Γιώργος Χριστοδούλου: «Δεν θα θυσίαζα την προσωπική μου ζωή για το θέατρο»

Τη φετινή καλλιτεχνική περίοδο ο Γιώργος Χριστοδούλου βρίσκεται στο θέατρο Έαρ Βικτώρια με την παράσταση «Ο Φιονιάς». Ο ηθοποιός μίλησε στο Theaternow.gr για τα πρώτα του βήμα στα χώρο της υποκριτικής, για τη συνεργασία του με την Έλλη Λαμπέτη ενώ μας αποκάλυψε αν έχει κάνει κάποια θυσία για το θέατρο….

Κατ ’αρχάς, θα ήθελα να μου πείτε πότε και πώς μπήκε το μικρόβιο της υποκριτικής;
Μεγάλωσα κοντά σε γονείς που πραγματικά ήταν μέσα στην καλή χαρά, στο κέφι, στο χορό και στο τραγούδι. Απο μικρός μπολιάστηκα και εγώ. Είχε μπει απο τότε το μικρόβιο με διαφορετικό τρόπο. Πήγαινα γυμνάσιο βραδινό και παράλληλα δούλευα στο στούντιο Εra, που ήταν από τα καλύτερα στούντιο την εποχή εκείνη στην Αθήνα. Άρχισε σιγά-σιγά το μικρόβιο της υποκριτικής να με βασανίζει,αφού καθημερινά συναναστρεφόμουνα με ηθοποιούς τραγουδιστές, μουσικούς, σκηνοθέτες. Αποφάσισα τότε να γίνω μηχανικός ήχου, μια που είχα και προϊστορία στο στούντιο Εra. Άρχισα να σπουδάζω στην ανωτέρα σχολή ηλεκτρονικών της Σιβιτανιδείου, για να ευχαριστήσω και τους γονείς μου. Μια τυχαία συνάντηση καλοκαίρι στον Πόρο με την αγαπημένη μου φίλη Βάσια Τριφύλλη, η οποία μόλις είχε τελειώσει την σχολή του Εθνικού Θεάτρου υπήρξε μοιραία. Μου μίλησε για πάρα πολλές ώρες για την σχολή. Ακούγοντας την, αισθάνθηκα ότι το μικρόβιο είχε μπει για καλά στο αίμα μου. Έδωσα στην σχολή του Εθνικού Θεάτρου. Πέρασα.

Τι θυμάστε από τα χρόνια της δραματικής σχολής στο Εθνικό Θέατρο;
Αυτό που θα μου μείνει αξέχαστο από τα χρόνια της δραματικής σχολής του Εθνικού Θεάτρου ήτανε η επαφή μου με τους μεγάλους Ηθοποιούς και Δασκάλους. Κοντά τους έμαθα να σέβομαι το θέατρο, τους ανθρώπους που εργάζονται σ’ αυτό, αλλά παράλληλα και πάνω απ’ όλα να σέβομαι τον εαυτό μου.

Υπάρχει κάποια συμβουλή που σας έδωσαν και την έχετε κρατήσει μέχρι σήμερα σαν φυλαχτό;
Η συμβουλή ήτανε μία: Διάβασμα, διάβασμα, άσκηση, δουλειά και πάνω απ’ όλα, ότι το λειτούργημα αυτό πρέπει να το αγαπάς, να το σέβεσαι, για να μπορεί να σε σεβαστεί κι αυτό. Είχα την τύχη να έχω δασκάλους όπως τη Μαίρη Αρώνη, Ελένη Χατζηαργύρη, Νίκο Τζόγια, Σωκράτη Καραντινό, Στέλιο Βόκοβιτς, Ελένη Χαλκούση. Τον Άγγελο Τερζάκη, τον Γιάννη Σιδέρη Ιστορικό θεάτρου, τον Τάκη το Μουζενίδη, τη Μαρία Χόρς και τόσους άλλους. Ο καθένας δάσκαλος απο το μετερίζι του μου έμαθαν τι θα πει σεβασμός στο Θέατρο. Κοντά τους έμαθα και αγάπησα το θέατρο. Σεβάστηκα τους ανθρώπους που δουλεύουν στο θέατρο. Από τον πρώτο τεχνικό μέχρι και την καθαρίστρια. Και η συμβουλή τους πάντα ήτανε, πως χωρίς όλους αυτούς, που μας στηρίζουν έξω από τη σκηνή, ίσως εμείς να μην υπήρχαμε.

Από τα πρώτα χρόνια της πορείας σας συνεργαστήκατε με πολύ σημαντικές προσωπικότητες. Ποια από αυτές θεωρείτε ότι αποτελεί σταθμό;
Σταθμός για μένα ήταν η συνάντηση μου με την Έλλη Λαμπέτη. Πριν ακόμα πάρω το δίπλωμα μου, βρέθηκα πάνω στη σκηνή πρωταγωνιστώντας δίπλα της στο θεατρικό έργο »40 Καράτια.» Για μένα ήτανε μία δεύτερη σπουδή άλλων τριών χρονών, γιατί περίπου τόσο συνεργάστηκα μαζί της και της οφείλω τόσα πολλά Η ευαισθησία της, η αγάπη για τους νέους ηθοποιούς και η διδασκαλία της για εμένα μέχρι σήμερα είναι η αφετηρία μου για κάθε ξεκίνημα.

Έχετε κάνει έργα και ρόλους που ονειρευόσασταν ή υπάρχουν και κάποια που έχουν μείνει απωθημένα;
Είχα την τύχη όπως είπα παραπάνω να ξεκινήσω την καριέρα μου με την Έλλη Λαμπέτη, την Κατερίνα Ανδρεάδη που ήταν δασκάλα μου στη σχολή του Εθνικού. Παράλληλα συνεργάστηκα με μεγάλους σκηνοθέτες όπως τον Σπύρο Ευαγγελάτο, τον Γιώργο Μιχαηλίδη, τον Τάκη Μουζενίδη, τον Μήτσο Λυγίζω, τον Σωκράτη Καραντινό, τον Στρατή Καρρά, τον Κοραή Δαμάτη, τον διευθυντή και σκηνοθέτη του Ισπανικού Θεάτρου Ricard Salvat όπου έπαιξα κοντά τους σπουδαίους ρόλους. Το μόνο σίγουρο είναι πως δεν έχω απωθημένα.

Πέρα από το ρόλο του ηθοποιού, όμως, κρατάτε και αυτόν του σκηνοθέτη. Πως προέκυψε;
Ποτέ δεν θεώρησα και πίστεψα ότι ο ηθοποιός πρέπει να’ ναι και σκηνοθέτης. Πολλές φορές όταν με σκηνοθετούν ανακαλύπτω πως αυτά που μου λέει ο σκηνοθέτης, θα πρέπει ήδη εγώ, να τα έχω αντιληφθεί. Τότε ακριβώς διαπιστώνω το πόσο δίκιο έχω. Άλλο είναι να παίζεις κι άλλο να είσαι και ταυτόχρονα σκηνοθέτης. Πάντα το τρίτο μάτι από κάτω έχει μια άλλη οπτική ματιά. Έχω σκηνοθετήσει, αλλά όχι ταυτόχρονα να παίζω.

Ποια είναι η σημασία του θεάτρου στη ζωή σας;
Μα η ζωή δεν είναι θέατρο. Δεν είμαι από τους ηθοποιούς που πιστεύουν ότι χωρίς το θέατρο δεν μπορώ να ζήσω. Το αντίθετο. Πιστεύω ότι πρώτα παίζει ρόλο η προσωπική μου ζωή και μετά το θέατρο. Μόνο όταν έχεις ισορροπημένη προσωπική ζωή, τότε θα μπορείς να κάνεις το λειτούργημα του ηθοποιού σωστά και τίμια. Όχι δεν θα θυσίαζα την προσωπική μου ζωή για το θέατρο

Ποια είναι η μεγαλύτερη θυσία που έχετε κάνει για τη δουλειά σας;
Δεν έχω κάνει καμία θυσία για το θέατρο. Γιατί πάντα πίστευα στις δυνάμεις μου. Η καρέκλα που κάθομαι είναι δικιά μου. Δεν μπορεί να μου την πάρει κανένας. Τελειώνοντας το Εθνικό και μετά την συνεργασία μου με την Λαμπέτη αυτό έγινε νόμος και κανόνας στη ζωή μου. Καμιά θυσία για το θέατρο. Αισθάνομαι ισορροπημένος σε αυτό που κάνω και πάνω απ’ όλα τις νύχτες θέλω να κοιμάμαι ήσυχος.

Με ποια κριτήρια επιλέγετε τα έργα που θα παρουσιάσετε στο θεατρόφιλο κοινό;
Αυτή τη δεδομένη στιγμή το κριτήριο μου είναι το Ελληνικό έργο. Έχω αρκετά θεατρικά χρονιά στην πλάτη μου, με πολλά σπουδαία ξένα έργα. Ήρθε η ώρα, για όσο η αντοχή μου το επιτρέπει, να μιλήσω και να μεταφέρω στους Έλληνες θεατές το μέγεθος των Ελλήνων Συγγραφέων.

Στον «Φονιά» τα πρόσωπα έρχονται αντιμέτωπα με το ένοχο παρελθόν τους. Είναι εύκολο να κρατηθούν κρυφά μυστικά;
Σε κάποια στιγμή του έργου ο Σάββας λέει για την Μάνα του: «Ήταν ωραία η γριά στα νιάτα της. Τέτοια γυναίκα σαν κι αυτήν δεν έχω ξαναδεί. Μες τα κουρέλια ήτανε κι έλαμπε απο ομορφιά και χάρη. Μοσχοβολούσε όλο το σπίτι απ’ τα μπαχάρια της. Κι έφτιαχνε με τα χέρια της κάτι κεντήματα δε χόρταινε το μάτι σου να τα μπανίζεις. Αυτή ήταν η γριά μου Κατάλαβες»; Όσο και να ήθελε να κρύψει το ένοχο παρελθόν του ο Σάββας, πάντα έρχεται η ώρα που ολα αποκαλύπτονται. Όσο κι αν προσπαθούμε να κρατήσουμε ένοχα μυστικά, θ’αρθεί η πληρότητα του χρόνου που ολα θα φανερωθούν.

Πιστεύετε ότι ακόμα και σήμερα οι άνθρωποι φορούν μάσκες όπως οι ήρωες του έργου;
Όταν η αδυσώπητη μάσκα πέφτει και ανακαλύπτονται όλα, τότε μόνο καταλαβαίνεις πόσο δυσάρεστο είναι να βλέπεις-πως ολα αυτά που πίστευες- ήταν μόνο μάσκες κακόγουστες ανθρώπων. Πόσο όμορφα θα ήταν αλήθεια, αν ορισμένοι άνθρωποι έβγαζαν την μάσκα τους. Τότε θα βλέπαμε το αληθινό τους πρόσωπο.

Η «αλήθεια» του κάθε χαρακτήρα ορθώνεται σαν φάντασμα, έτοιμο να τον κατασπαράξει. Πόσο εύκολο είναι να λέμε αλήθειες; Δεν πονάνε;
Ρωτάει ο Σάββας την αδελφή του κάποια στιγμή: »Ξέρεις γιατί ήρθα εδω απόψε; Ήρθα να μάθω την αλήθεια. Την Αλήθεια ήρθα να μάθω και θα την μάθω». Η αλήθεια πάντα πονάει. Αλλά αυτή η αλήθεια- όποια κι αν είναι- είναι αύτη που πρέπει να λέγεται. Αυτό είναι το πιστεύω μου. Σε πολλούς σίγουρα δεν αρέσει. Αλλά είναι ο μόνος δρόμος για να κοιτάς τον άλλο κατάματα λέγοντας την αλήθεια. Έστω κι αν αυτή πονάει.

Σε τι βαθμό το έργο μιλάει στο σήμερα;
Το κοινωνικό μας σύστημα δεν διαφέρει καθόλου απο την δεκαετία του ’70 που ο Μήτσος έγραψε τον Φονιά. Πάντα τα ίδια παιχνίδια παίζονται. Πάντα τα ίδια ψέματα λέγονται και πάντα οι άνθρωποι βρίσκονται στο μετερίζι του κινδύνου. Νομίζουμε πως αλλάζουν οι καταστάσεις. Πως αλλάζουν οι ιθύνοντες. Αλλά δυστυχώς πάντα βρισκόμαστε στον ίδιο παρανομαστή με διαφορετικά χρώματα. Η ψυχή του έργου περνάει το μήνυμα: Άνθρωποι τίποτα δεν μένει κρυφό. Το ψέμα δεν είναι λύση. Πες την αλήθεια κι ας υποστείς τις συνέπειες. Να εισαι σίγουρος πως την άλλη μέρα θα ξυπνήσεις και θα αντικρίσεις τον ουρανό με άλλο φώς.

Από την τηλεόραση απέχετε. Σας έχει λείψει;
Δεν νομίζω πως απέχω εγώ. Η τηλεόραση απέχει απο μένα. Προφανώς εκείνη κάτι θα ξέρει καλύτερα!!!!.