Χρήστος Χατζηπαναγιώτης: «Δεν έχω χρόνο να δίνω δεύτερες ευκαιρίες σε αχάριστους ανθρώπους»

Ο Χρήστος Χατζηπαναγιώτης υπηρετεί το θέατρο πιστά 40 χρόνια τώρα, χωρίς να χάσει ποτέ το πάθος του γι’ αυτή τη δουλειά. Ήταν ένα από τα όνειρά του να βρεθεί στο θεατρικό σανίδι και τα κατάφερε παρά τις δυσκολίες που αντιμετώπισε όπως μάς εξομολογείται στο theaternow.gr. Ο ηθοποιός, ο οποίος το φετινό καλοκαίρι περιοδεύει ανά την Ελλάδα με την παράσταση «Μαρία Πενταγιώτισσα», μοιράζεται μαζί μας τα συναισθήματά του από την πρώτη του φορά στο σανίδι, τα μαθήματα που πήρε από τις αποτυχίες που βίωσε, ενώ μάς εκμυστηρεύεται τον λόγο που είναι πιο εσωστρεφής σαν άνθρωπος. 

Κατάλαβα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός σε πολύ μικρή ηλικία, χωρίς να ξέρω ακριβώς τι είναι αυτό. Ίσως έπαιξε ρόλο το DNA μου, γιατί είχα έναν παππού που ασχολούνταν με το θέατρο. Υποθέτω, πως από εκεί πρέπει να κρατάει το νήμα της διάθεσης μου να γίνω ηθοποιός. Όταν ανακοίνωσα στους γονείς μου ότι θέλω να γίνω ηθοποιός, δεν τους άρεσε όπως δεν αρέσει σε κανέναν γονιό. Αυτό γιατί είναι μια δουλειά ανασφαλής, και δύο φορές τον χρόνο πρέπει να ψάχνεις για τη επόμενη συνεργασία σου. Στο μεταξύ, εγώ ήμουν καλός μαθητής και έγινε μια… μάχη στο σπίτι. Μετά, όμως, το ξεπέρασαν. Μόλις τελείωσα την Γ’ Γυμνασίου, ήρθα στην Αθήνα. Ήταν ένα όνειρο για εμένα, όπως για κάθε νέο παιδί που ζει στην επαρχία. Ήμουν κοντά στο θέατρο, στον κόσμο, και σ’ ένα περιβάλλον που πάντα ονειρευόμουν. Άσχετο που τώρα ονειρεύομαι το αντίστροφο. Δηλαδή να είχα περισσότερο χρόνο να πηγαίνω στο κτήμα, που έχουμε στη Μάνη, να κάθομαι εκεί, και να καλλιεργώ τη γη. Πέρσι, με τον μονόλογο «Ο Πατέρας του Άμλετ», είχα μια ευκαιρία να το κάνω και να ζήσω για 2,5 ολόκληρους μήνες στο βουνό. Δεν σου κρύβω ότι ήταν οι καλύτεροι 2,5 μήνες των τελευταίων 20 χρόνων.

Οι δυσκολίες και η εξωστρέφεια
Χαίρομαι που έζησα τη ζωή μου, μέχρι τώρα, κάνοντας αυτό που μου αρέσει. Αυτόματα αυτό είναι κάτι πολύ ωραίο. Παρόλο που υπήρξαν στιγμές που δυσκολεύτηκα, που κουράστηκα, που σιχτίρισα, δεν ένιωσα ποτέ να σβήνει η φλόγα που έχω για αυτή τη δουλειά. Γι’ αυτό τον λόγο αν έπρεπε να διάλεγα άλλη δουλειά, πάλι αυτή θα διάλεγα. Είναι κάτι που μου αρέσει πολύ και οι άνθρωποι πρέπει να ασχολούνται με αυτό που τους αρέσει. Η συγκεκριμένη δουλειά μου επιτρέπει να παίζω σαν παιδί, να επικοινωνώ και να γνωρίζω ανθρώπους. Να εξομολογούμαι σε μια μεγάλη μερίδα ανθρώπων ό,τι μου συμβαίνει.
Ένας ηθοποιός όμως δεν πρέπει να είναι απαραίτητα εξωστρεφής και στην προσωπική του ζωή. Στη ζωή σου, έχεις το περιθώριο να είσαι και εσωστρεφής. Αυτό πολλές φορές είναι χρήσιμο. Δεν χρειάζεται, δηλαδή, να «ξοδεύεις» την ενέργειά σου έξω αλλά να την κρατάς για όταν ανέβεις πάνω στη σκηνή. Βέβαια, αυτό δεν είναι κανόνας. Υπάρχουν άνθρωποι που είναι εξωστρεφείς και στη ζωή τους και στη σκηνή, όπως για παράδειγμα η Βίκυ Σταυροπούλου ή η Δανάη Μπάρκα. Εγώ είμαι λίγο πιο… μουντρούχος (Γελάει).

Η πρώτη φορά στο σανίδι και οι… κανόνες
Η πρώτη φορά που ανέβηκα στο σανίδι ήταν στο «Λαϊκό Πειραματικό θέατρο» του Θεάτρου Πορεία, όπου και σπούδαζα, με την παράσταση «Ζούγκλα των Πόλεων» του Μπέρτολτ Μπρεχτ. Αν θυμάμαι καλά έλεγα μόνο μία… ατάκα. Ήταν μαγική όλη αυτή η εμπειρία, γιατί υπήρχε η αθωότητα. Την αθωότητα καλό είναι να τη κρατάει κανείς, να την προσέχει και να την καλλιεργεί. Μετά από 40 χρόνια στη δουλειά, βέβαια, δεν μπορείς να έχεις την αθωότητα εκείνης της εποχής. Ωστόσο, μπορείς να βλέπεις τα πράγματα καθαρά και με μια… παιδική ματιά. Αυτό είναι χρήσιμο στη δουλειά μας. Δεν σου κρύβω ότι αρκετές φορές ένιωσα να τη χάνω, αλλά επειδή ξέρω ότι είναι πολύτιμη προσπαθώ να τη βρίσκω ξανά.

Ο κανόνας που ακολουθώ είναι να μην έχω… κανόνες. Να έχω ανοιχτές προσλαμβάνουσες και να είμαι διαθέσιμος. Η διαθεσιμότητα είναι μεγάλο μέρος του ταλέντου ενός ηθοποιού. Πρέπει να είσαι διαθέσιμος στη συνθήκη, στους ανθρώπους, στη ζωή.

Ο ρόλος του σκηνοθέτη, η επιτυχία & η αχαριστία

Η ιδιότητα του ηθοποιού και του σκηνοθέτη είναι πολύ κοντά. Εγώ κοιτάζω όλη την παράσταση γιατί μόνο έτσι μπορείς να προχωρήσεις. Απλά, ως σκηνοθέτης, έχεις περισσότερες ευθύνες.

Η επιτυχία είναι ωραίο πράγμα για όλους μας, ό,τι δουλειά κι αν κάνεις. Πρέπει, όμως, σιγά-σιγά να προετοιμάζεσαι και να είσαι έτοιμος και για την αποτυχία. Προσωπικά έμαθα από τις αποτυχίες μου, και έχω πάρει πολλά μαθήματα. 

Είναι πολύ άσχημο πράγμα η αχαριστία. Απλά στο πέρασμα των χρόνων είσαι λίγο πιο προσεκτικός. Ας πούμε, εγώ είμαι πολύ ανοιχτός άνθρωπος και δεν βάζω όρια όταν αποφασίζω να έχω επαφή με έναν άνθρωπο. Αυτό, βέβαια, ενέχει τον κίνδυνο της πτώσης. Μου αρέσει να δίνω δεύτερες ευκαιρίες, αλλά δεν νομίζω ότι έχω πολύ χρόνο να δίνω δεύτερες ευκαιρίες σε αχάριστους και κακούς ανθρώπους. Προσπαθώ απλά να μην τους έχω στη ζωή μου. Delete.

Περιοδεύοντας με τη «Μαρία Πενταγιώτισσα»
Κάνουμε καλοκαιρινή περιοδεία με ένα σπουδαίο κείμενο, αλλά και έναν συγγραφέα που αγαπώ πολύ και εγώ και οι Έλληνες: τη «Μαρία Πενταγιώτισσα» του Μποστ. Πρόκειται για μία κωμωδία που θα χαρίσει δύο ώρες δροσιάς. Το συγκεκριμένο έργο το σκέφτομαι χρόνια, μέχρι που ήρθε ο Θέμης Μουμουλίδης και μου ζήτησε να βρω ένα έργο και να το κάνει παραγωγή. Είπαμε αν κάνουμε ένα πολύ καλό θίασο, να το προχωρήσουμε. Όπως και έγινε. Το κείμενο γράφτηκε το ’82 και έπρεπε να αλλάξουν αρκετά πράγματα. Αυτό έγινε με κέφι και ταλέντο από τον Μάνο Καρατζογιάννη, ο οποίος είναι και ο σκηνοθέτης μας. Η «Μαρία» είναι, ίσως, η πρώτη Ελληνίδα φεμινίστρια όπως λέει και η ίδια χαριτολογώντας. Έζησε σε ένα πολύ δύσκολο περιβάλλον, μέχρι που έκανε την επανάστασή της. Αυτό το πρόσωπο είναι μία μεγάλη πρόκληση για τον Μποστ, γιατί με αφορμή αυτό το πρόσωπο και την πορεία της, κάνει κριτική για την Ελλάδα, τον νεοέλληνα, τον νεοπλουτισμό, την εθνικοφροσύνη, την αριστερά κ.ο.κ.

Η τηλεόραση και τα επόμενα σχέδια
Μου αρέσει πολύ η τηλεόραση και θα ήθελα να βρίσκομαι σε ωραίες δουλειές. Δυστυχώς, όμως, οι δουλειές είναι λίγες, αν και τώρα κάτι πάει να γίνει. Αν προκύψει κάτι ενδιαφέρον, που να έχει καλές συνθήκες, σενάριο και συναδέλφους, θα το επιχειρούσα. Την επόμενη καλλιτεχνική περίοδο, μαζί με τη Βίκυ Σταυροπούλου θα παρουσιάσουμε την παράσταση «Μάμα Ρόζα» στο Θέατρο Αλίκη σε διασκευή του Θοδωρή Πετρόπουλου. Επιπλέον, θα κάνω μία ενδιαφέρουσα παράσταση για παιδιά, με εξαιρετικούς συντελεστές, για το ίδιο θέατρο. Δεν σου κρύβω ότι είμαι πολύ χαρούμενος!