθοδηγείς, αλλά είναι μια σχέση αμφίδρομη. Αυτή είναι η μαγεία του θεάτρου ότι είναι ζωντανό.

Φωτογράφος: Δημήτρης Πανταζής

Δείτε το βίντεο της παράστασης ΕΔΩ