Γνωριστήκαμε για πρώτη φορά το 2011 στην πρεμιέρα της παράστασης «Ο τυχαίος θάνατος ενός αναρχικού», που ήμασταν προσκεκλημένοι, ενώ λίγο καιρό μετά τον επισκέφτηκα στο «Ημερολόγιο της Άννας Φρανκ», που πρωταγωνιστούσε. Εκεί είδα έναν άλλον Αποστόλη Τότσικα, ο οποίος δεν είχε καμία σχέση με αυτόν που έβλεπα στην τηλεόραση. Έκτοτε άρχισα να τον παρακολουθώ σε κάθε δουλειά του και να τον γνωρίζω πιο προσωπικά. Και η αλήθεια είναι ότι ο Αποστόλης έχει πολλές πτυχές: Χαμηλών τόνων, ακομπλεξάριστος, με χιούμορ και συνεχή όρεξη για πειράγματα, πεισματάρης και δουλευταράς. Πριν από λίγες μέρες βρεθήκαμε στο Tempus Verum – Εν Αθήναις, που παρουσιάζονται για 3η χρονιά οι «Πνεύμονες» και μιλήσαμε για τα χρόνια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, τη σχέση με το θέατρο αλλά και τον σημαντικότερο ρόλο της 15χρονης πορείας του: αυτόν του πατέρα.

 

Η σχέση με το θέατρο
«Υποσυνείδητα σίγουρα η πρώτη μου επιλογή ήταν να ασχοληθώ με το θέατρο, αφού έχω μεγαλώσει μέσα σ’ αυτό και έχω μυρίσει το σανίδι από πολύ μικρός. Ήξερα τι να περιμένω λόγω του πατέρα μου, Γιάννη. Η αλήθεια είναι ότι μου άρεσε όλο αυτό που έβλεπα. Αν και λατρεύω το σινεμά, το θέατρο είναι απόλυτο! Είχα την ανάγκη να γίνομαι κάποιος άλλος κάθε φορά κι εγώ από ανάγκη μπήκα σ’ αυτό τον χώρο, όχι για λόγους επίδειξης κ.ο.κ».

Τα χρόνια στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου

«Η αλήθεια είναι ότι δεν θυμάμαι και πολλά πράγματά από εκείνα τα χρόνια. Στη Δραματική Σχολή του Εθνικού Θεάτρου, βέβαια, υπήρχε μία αντιμετώπιση απέναντι μου, τύπου: «Δεν θα σου δώσουμε τίποτα στο πιάτο», παρόλο που στο παρελθόν είχαμε φιλοξενήσει τους καθηγητές με παραστάσεις του στον Βόλο. Έκαναν παρέα με τον πατέρα μου και τον γνώριζαν όλοι. Δεν μου χάρισαν τίποτα. Παρόλα αυτά πέρασα ωραία και γέλασα πολύ. Αυτό που έλεγα στους συμφοιτητές μου είναι ότι: «Ωραία είναι η ασφάλεια της σχολής, έξω όμως πρέπει να δείξουμε τι αξίζουμε».
Οι ωραίες συνεργασίες σε… πρώτο πλάνο
«Ήταν περίεργο που ήμουν μέσα στο θέατρο αλλά μετά από κάποιες συνεργασίες, όπως τον «Αμερικανό Βούβαλο» και τη πρώτη συνεργασία με τον Νίκο Πουρσανίδη που είμαστε καλοί φίλοι, ζεις πράγματά με κάποιους ανθρώπους που πραγματικά το αγαπάνε κι αυτό σου δίνει ώθηση να κάνεις ωραίες συνεργασίες. Μία από αυτές είναι και οι «Πνεύμονες» με τη Βάσω Καβαλιεράτου, η οποία είναι μία φανταστική ηθοποιός και άνθρωπος. Κάθε μέρα το ταξίδι είναι διαφορετικό γιατί έχεις άλλη ψυχολογία και αλλάζει ο τρόπος αντιμετωπίζεις το κείμενο που είναι πολύ ζωντανό και σπουδαίο».

Οι «ταμπέλες» στο θέατρο και οι 2 οντισιόν!
«Στην Ελλάδα είναι παρεξηγημένο το «ποιοτικό» με το «εμπορικό» θέατρο. Μπορεί μια εμπορική παράσταση να έχει φοβερή ποιότητα και το αντίστροφο. Δεν μπορείς να ξέρεις αν θα έχει εμπορική επιτυχία από την αρχή. Δεν υπάρχουν μαθηματικές εξισώσεις. Καλύτερα να μη μιλάμε για ποιοτικό και εμπορικό θέατρο αλλά για καλό ή κακό. Από εκεί και πέρα, προσωπικά, κάθε δουλειά μου την αντιμετωπίζω 100% σαν επαγγελματίας»
«Όλα αυτά τα χρόνια έχω κάνει μόνο δύο οντισιόν στην Ελλάδα: για την «Ηλέκτρα» του Peter Stein και την «Οδύσσεια» του Robert Wilson. Αυτοί οι δύο με επέλεξαν κι αυτό μου έδωσε δύναμη να προχωρήσω. Δηλαδή, δύο οντισιόν έκανα στην ζωή μου και ήταν σκηνοθέτες από το εξωτερικό. Για μένα ήταν πολύ τιμητικό και ωραίο».
Η επιτυχία που ήρθε νωρίς… και οι κριτικές
«Η επιτυχία για μένα είναι η συνεργασία. Είναι ωραίες οι κριτικές αλλά ο κόσμος θα σε ανεβάσει και θα σε κατεβάσει, επομένως πρέπει να είσαι σωστός απέναντι τους. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι θα κάνεις ότι θέλει ο κόσμος. Ξέρεις γιατί; Δεν είναι απαραίτητα σωστό τι θέλει πάντα ο κόσμος ή η μία μονάδα. Σίγουρα όταν έρχεται η επιτυχία είναι πολύ ωραίο γιατί θα δει μια δουλειά σου περισσότερος κόσμος».
«Προσωπικά δεν μπαίνω στη διαδικασία να διαβάσω τις κριτικές. Για μένα κριτική σημαίνει βλέπω κάτι, τα υπέρ και τα κατά και προσπαθώ να συμβουλεύω, όχι να κουνάω το δάχτυλο. Κι αυτό πρέπει να γίνεται με αγάπη, παρόλο που δεν έχεις κάποια φιλική σχέση με τον κριτικό. Ωστόσο, δεν υπάρχει λόγος να υπάρχει μένος στις κριτικές».

Η «παγίδα» της εξωτερικής εμφάνισης
«Δεν θεωρώ ότι η εξωτερική εμφάνιση μ’ έχει «παγιδεύσει». Έχω αποδείξει ότι θέλω να κάνω τελείως διαφορετικά πράγματα στη δουλειά μου. Ναι, σίγουρα, είναι ένα εισιτήριο αλλά για παράδειγμα με τους «Πνεύμονες» που κάνουμε, το κείμενο μας βάζει ουσιαστικά στο «εν αρχή ην ο λόγος», δείχνεις ποιος πραγματικά είσαι. Δεν πας να είσαι ο πιο άσχημος ή ο πιο όμορφος. Αν δεν τα πεις σ’ ένα θέατρο που είναι δύο άτομα, χωρίς σκηνικά, χωρίς τίποτα… Αυτή είναι η ουσία του θεάτρου. Εικόνα και εντυπωσιασμό μπορεί να φτιάξει ο καθένας».
Η 3η χρονιά για τους «Πνεύμονες»
«Με τη Βάσω Καβαλιεράτου έχουμε δέσει από την πρώτη στιγμή και, πλέον, έχει πάει σε άλλο επίπεδο το έργο. Έχουμε βρει κλειδιά που ανοίγουν και άλλες πόρτες. Είναι ένα έργο που μιλάει για τα πάντα και είναι πολύ μπροστά, ακόμα και 10, 20, 30 χρόνια μετά! Μιλάει για τις περιβαλλοντικές τάσεις, δηλαδή πως καταστρέφεται το περιβάλλον, για το τέλος της ανθρωπότητας που δεν ενδιαφέρεται για τίποτα, για το κακό που ακούμε ότι έρχεται αλλά, πλέον, δεν έχουμε συναισθήματα. Επίσης, μιλάει για τις σχέσεις, αλλά και πως είναι να φέρεις ένα παιδί στη σημερινή κοινωνία που είναι ένα κατόρθωμα. Αυτό που λέει είναι ότι ζούμε έναν σκοταδισμό μέσα από το φως μιας οθόνης».

Η κρίση και τα social media
«Εκ των πραγμάτων προσπαθείς, σε μια κρίση, να δεις πρώτα τα δικά σου θέματα και μετά των άλλων. Ουσιαστικά πρέπει να κάνεις μια προσπάθεια κι εσύ. Είναι μια περίεργη και σκοτεινή εποχή. Όλα είναι ρευστά και υπάρχει ένα χάος μέσω των social media. Αυτό είναι κάτι που διευκολύνει τους ανθρώπους που είναι εκεί ψηλά αλλά χάνονται οι αντιστάσεις σ’ αυτή την κοινωνία. Φεύγουν άνθρωποι αλλά δεν αντικαθίστανται για να συνεχίσουν ένα έργο».
«Προσωπικά δεν ήμουν κατά των social media, απλά δεν τα χρησιμοποιούσα. Απλά προσπαθώ να προωθώ τη δουλειά μου και κάποιες στιγμές από τη καθημερινότητα μου, που θεωρώ ότι είναι καλό να τις μοιράζομαι, όπως τη γυμναστική ή πως θέλω να είμαι σωστός απέναντι στα παιδιά μου».

Ο γάμος, ο «ρόλος» του πατέρα και οι αλλαγές
«Έχω γίνει πιο υπεύθυνος σε κάποια πράγματά, γιατί κάποιοι παραδειγματίζονται από εσένα. Πρέπει να προσέχεις τι λες, τι κάνεις κι αυτό είναι η οικογένεια σου, τα παιδιά σου. Αυτό πιο πολύ, δεν έχω αλλάξει ουσιαστικά. Φυσικά, προτεραιότητα μου είναι η οικογένεια μου, απλά είναι τέτοιοι οι χρόνοι που τρέχεις σαν τον τρελό. Προσπαθώ, όμως, όσο γίνεται να είμαι συνεπής και σωστός πατέρας».

Τα σχέδια για το εξωτερικό
«Έχει περάσει από το μυαλό μας, με τη Ρούλα, να φύγουμε για το εξωτερικό. Το θέλουμε πολύ και για τα παιδιά, γιατί είναι άλλη η αντιμετώπιση των πραγμάτων και άλλες οικονομικές δυνατότητες. Στην Ελλάδα απαιτούμε να πληρωνόμαστε γι’ αυτό που κάνουμε, υπάρχουν έξυπνοι τρόποι και λύσεις για να κάνεις μία ταινία, ένα θεατρικό ή μια σειρά. Είναι πολύ σημαντικό να πονάς και να πάσχεις με αυτό που κάνεις. Εγώ ειδικά στο θέατρο, υποφέρω πάρα πολύ, με έναν δικό μου τρόπο. Το αγαπάω, το λατρεύω αλλά όλη η προετοιμασία με διαλύει».

Η αναγνώριση από την τηλεόραση και το θέατρο
«Ο κόσμος με γνώρισε μέσα από την τηλεόραση, η οποία είναι ένα δυνατό μέσο, αλλά εγώ από όταν βγήκα από τη σχολή, από την αρχή της καριέρας μου, κάνω θέατρο ασταμάτητα. Βρίσκομαι 15 χρόνια στο θέατρο και πάω στον 16ο».

Η σημασία του θεάτρου
«Για εμένα θέατρο είναι να είσαι ταγμένος σ’ αυτό που κάνεις, να μη παρεκκλίνεις από αυτό που πρέπει να κάνεις. Να ξεχνιέσαι, όσο γίνεται, εκεί μέσα. Σίγουρα δεν έχει ψυχοθεραπευτικό ρόλο για εμάς, γιατί είμαστε επαγγελματίες. Για εμάς είναι ένας διαρκής αγώνας, να περάσουμε τα εμπόδια και τη ψυχολογία μας για να είμαστε ακριβώς στον ρόλο. Ψυχοθεραπεία είναι για τους άλλους».

Το απωθημένο και αγάπη στο σινεμά
«Το μεγάλο μου απωθημένο είναι το σινεμά. Το αγαπάω πάρα πολύ και εκεί είναι η καρδιά μου. Είναι κρίμα η τηλεόραση να αντιμετωπίζεται σαν να θέλουμε να βγάλουμε μόνο λεφτά».
«Για πάντα παιδιά» με άρωμα… Εθνικού
«Με τον Νίκο Πουρσανίδη και τον Λεωνίδα Καλφαγιάννη ήμασταν μαζί στη δραματική σχολή. Ο Νίκος, μάλιστα, είναι κολλητός μου χρόνια τώρα. Από την άλλη, με τη Τζένη Θεωνά είμαστε φίλοι και είχαμε συνεργαστεί στο παρελθόν, στο «Πίσω στο σπίτι» του MEGA. Το «Για πάντα παιδιά» είναι μία φρέσκια σειρά και, δεν σου κρύβω, ότι μου αρέσει πολύ. Με τα παιδιά καταφέραμε να δημιουργήσουμε αυτή την παρέα των τριών, χωρίς νόρμες παλιού είδους κωμωδίας που παιζόντουσαν στην τηλεόραση ή κείμενα που είχαν έρθει, παλαιότερα, στα χέρια μου. Θεωρώ ότι είναι πολύ μπροστά η σειρά, δεν εκβιάζει το χιούμορ και έχει απλές, καθημερινές καταστάσεις ζευγαριών όπου όλοι βλέπουμε τον εαυτό μας».

Προσεχώς… μουσικά project
«Ετοιμάζω κάποια μουσικά project, για τα οποία όμως δεν μπορώ να πω ακόμα κάτι παραπάνω. Η μουσική είναι ο άλλος μου… νταλκάς (γέλια). Θεωρώ ότι είναι η μεγαλύτερη τέχνη που υπάρχει στον κόσμο. Τη συγκίνηση που μπορεί να σου δώσει η μουσική, δεν μπορεί κανένα άλλο είδος. Σύντομα θα δείτε μία άλλη πτυχή…».

INFO:
Οι «Πνεύμονες» παρουσιάζονται στο Tempus Verum – Εν Αθήναις. Ιάκχου 19, Γκάζι. Ημέρες παραστάσεων: Τετάρτη & Πέμπτη, στις 21.00, Σάββατο & Κυριακή, στις 19.00.