Ταλαντούχα, ευγενής και δίκαιη – όπως την χαρακτήριζουν οι συνάδελφοί της -, η Μυρτώ Αλικάκη, όλα αυτά τα χρόνια έχει πρωταγωνιστήσει σε επιτυχημένες παραστάσεις στο θέατρο αλλά και σε τηλεοπτικές σειρές. Αυτή την περίοδο, η ηθοποιός περιοδεύει με την παράσταση «Οθέλλος», η οποία σημειώνει μεγάλη επιτυχία. Πριν λίγες μέρες, η ίδια μίλησε στο Theaternow.gr και αποκάλυψε πότε αποφάσισε να ασχοληθεί με την υποκριτική, μοιράστηκε μαζί μας τις αναμνήσεις της από την πρώτη φορά που ανέβηκε στο σανίδι αλλά και από την επιτύχια που σημείωσε η δραματική σειρά του MEGA «Αναστασία» και πόσο την επηρεάσε. Για τη δουλειά της, τα παιδιά της και την ισορροπία που πρέπει να υπάρχει στη ζωή… 

Για καλή μου τύχη, μεγάλωσα σε ένα σπίτι που είχε σχέση με τις Τέχνες γενικότερα. Οι γονείς μου με πήγαιναν από πολύ μικρή σε συναυλίες, θεάματα, παραστάσεις. Οπότε, το θέατρο μού ήταν κάτι πολύ οικείο. Η πρώτη φορά που αποφάσισα να ασχοληθώ με την υποκριτική ήταν όταν ήμουν μικρή, σε ηλικία 12 με 13. Νομίζω ότι ήταν πολύ ξεκάθαρο μέσα μου πως αυτό θέλω να κάνω στη ζωή μου. Ήμουν από εκείνα τα παιδιά που ήθελαν πολύ να συμμετέχουν σε γιορτές του σχολείου και στο θεατρικό εργαστήρι. Όταν τέλειωσα το σχολείο, κατά κάποιο τρόπο, ήταν μονόδρομος ότι θα ασχοληθώ επαγγελματικά με την υποκριτική. Έδωσα Πανελλήνιες, πέρασα στη Γαλλική Φιλολογία και επί τόπου έδωσα και εξετάσεις σε δραματική σχολή. Πέρασα στο θέατρο Τέχνης. Η υποκριτική με κέρδισε αμέσως και έτσι δεν τελείωσα τη Γαλλική Φιλολογία. Οι γονείς μου, ήταν υποστηρικτικοί στην απόφασή μου και ήμουν πολύ τυχερή γι’ αυτό.

Τα χρόνια στη δραματική σχολή

Από τα χρόνια που φοιτούσα στη σχολή έχω πολύ καλές αναμνήσεις. Όταν ήμουν στην εφηβεία είχα παρακολουθήσει πολλές παραστάσεις στο θέατρο Τέχνης, όποτε όταν πέρασα ενθουσιάστηκα. Μετά, βέβαια, έρχεται η απομυθοποίηση, όπως σε όλα τα πράγματα. Όμως εκείνο που μου άρεσε πάρα πολύ ήταν που εκείνη την εποχή, επειδή υπήρχαν τα δύο θέατρα της σχολής, κάθε χρόνο γίνονταν δύο παραστάσεις. Εμείς, ως μαθητές, είχαμε την τύχη να συμμετέχουμε σε επαγγελματικές δουλειές. Δηλαδή, από το δεύτερο έτος δούλευα συνέχεια. Το καλοκαίρι σε περιοδεία, δευτεροετής πήγα στην Επίδαυρο, στο Ηρώδειο. Ήταν μαγικές στιγμές για ένα παιδί που αγαπάει την υποκριτική. Είχαμε πολύ σπουδαίους συνεργάτες, ηθοποιούς, σκηνογράφους, σκηνοθέτες, μουσικούς. Για μένα αυτό ήταν ένα τεράστιο δώρο.
Την πρώτη φορά που ανέβηκα στο σανίδι θυμάμαι το Ηρώδειο. Ο τρόπος με τον οποίο είναι χτισμένο το αμφιθέατρο και οι θέσεις, οι οποίες είναι κατακόρυφες και πολύ κοντά, για τον ηθοποιό η αίσθηση που έχει όταν βγαίνει στη σκηνή είναι ότι το κοινό βρίσκεται πάνω στο κεφάλι του. Αυτό, τότε, για μένα ήταν σοκαριστικό και το θυμάμαι πολύ έντονα.

Από το θέατρο, στην τηλεόραση & η μεγάλη επιτυχία

Το 1993, από το θέατρο βρέθηκα στην τηλεόραση και στη δραματική σειρά του MEGA, «Αναστασία». Δεν ήταν εύκολο να διαχειριστώ αυτή την επιτυχία. Πρώτον, προερχόμουν από το θέατρο Τέχνης, όπου η τηλεόραση εκείνα τα χρόνια θεωρείτο κάτι το σχεδόν κατάπτυστο και ντροπιαστικό. Δεύτερον, ταράχτηκα πάρα πολύ στην ιδέα ότι αυτή τη στιγμή έχω μια αναγνωρισιμότητα, η οποία είναι πολύ πιθανόν, αν δεν προσέξω, να με οδηγήσει σε άλλα μονοπάτια από αυτά που εγώ αρχικά ήθελα να πάω. Το τρίτο και πολύ δύσκολο κομμάτι είναι αυτό της αναγνωρισιμότητας. Είναι τελείως διαφορετικό να μην σε αναγνωρίζει κανείς στον δρόμο και τελείως διαφορετικό να σε αναγνωρίζουν όλοι. Νιώθεις ότι υπάρχει μια διαρκής εισβολή στην ιδιωτική σου σφαίρα. Θέλει μια διαχείριση. Δεν είναι κάτι απλό, τουλάχιστον για μένα δεν ήταν. Δεν ήρθε σταδιακά στη ζωή μου αλλά από τη μία μέρα στην άλλη και ήμουν πάρα πολύ μικρή. Έχω σκεφτεί πολλές φορές ότι αν αυτό μου συνέβαινε στα 30 μου και αφού είχα κάνει μία πολυετή πορεία στον χώρο, μπορεί απλώς να το καλωσόριζα. Όμως, τότε, για μένα ήταν πραγματικά ένα σοκ. Ωστόσο, όσο δύσκολο κι αν ήταν, θεωρώ ότι κατάφερα να μην παρεκκλίνω από αυτό που είχα ονειρευτεί για τη ζωή μου τόσο σε επαγγελματικό όσο και σε προσωπικό επίπεδο. Ήταν ένα τεράστιο σχολείο για μένα. Μάλλον με έκανε πιο δυνατή και με έκανε να νιώσω ότι μπορώ να τα βγάλω πέρα σε δύσκολες καταστάσεις. Εκείνη την περίοδο δεν μπορώ να πω ότι την απόλαυσα ιδιαίτερα. Ήμουν πολύ ευτυχής για τη συγκεκριμένη δουλειά. Ένιωθα ότι είμαι πολύ τυχερή που μου συνέβη και σκεφτόμουν πως κάτι θα έχω κάνει κι εγώ καλά για να συμβαίνουν όλα αυτά. Δούλεψα με υπέροχους συνεργάτες. Όμως το στρες που είχα ήταν αρκετά έντονο. Αργότερα άρχισα να το απολαμβάνω, αναδρομικά.

Το πιο βασικό στοιχείο που με ιντριγκάρει στη δουλειά μου, είναι το στοιχείο του παιχνιδιού. Ότι όλοι συμφωνούμε να παίξουμε κάτι και για όσες ώρες διαρκεί η πρόβα ή η παράσταση και βρισκόμαστε σε άλλο σύμπαν. Είναι μια υγιής φυγή από την πραγματικότητα. Και λέω ότι είναι υγιής γιατί για να φτάσεις στο σημείο να ολοκληρωθεί ένα έργο γενικότερα πρέπει να συνεργαστείς με ανθρώπους, να έρθεις κοντά τους, πρέπει να διαβάσεις, να ψάξεις, να πατήσεις τον εαυτό σου κάτω, πράγμα το οποίο σε κάνει και καλύτερο άνθρωπο γενικότερα. Όλο αυτό έχει να κάνει με την διερεύνηση της ανθρώπινης ψυχής και αυτό είναι κάτι που με αφορά πάρα πολύ.
Σίγουρα έχουν ξεκλειδωθεί πράγματα μέσα μου εξαιτίας της δουλειάς μου. Βέβαια, πιστεύω, ότι πιο πολλά κουτάκια μάς ξεκλειδώνει η ζωή. Όμως, σίγουρα, και αυτό βοηθάει γιατί κάπως εμείς οι ηθοποιοί μαθαίνουμε να ανοίγουμε την ψυχή μας και τον εαυτό μας.

Τα καλύτερα κοπλιμέντα που έχω ακούσει αφορούν μάλλον ζητήματα του χαρακτήρα μου. Έχω ακούσει από έναν συνάδελφο, που αγαπώ πάρα πολύ, ότι είμαι ο πιο δίκαιος άνθρωπος που έχει γνωρίσει. Έχω ακούσει, αρκετές φορές, ότι γενικά η συμπεριφορά μου απέναντι στους συνεργάτες είναι άψογη, ότι δεν είμαι σνομπ, δεν έχω τουπέ, ότι είμαι καλός συνάδελφος. Αυτά για μένα είναι πιο σημαντικά από το αν είμαι καλή σε ένα ρόλο ή όχι. Σίγουρα είμαι καλή σε ένα ρόλο και σε κάποιον άλλον όχι. Όμως, το να τα έχω καταφέρει ως άνθρωπος, ως κοινωνικό ον είναι πολύ πιο σημαντικό για μένα.
Σημαντικό ήταν πάντα να επικοινωνώ με τους συνεργάτες μου, να υπάρχει ευγένεια και καλή διάθεση, χαμόγελο και θετική ενέργεια. Απεχθάνομαι τη γκρίνια, τη μαυρίλα και πάντα έτσι ήμουν. Ίσως για αυτό στη δουλειά έχω βρεθεί πολύ σπάνια κοντά σε τέτοιους ανθρώπους. Μου αρέσει τρομερά ότι είμαστε μια ομάδα, της οποίας φυσικά κάποιος ηγείται, γιατί πρέπει να αποφασίσει κάποια πράγματα, αλλά υπάρχει σεβασμός και μοιραζόμαστε το κοινό όραμα να διηγηθούμε μαζί μια ιστορία. Αυτό νομίζω με ενδιαφέρει πιο πολύ από όλα. Πάντα ήμουν έτσι, αλλά όσο μεγαλώνω ακόμα περισσότερο.

Ποτέ δεν σκέφτηκα να παρατήσω τη δουλειά μου. Υπάρχουν πολλά άλλα πράγματα που θα ήθελα να ασχοληθώ στη ζωή μου αλλά δεν έχω το χρόνο. Όμως είμαι από τους πολύ τυχερούς ανθρώπους που επέλεξαν το σωστό για τους ίδιους στη ζωή τους. Αν εξαιρέσει κανείς, πραγματικά, την πρώτη περίοδο που είχα να διαχειριστώ όλο αυτό το ζήτημα της αναγνωρίσμοτητας, της επωνυμίας δεν έχω δυσκολευτεί ιδιαίτερα. Στιγμιαία ίσως. Με κάποιον κακό συνεργάτη, με κάποιον παραγωγό που δεν μας πλήρωνε αλλά όλα αυτά δεν στάθηκαν ικανά να με πτοήσουν. Έτσι κι αλλιώς, πιστεύω ότι στη ζωή υπάρχουν γενικά πολλές δυσκολίες, οι οποίες είναι μέρος της ζωής, μας εξελίσσουν και δοκιμαζόμαστε. Χωρίς τις δυσκολίες δεν νιώθεις και τη χαρά. Δεν καταλαβαίνω πως υπάρχουν άνθρωποι που θα ήθελαν να είναι όλα ρόδινα και με το παραμικρό ζορίζονται. Δεν είμαι έτσι, δεν έχω μεγαλώσει έτσι. Οι δυσκολίες με πεισμώνουν. Είναι όλα μες τη ζωή. Επίσης, το γεγονός ότι έγινα μαμά στην ηλικία των 29 μού έχει ιεραρχήσει, με έναν μαγικό τρόπο, μέσα μου τι είναι πραγματικά σημαντικό και τι όχι. Κι αυτό είναι πιστεύω και το μεγαλύτερο δώρο που κάνουν τα παιδιά τους γονείς τους. Πιο μικρή μπορεί να ασχολούμουν με διάφορα, να σκεφτόμουν την καριέρα μου. Πραγματικά από ένα σημείο και μετά όλα αυτά απλώς γίνονται, απλώς έρχονται. Επίσης, με τα παιδιά έχεις ένα βαθύ αίσθημα πληρότητας που σημαίνει ότι δεν τα ψάχνεις όλα στη δουλειά. Έχεις ήδη αποκτήσει κάτι που γεμίζει την ψυχή σου.

Πιστεύω ότι στη ζωή πρέπει να υπάρχει ισορροπία. Τη δουλειά μου τη λατρεύω , όμως, την έχω αφήσει πίσω για τα παιδιά μου. Όταν γεννήθηκε ο μεγάλος μου γιος για δύο χρόνια δεν δούλεψα καθόλου και με τον μικρό για ένα χρόνο. Πολλές φορές έχω πει δεν θα δουλέψω καλοκαίρι γιατί θέλω να κάνω διακοπές με τα παιδιά μου. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν λατρεύω τη δουλειά μου αλλά δεν θα την έβαζα πάνω από τα παιδιά μου. Τα χρειάζομαι όλα. Τους φίλους μου, τους ανθρώπους, τη δουλειά μου, τα παιδιά. Τα παιδιά είναι πάνω από όλα γιατί αν αυτά δεν είναι καλά δεν μπορώ να υπάρξω, απλούστατα.

Η παράσταση «Οθέλλος»…

Το θέατρο μού έλειψε πάρα πολύ και νομίζω ότι έλειψε πάρα πολύ και στο κοινό. Στην πρώτη παράσταση που δώσαμε στο Θέατρο Βράχων ήταν συγκινητική η επαφή που είχαμε με το κοινό. Ο κόσμος διψάει για το θέατρο. Θεωρώ ότι η παράσταση μας έχει πετύχει κάτι πάρα πολύ σημαντικό. Έχουμε καταφέρει να ανεβάσουμε τον «Οθέλλο» του Σαίξπηρ με έναν τρόπο λιτό και σύγχρονο. Κατά γενική ομολογία δεν κουράζει τον θεατή. Έχουμε καταφέρει να αναδείξουμε τα πολύ διαχρονικά στοιχεία του έργου, που υπάρχουν έτσι κι αλλιώς στον Σαίξπηρ, και πολλοί άνθρωποι πιστεύουν ότι έχουμε βάλει επί πρόσθετα κείμενα. Για παράδειγμα, εγώ έχω έναν μονόλογο στον οποίο η Αιμιλία, που υποδύομαι, μιλάει για τα δικαιώματα των γυναικών, το οποίο είναι πολύ επίκαιρο, και είναι το ατόφιο κείμενο του Σαίξπηρ. Είναι διαχρονικό και για αυτό είναι σπουδαία αυτά τα έργα. Θίγονται πολλές σημαντικές έννοιες, όπως ο ρατσισμός και οι διακρίσεις. Μετά φτάνουμε και σε ένα άλλο ζήτημα που είναι οι σχέσεις των δύο φύλων και το πόσο εύκολο και τότε αλλά και σήμερα δαιμονοποιείται η γυναίκα, σε αντίθεση με τον άντρα ο οποίος, κατά κάποιον τρόπο, δικαιούται να κάνει πολύ περισσότερα πράγματα από εκείνη. Νομίζω ότι αυτό δεν έχει εξαλειφθεί βαθιά μέσα μας. Εγώ, επειδή είμαι οπαδός της ψυχανάλυσης, πιστεύω ότι είναι πάρα πολύ δύσκολο να εξαλειφθεί γιατί έχει να κάνει με τη σχέση του αρσενικού παιδιού με τη μανά του και την εξιδανίκευση αυτή, αλλά σίγουρα εύχομαι να προοδεύσουμε και να βλέπουμε τα πράγματα αλλιώς. Παρ’ όλα αυτά σκέφτομαι πάντα ότι ας προσπαθεί ο καθένας στη ζωή του στο σπίτι του να γίνεται κάθε μέρα λίγο καλύτερος κι έτσι ο κόσμος θα γίνει αυτομάτως καλύτερος.

Το κίνημα #Μe too στον καλλιτεχνικό χώρο

Είχα ακούσει διάφορα πράγματα για διάφορο κόσμο στον χώρο μας. Κακές και απαξιωτικές συμπεριφορές, φαντάζομαι, ότι υπάρχουν παντού σε όλους τους χώρους. Για τα φοβερά εγκλήματα που βγήκαν στη φόρα τον χειμώνα, ομολογώ ότι σοκαρίστηκα πάρα πολύ. Προσωπικά δεν είχα γνώση. Είναι άλλο πράγμα να έχεις ακούσει μια φήμη, τελείως άλλο πράγμα να ξέρεις ότι ένας άνθρωπος έχει αδυναμία προς κάτι, κι άλλο όλα αυτά τα πράγματα. Ήταν φοβερά λυπηρά και εγώ πέρασα κάποιες μέρες που ζορίστηκα πάρα πολύ!

 

Επόμενα επαγγελματικά σχέδια & ο τίτλος της ζωής της 

Τον χειμώνα θα είμαι στο θέατρο Αθηνά σε σκηνοθεσία Κώστα Φιλίππογλου στον «Θεό της σφαγής» με τον Κωνσταντίνο Κάππα, τον Δημήτρη Αλεξανδρή και την Ευσταθία Τσαπαρέλη.

Αν έβαζα έναν τίτλο στη ζωή μου αυτός θα ήταν «Πορεία προς όλο και περισσότερο φως». Αυτό θέλω και αυτό προσπαθώ.

Info: Η παράσταση «Οθέλλος» κάνει περιοδεία σε όλη την Ελλάδα. Την τρέχουσα εβδομάδα θα βρεθεί την Τρίτη 20/7 στο Δημοτικό Κηποθέατρο Αλκαζάρ – Λάρισα, την Τετάρτη 21/7 στο Θέατρο Πέτρας – Πετρούπολη, την Πέμπτη 22/7 στο Θέατρο «Γ. Παππάς» – Αίγιο, και την Παρασκευή 23/7 στο Θέατρο Αρχαίας Ηλιδας – Ηλιδα, Ηλεία. Ώρα έναρξης: 21.30.
Εισιτήρια: Από 15€.