Η Καλλιρρόη Βελέντζα έχει στην κατοχή της διάφορα πτυχία που αφορούν τον πολιτισμό, ενώ έχει ολοκληρώσει τις σπουδές της (και) στην Ανωτέρα Δραματική Σχολή Θεάτρου Τέχνης «Κάρολος Κουν». Η ίδια έχει υλοποιήσει 19 θεατρικές παραγωγές μέχρι σήμερα, ενώ φέτος σκηνοθετεί και παίζει στο έργο «Μαμ», για το οποίο μας μιλά… 

Τι πραγματεύεται το έργο που σκηνοθετείτε φέτος;
Το «Μαμ» είναι ένα έργο ενηλικίωσης. Ένας μοναχικός μαθητής, ο Ζοζέφ, κάθεται πλάι στον οδηγό του σχολικού του λεωφορείου, «Τον μεγάλο» και συζητούν διάφορα σημαντικά γεγονότα που προκύπτουν για πρώτη φορά στη ζωή του μικρού, όπως ο πρώτος έρωτας, η απώλεια, το υπαρξιακό άγχος, η πλήξη, η δημιουργία, η νοσταλγία, ακόμη και η ευτυχία. Ως εργαλείο για τα επτά μυητικά στάδια χρησιμοποιούνται επτά μαγειρεμένες τροφές τις οποίες προσφέρει ο μεγάλος στο μαθητή, ενώ ο μαθητής από την πλευρά του ως τελετουργία αυτογνωσίας έχει να ανακαλύψει τη συνταγή ενός τέλειου ταραμά. Αυτές τις συζητήσεις θυμάται ο ενήλικος πλέον Ζοζέφ. Στην παράστασή μας η αναπόληση αυτή ξεκινάει από την αναπάντεχη εγκυμοσύνη της συντρόφου του η οποία ενορχηστρώνει και ανασύρει αυτή τη μαθητεία προκειμένου να βοηθήσει τον Ζοζέφ να αναλάβει ρόλο Μεγάλου.

Ποιο είναι το μήνυμα που θέλετε να περάσετε στο κοινό;
Μακριά από εμάς τα μηνύματα (Γελάει). Δεν πιστεύω ότι το κοινό έρχεται στο θέατρο προκειμένου να πάρει κάποιο μήνυμα. Οι άνθρωποι είναι έξυπνοι και σκεπτόμενοι, δεν χρειάζονται έναν σκηνοθέτη και μερικούς ηθοποιούς να τους κουνήσουν το δάχτυλο και να τους δώσουν μηνύματα και οδηγούς how to για τη ζωή. Ως εκ τούτου δεν πιστεύω ότι ο ρόλος του δημιουργού είναι να περάσει κάποιο μήνυμα, άλλωστε δεν εξυπακούεται πως είναι απαραίτητα πιο σοφός απ το κοινό του. Η προσωπική μου άποψη είναι ότι στο θέατρο, όπως και σε όλες τις μορφές τέχνης οι άνθρωποι μπαίνουν για να συγκινηθούν και να μοιραστούν συναισθήματα, εμπειρίες και τελικά το βάρος της ύπαρξης. Για μένα είναι στόχος το κοινό να κλάψει, να γελάσει, να ξανακλάψει, να ξαναγελάσει και τελικά να φύγει νιώθοντας πιο ελαφρύ και λιγότερο μόνο.

Για ποιο λόγο καταπιαστήκατε με το συγκεκριμένο κείμενο;
Αγαπώ πολύ τη γραφή του κυρίου Σερέφα, με συγκινεί βαθιά. Το «Μαμ» αγγίζει όλα τα σημαντικά βιώματα της ζωής ενός μέσου ανθρώπου με πολύ διεισδυτικό τρόπο. Το θεωρώ ένα κείμενο ιδιοφυές που οδηγεί τον θεατή (ή και τον αναγνώστη) από το γέλιο στη συγκίνηση με αξιοθαύμαστη δεξιοτεχνία.

H ζωή είναι όντως γλυκόπικρη;
Αλίμονο αν η ζωή περιοριζόταν σε μία μόνο γεύση.  Νομίζω ότι είναι πολύ δύσκολο να δώσουμε έναν ορισμό η έναν χαρακτηρισμό για τη ζωή, περιορίζουμε πολύ την έννοιά της έτσι. Η ανθρώπινη ζωή είναι όλη η ανθρώπινη εμπειρία, οπότε αν ήταν να την παρομοιάσουμε υποχρεωτικά με γεύση θα έλεγα πως είναι κάθε γεύση που μπορεί να αναγνωρίσει ο ουρανίσκος  μας. Όσο είναι σοκολατάκι γεμιστό με λίπος άλλο τόσο είναι και προβατίνα με τραχανά. Δεν είναι κρίμα να αφήνουμε τις άλλες τέσσερις αισθήσεις έξω απ την εξίσωση όμως;

Είναι εύκολο να διατηρηθεί η ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση σε μία παράσταση;
Δεν είναι εύκολο όχι. Πρέπει να φτάσεις σε πολύ μεγάλο βάθος αλήθειας κι αυτό ενώ σχεδόν πάντα είναι στόχος δεν είναι ποτέ  εύκολο για το δημιουργό. Ο Σερέφας παρομοιάζει την έννοια του δημιουργείν με το ξεφλούδισμα της αγκινάρας, την οποία για να τη μαγειρέψουμε πετάμε όλα τα περιττά και μένει η καρδιά της μόνο, μια χούφτα φαγάκι. Δεν είναι εύκολη διαδικασία, θέλει κόπο. Βέβαια αν ο κόπος γίνει, η ισορροπία ανάμεσα στο γέλιο και στη συγκίνηση είναι δεδομένη, όπως άλλωστε και στην πραγματικότητα.

Η πηγή έμπνευσης σας είναι η καθημερινότητά σας ή κάποια προσωπική σας σχέση;
Πηγή έμπνευσης μπορεί να αποτελέσει το κάθε τι που θα με συγκινήσει και θα με μετακινήσει. Νομίζω ότι όσο κλισέ και να είναι αυτή η φράση (αν κι εμένα μου αρέσουν τα κλισέ) η πηγή έμπνευσής μου είναι η ίδια η ζωή. Όλες οι προσωπικές μου σχέσεις με εμπνέουν, η συνθετότητα της καθημερινότητας αλλά και η απλότητα ενός μεγάλου γεγονότος που θα την ανατρέψει. Κυριολεκτικά τα πάντα.

Μέσα στο έργο, μεταξύ άλλων, πραγματεύονται τα μυστήρια του έρωτα, της αναζήτησης, της εσωτερικής γαλήνης και της ελευθερίας. Για εσάς ποια είναι η σειρά προτεραιότητας και γιατί;
Δε νομίζω ότι τίθεται ζήτημα προτεραιότητας, γιατί όλα αυτά είναι αλληλένδετα. Για να απολαύσεις τον έρωτα πρέπει να έχεις εσωτερική γαλήνη και να είσαι ελεύθερος, για να έχεις εσωτερική γαλήνη πρέπει να έχεις ελευθερία και τη δυνατότητα να ερωτεύεσαι (ακόμη και αν πρόκειται για τον πρωινό σου καφέ) και η ελευθερία αντίστοιχα εμπεριέχει τα άλλα δύο. Και όλα αυτά πάντα τα αναζητάμε, τα κατακτούμε για λίγο ή για περισσότερο, μας λείπουν, πάντως σίγουρα μας καθορίζουν.  Και ίσως κάποιες φορές η ζωή ζουμάρει σαν ένας πολύ καλός σκηνοθέτης σε ένα από τα τρία  που το φέρνει για λίγο σε πρώτο πλάνο, αλίμονο όμως αν παραμεληθούν τα άλλα δύο.

Εσείς σε ποιο από όλα αυτά έχετε βρει τις απαντήσεις;
Δε νομίζω ότι μπορώ να μιλήσω για απαντήσεις. Νομίζω ότι έχω βγάλει κάποια βασικά συμπεράσματα και για τα τρία, τα οποία δεν έχω και τη σιγουριά ότι δεν θα μεταβληθούν ωστόσο. Μπορώ να πω ότι είμαι κάπως πιο ήρεμη με το θέμα του έρωτα, κάπως πιο σίγουρη με την διεκδίκηση της ελευθερίας και κάπως πιο εντατική με την αναζήτηση της εσωτερικής γαλήνης.

Τι σημαίνει για εσάς ελευθερία;
Ελευθερία για εμένα σημαίνει έλλειψη φόβου.

Υπάρχει συνταγή για μια ιδανική ζωή;
Ναι, το να μην έχεις συνταγή. Να μπορείς να προσαρμοστείς στις συνθήκες, να δέχεσαι ότι οι ίδιες σου οι ανάγκες και οι επιθυμίες μπορούν να αλλάξουν και να μην περιορίζεσαι σε πλαίσια που θέτεις ο ίδιος στον εαυτό σου. Όσες φορές έχω προσπαθήσει να φτιάξω πλάνο ζωής μου έχει δημιουργήσει μόνο άγχος και αγκυλώσεις και κάθε φορά ανατράπηκε. Δε λέω να μην έχει κανείς στόχους, αλλά να είναι πρόθυμος να μετακινηθεί από αυτούς εάν οι συνθήκες, οι ανάγκες και οι επιθυμίες του αλλάξουν. Προσωπικά προσπαθώ να αξιολογώ τι επιθυμώ κάθε στιγμή και να κινούμαι προς αυτό χωρίς νευρώσεις.

Αλήθεια, ποιος είναι ο απολογισμός για τη χρονιά που έφυγε;
Ήταν μία γεμάτη χρονιά, με μεγάλες αποφάσεις,πολλά ρίσκα, τεράστιες  αλλαγές, με μεγάλο κόστος και μεγάλο κέρδος (συνήθως αυτά είναι ποσά ανάλογα). Δύσκολη χρονιά με πολλά εργαλεία για το βαλιτσάκι μου. Είθε τα twenties να είναι για όλους μας συναρπαστικά και… roaring.

 INFO: Η παράσταση «Μαμ» παρουσιάζεται στο Θέατρο Άβατον (Ευπατριδών 3, Γκάζι), μέχρι τις 11 Φεβρουαρίου, κάθε Δευτέρα και Τρίτη στις 21:15. Ακόμα, σκηνοθετεί και παίζει στην παράσταση «Η μπάντα του δάσους», που παρουσιάζεται στο ίδιο θέατρο κάθε Σάββατο, στις 18:00, και καθημερινές για σχολεία.