Γιώργος Βάλαρης: «Το θέατρο δεν είναι ακριβώς δουλειά, αλλά ένας τρόπος ζωής»

Αν και σπούδασε Αγγλική Φιλολογία, αυτή δεν στάθηκε εμπόδιο στο να ασχοληθεί και με την υποκριτική. Ίσα – ίσα, που τον βοήθησε να πάει ένα βήμα παραπέρα, καθώς είναι αυτός που διασκευάζει και σκηνοθετεί τα έργα που παρουσιάζει στο θεατρόφιλο κοινό. Ο Γιώργος Βάλαρης φέτος, βάζει ένα «διπλό» και ιδιαίτερα απαιτητικό στοίχημα: ανεβάζει το musical «Μαριχουάνα stop!», στο οποίο και θα κρατήσει έναν ρόλο – έκπληξη. Παράλληλα όμως, ετοιμάζει και τη θεατρική μεταφορά της αγαπημένης ταινίας «Η νεράιδα και το παλικάρι». Σ’ ένα διάλειμμα λοιπόν, από το φορτωμένο πρόγραμμα του, μιλάει στο theaternow.gr για τις επιλογές του, για τον ρόλο του παραγωγού που κρατά τα τελευταία χρόνια, ξεκαθαρίζει τι συνέβη με τον Ευθύμη Ζησάκη και απομακρύνθηκε από τη δουλειά αλλά και για τους τραγουδιστές που ανεβαίνουν στη θεατρική σκηνή. 

Ενώ τελείωσες Αγγλική Φιλολογία, ασχολείσαι με το θέατρο. Πως μπήκε στη ζωή σου;
Ήταν ένα παιδικό όνειρο. Γι’ αυτό κατά κάποιο τρόπο, πέρασα στην Αγγλική Φιλολογία στην Αθήνα και έκανα παράλληλα τις σπουδές μου στο Εθνικό Θέατρο. Έτσι τελείωσα και τις δύο σχολές μαζί, στοχεύοντας πάντα στο θέατρο.

Η οικογένεια σου αντέδρασε σ’ αυτή την επιλογή;
Φυσικά υπήρχαν οι κλασσικές αντιδράσεις καθώς μεγάλωσα στην επαρχία, στο Αγρίνιο. Στην αρχή έπαθαν σοκ, αλλά επειδή σπούδαζα και κάτι που θεωρούταν πιο «σίγουρο», ηρέμησαν. Απ’ την άλλη, η αγγλική γλώσσα μου αρέσει πολύ γιατί είχα σκοπό να μεταφράζω ξένα έργα. Κάτι που κάνω.

Μετανιώνεις για την επιλογή σου;
Όχι. Είναι η δουλειά που αγαπούσα κι αγαπώ. Όμως το θέατρο δεν είναι ακριβώς δουλειά αλλά ένας τρόπος ζωής. Τα τελευταία χρόνια κάνω ακριβώς αυτό που θέλω, γιατί είμαι και στη παραγωγή, παρά τις έννοιες και τους κόπους.

Πόσο εύκολο ή δύσκολο είναι για έναν ηθοποιό να ασχολείται και με την παραγωγή μίας παράστασης;
Είναι τρομακτική ευθύνη, γιατί έχεις στο μυαλό και στις πλάτες σου το βάρος πολλών ανθρώπων. Σκέψου ότι στις φετινές παραγωγές, οι εργαζόμενοι θα είναι γύρω στα 120 άτομα. Θέλω να είμαι, είμαι και θα είμαι συνεπής απέναντι στις υποχρεώσεις μου. Όπως καταλαβαίνεις λοιπόν, η αγωνία του καλλιτεχνικού στοιχήματος και ο πήχης που έχω ανεβάσει, πασχίζω να είναι υψηλός και με όλες μου τις δυνάμεις.

Η παραγωγή πάντως θα μπορούσε να θεωρηθεί και κάτι σαν ρουλέτα. Ποντάρεις χρήματα και κερδίζεις ή χάνεις.
Το θέατρο είναι όντως ρουλέτα. Δεν ξέρεις ποτέ αν θα πάει κάτι καλά, γιατί υπάρχουν και πολλοί εξωτερικοί παράγοντες που επηρεάζουν τον κόσμο. Για παράδειγμα οι φυσικές καταστροφές, οι εκλογές κ.ά. Δεν ξέρεις ποτέ τι μπορεί να συμβεί.

 

Τα τελευταία χρόνια επιλέγεις την αναβίωση παλιών ελληνικών ταινιών («Γοργόνες και μάγκες», «Μαριχουάνα stop!», «Η νεράιδα και το παλικάρι»). Γιατί;
Καταρχήν, είναι μία προσωπική ανάγκη, δεν είναι καθαρά θέμα marketing. Αγαπούσα πολύ αυτές τις ταινίες αλλά και τα musical, τα οποία παρακολουθώ στο εξωτερικό. Αναρωτιόμουν λοιπόν, γιατί δεν κάνουμε τα ελληνικά musical, με πρωτομάστορα τον Γιάννη Δαλιανίδη. Έτσι «γεννήθηκε» η εν λόγω ιδέα, με στόχο να προσφέρουμε στον κόσμο γέλιο και διασκέδαση.

Στο «Μαριχουάνα stop!» και στη «Νεράιδα και το παλικάρι», υπάρχουν αλλαγές στις θεατρικές εκδοχές τους;
Ναι, υπάρχουν αλλαγές & προσθήκες στα συγκεκριμένα έργα, καθώς επίσης και περισσότερα τραγούδια. Στη μία παράσταση από τον Τόλη Βοσκόπουλο και στην άλλη από τον Νίκο Ζωιδάκη. Γράφεται ειδική μουσική για τη θεατρική απόδοση της «Νεράιδας και το παλικάρι», ενώ πρόκειται να ακουστούν και κάποιες κρητικές παραδοσιακές μουσικές.

Έχεις μετανιώσει για επιλογές έργων αλλά κυρίως προσώπων;
Όλες οι επιλογές μου μ’ έχουν δικαιώσει, με εξαίρεση κάποιες του παρελθόντος που αφορούν κυρίως το κομμάτι της παραγωγής. Τα πρόσωπα, από την άλλη, ήταν καθαρά δικές μου επιλογές. Ποτέ δεν μου επέβαλε κανείς κανέναν. Επιπλέον, είχα την τύχη οι περισσότερες δουλειές μου να σημειώσουν μεγάλη επιτυχία.

Το τελευταίο διάστημα έχει γίνει ένα θέμα με τον Ευθύμη Ζησάκη και αν αποχώρησε ή τον απομάκρυνες, καθώς ισχυρίζεστε δύο διαφορετικά πράγματά. Τελικά, τι συνέβη;
Κάποια στιγμή δεν μπορούσαν να συνδυαστούν οι χρόνοι μας λόγω των τηλεοπτικών υποχρεώσεων του αγαπημένου Ευθύμη, οπότε του δήλωσα ότι δεν μπορεί να συμμετάσχει στη δουλειά μας. Με πολλή αγάπη και στενοχώρια μαζί, γιατί ήταν πολύ καλός στον ρόλο του αλλά και πολύ καλό παιδί. Πολλές φορές στις κάμερες, μας έρχονται και διάφορες άλλες προτάσεις, οι οποίες δε διατυπώνονται σωστά. Να σου πω κάτι; Εγώ δεν ήθελα να δώσω καμία δημοσιότητα στο θέμα, αλλά από τη στιγμή που αποφάσισε ο Ευθύμης να δώσει τη δική του εκδοχή, οφείλω να δώσω τη δική μου απάντηση, η οποία και υποστηρίζεται από μεγάλο θίασο.

Έχει μία διαφορά το «απομακρύνω» κάποιον από το «αποχωρώ»…

Σίγουρα η διατύπωση του ήταν άκυρη και δεν μου άρεσε. Δεν έστεκε στην πραγματικότητα.

Οι επιλογές πάντως που κάνεις στα πρόσωπα ενεργοποιούν αμέσως τις όποιες συγκρίσεις των τότε ηθοποιών με τους ηθοποιούς του τώρα.
Όλοι έχουμε στο νου μας τα μεγάλα πρότυπα που έχουμε δει στις επαναλήψεις κι έχουμε μεγαλώσει μ’ αυτά. Οι δημιουργοί, όπως ο Γιάννης Δαλιανίδης, έφτιαχναν συγκεκριμένους χαρακτήρες και όλα αυτά θέλω κι εγώ να τα εκφράσω μ’ ένα παράλληλο τρόπο. Δηλαδή, θέλω η πρωταγωνίστρια μου να είναι ωραία, ξανθιά κ.ο.κ. Στην ταινία η ηρωίδα είναι μία γυναίκα που τη θέλουν όλοι. Η Ντορέτα Παπαδημητρίου είναι μία ωραία γυναίκα που τη θέλουν όλοι και επιπλέον τραγουδάει και χορεύει εξαιρετικά. Δεν είναι πολλοί αυτοί που μπορούν να κάνουν musical στην Ελλάδα. Από την άλλη, η Μαρία Κορινθίου έχει τρομερό μπρίο και μ’ έκανε πέρσι να τη δω ως Μάρθα Καραγιάννη και δικαιώθηκα!

Πιστεύεις ότι δεν έχουμε αρκετούς Έλληνες ηθοποιούς που να μπορούν να ανταποκριθούν στα musical και γι’ αυτό παραγωγοί και σκηνοθέτες «ποντάρουν» στους τραγουδιστές;
Φυσικά υπάρχει μεγάλη έλλειψη, όπως επίσης και πληθώρα παραστάσεων που δεν ξέρουμε ποιος θα πάρει ποιον από τους λίγους που παίζουν, χορεύουν και τραγουδούν και μπορεί να είναι επίκαιροι ή εμπορικοί. Το musical είναι ένα εμπορικό είδος.