Όθωνας Μεταξάς: «Η μεγαλύτερη παγίδα για έναν ηθοποιό είναι να νομίζει ότι έχει φτάσει κάπου»

Από μικρή ηλικία κατάλαβε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός και γι’ αυτό δεν άργησε να δώσει εξετάσεις σε δύο από τις καλύτερες δραματικές σχολές, παρά τις αντιδράσεις της οικογένειας του. Η επιλογή του, όμως, τον δικαίωσε αφού μετρά 15 χρόνια στην τηλεόραση και 17 χρόνια στο θέατρο. Ο Όθωνας Μεταξάς, λίγη ώρα μετά το τέλος της παράστασης «Ο βαφτιστικός της κυρίας», μοιράζεται μαζί μας αναμνήσεις από τα χρόνια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου και εξομολογείται ποια είναι η μεγαλύτερη παγίδα που μπορεί να πέσει ένας ηθοποιός -και αν έχει πέσει σ’ αυτή- και γιατί ο έρωτας είναι δημιουργικός και καταστροφικός μαζί;

Η υποκριτική στη ζωή μου μπήκε ξαφνικά έχοντας επηρεαστεί από τον κινηματογράφο. Η οικογένεια μου δεν είχε επαφή με το θέατρο, πέρα από κάποιες παραστάσεις που είχα δει σαν παιδί με την Ξένια Καλογεροπούλου και αργότερα, σαν πρώτη παράσταση για ενήλικες, το «Ψηλά απ την γέφυρα» με τον Νίκο Κούρκουλο. Στα 18 μου έδωσα εισαγωγικές εξετάσεις στις δύο καλύτερες σχολές: στη Δραματική Σχολή του Θεάτρου Τέχνης και σ’ αυτή του Εθνικού Θεάτρου. Τελικά, πέρασα στη δεύτερη. Θυμάμαι ότι στις εισαγωγικές εξετάσεις υπήρχε μεγάλος ανταγωνισμός. Δώσαμε 770 παιδιά, εκ των οποίων περάσαμε οι 14. Μέναμε πολλές ώρες στη σχολή, ενώ κάποιοι συμφοιτητές μου, που ήταν στριμωγμένοι οικονομικά, εργαζόντουσαν μετά από αυτή. Ωστόσο, ήταν τόσο μεγάλη η αγάπη γι’ αυτό που ήθελαν να κάνουν, που υπερβαίνανε τις δυσκολίες. Όταν είσαι μικρός, όλα σου φαίνονται εύκολα… Σαφώς και υπήρξαν αντιδράσεις από τους γονείς μου, καθώς όπως όλοι οι γονείς θέλουν για το καλό των παιδιών τους να έχουν μια εξασφάλιση για το μέλλον τους. Είναι σκληρή η επιβίωση, οπότε έχουν μια κριτική στάση απέναντι σε μια τέτοια επιλογή.

Ο επαναπροσδιορισμός, τα κριτήρια και η επιτυχία που ήρθε σε ώριμη ηλικία
Σε ένα μεγάλο βαθμό έχω πετύχει τα όνειρα μου με επιμονή, υπομονή και τύχη. Έχω κάνει πράγματα που μου αρέσουν. Πιστεύω στην τύχη και στο χαρακτήρα κάποιου ανθρώπου που μπορεί να διεκδικήσει ή να δουλέψει ώστε να διατηρήσει όσα προέρχονται από την τύχη. Κι αυτό είναι το πιο δύσκολο. Προσωπικά δεν επαναπαύτηκα ποτέ. Συνεχώς αναθεωρούσα και επαναπροσδιόριζα τους λόγους για τους οποίους ήθελα να ασχοληθώ μ’ αυτό τον χώρο και να βελτιώνομαι. Για να μείνεις σ’ αυτό τον χώρο – ειδικά στο θέατρο – πρέπει να δουλέψεις σκληρά! Ξέρεις, η μεγαλύτερη παγίδα για έναν ηθοποιό είναι να νομίζει ότι έχει φτάσει κάπου και να επαναπαυτεί…
Τα κριτήρια με τα οποία επιλέγω τις δουλειές μου είναι καλλιτεχνικά σε ότι αφορά το θέατρο. Δηλαδή να με ικανοποιεί αυτό που μου προτείνουν και να μπορεί να με πάρει παραπέρα σαν ηθοποιό. Το ίδιο ισχύει και για την τηλεόραση, με τη διαφορά ότι κάποιες φορές είναι και οικονομικά. Γενικά δεν έχω επιλέξει κάτι που να μην μου αρέσει. Αν έχω κάνει κάποιου είδους καλλιτεχνική έκπτωση είναι σε μικρό ποσοστό.
Όσον αφορά την αναγνώριση και την επιτυχία ήρθαν σε μια ώριμη ηλικία, στα 26 μου. Δεν ήρθαν ούτε στα 18 ούτε 20. Άλλωστε, σε μια χώρα, όπως είναι η Ελλάδα, η επιτυχία είναι συγκεκριμένη. Δεν έχει τα μεγέθη του εξωτερικού. Από νωρίς κατάλαβα ότι είναι ρευστή και μπορεί πολύ εύκολα να αλλάξει. Πρέπει να είσαι προσγειωμένος και προσηλωμένος στο να κάνεις καλά τη δουλειά σου.

Στο θέατρο «Βαφτιστικός» και στην TV… δικηγόρος
Ο «Βαφτιστικός της κυρίας» είναι μια πολύ ωραία στιγμή. Ασχολούμαι με ένα είδος που δεν έχω κάνει πολύ: τη φάρσα και, γενικότερα, την κωμωδία και, μάλιστα, μ’ έναν άνθρωπο που τη γνωρίζει καλά όπως είναι ο Χάρης Ρώμας. Αισθάνομαι ότι με πάει ένα βήμα παραπέρα σαν ηθοποιό. Η κωμωδία είναι δύσκολη. Πρέπει να είσαι συνέχεια σε μια τρελή εγρήγορση για να είσαι κάθε βράδυ καλός. Είναι εξαντλητική και εξοντωτική. Πρέπει να ακολουθείς πιστά το λεγόμενο timing, διαφορετικά χάνεις το παιχνίδι με το κοινό. Από την άλλη, τηλεοπτικά, μετά την «Εκδρομή» που κάναμε το 2014, επιστρέφω με τη «Γυναίκα χωρίς όνομα» και πάλι στον ΑΝΤ1. Θα υποδυθώ έναν χαρακτήρα ο οποίος δεν είναι και τόσο καλό παιδί. Πρόκειται για έναν δικηγόρο ο οποίος είναι αρκετά φιλόδοξος και λειτουργεί σαν υπολογιστής, ενώ έχει κάποιες πτυχές που τον κάνουν συμπαθή. Η σειρά πάει αρκετά καλά και είναι προσεγμένη. Στα γυρίσματα έχουμε μια ωραία ατμόσφαιρα και μια ωραία επικοινωνία με τη σκηνοθέτιδα Βίκυ Μανώλη.
Στην τηλεόραση σε επιλέγουν, συνήθως, λόγω φάτσας. Είναι δύσκολο να πας σε μια άλλη πλευρά και είναι λίγοι οι ηθοποιοί που το έχουν καταφέρει. Μια καλή εμφάνιση δεν είναι πάντα διαβατήριο για κάτι.

Πώς η Τέχνη επηρεάζει την προσωπική ζωή και τι σημαίνει θέατρο;
Όλοι οι άνθρωποι, ανεξαρτήτως δουλειάς, θέλουν να πετύχουν κάποια πράγματα. Επομένως, αυτά σου καταναλώνουν χρόνο και ενέργεια τα οποία μπορείς να διοχετεύσεις σε έναν άνθρωπο. Προσωπικά δεν είμαι ένας άνθρωπος που ξυπνάω και κοιμάμαι με τη σκέψη τι θα παίξω και πως θα δείξω. Δεν νομίζω ότι, επί της ουσίας, μου έχει στερήσει κάτι η Τέχνη.
Για μένα το θέατρο σημαίνει παιχνίδι, όνειρο, γλύκα και ταλαιπωρία, με την έννοια ότι είναι ένα επάγγελμα εγωκεντρικό και πρέπει να έρθεις σε επαφή με πολλά «εγώ», πολλών ανθρώπων, και η διαχείριση του θέλει φοβερές ισορροπίες και αυτοέλεγχο. Είναι μια δοκιμή των ορίων. Για να είμαι ειλικρινής, μπορεί και να υπήρξαν στιγμές που να προσπάθησα  να επιβάλλω το «εγώ» μου. Πολλοί λένε ότι «αυτός είναι νάρκισσος» -όχι για εμένα συγκεκριμένα- αλλά το θέμα είναι ότι όλοι όσοι εκτίθενται φέρουν αυτό το πράγμα. Από τη στιγμή που έχεις τον εαυτό σου να εκτίθεται και να τον παρατηρούν άλλοι, έχει μεγάλη φιλαρέσκεια και ναρκισσισμό.

«Ο έρωτας είναι κάτι που μπορεί να είναι δημιουργικό και, ταυτόχρονα, καταστροφικό»
Η αγάπη για τη μουσική άρχισε από την παιδική ηλικία. Έπαιζα κιθάρα και τραγουδούσα. Κάποια στιγμή υπήρξε μια επαφή με την Ευανθία Ρεμπούτσικα και τον Χρήστο Νικολόπουλο. Κάπως έτσι, είπα να το… καλλιεργήσω περισσότερο και να κάνω δικά μου live. Προσπαθώ να το κάνω όσο πιο επαγγελματικά γίνεται. Η μουσική είναι άλλος τρόπος έκφρασης.
Ο έρωτας είναι κάτι που μπορεί να είναι δημιουργικό και, ταυτόχρονα, καταστροφικό. Εξαρτάται πως είσαι στα αισθηματικά σου. Σε κάνει να λειτουργείς στο… κόκκινο. Η αλήθεια είναι ότι, όσο περνάει ο καιρός, ο έρωτας είναι κάτι που έρχεται σε δεύτερη μοίρα. Καλύτερα να σου πω, λοιπόν, τι ρόλο παίζει η αγάπη στη ζωή μου: τον απόλυτο και πολύ πιο σημαντικό από τον έρωτα.