Αν και στο οικογενειακό του περιβάλλον δεν υπήρχε κάποιος που να ασχολείται με το θέατρο, εκείνος θέλησε να ασχοληθεί με αυτό. Όταν, μάλιστα, επέλεξε ότι θέλει να γίνει ηθοποιός, δεν δίστασε να έρθει σε κόντρα με τους γονείς του και, κυρίως, με τον πατέρα του. Ο Παύλος Ευαγγελόπουλος έπραξε αυτό που αισθανόταν, αυτό που ήθελε, χωρίς πολλούς… συμβιβασμούς – οι οποίοι δεν του αρέσουν και δικαιώθηκε! Ενός είδους… δικαίωση, όμως, παίρνει και με την ερμηνεία του στον μονόλογο «Έφη. Από το Ευτυχία» που παρουσιάζεται στο Θέατρο Αλκμήνη…

Δεν θυμάμαι ακριβώς πως μπήκε η υποκριτική στη ζωή μου γιατί έχουν περάσει πολλά χρόνια. Ωστόσο, όταν όλα τα παιδάκια έλεγαν πως “εγώ όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω γιατρός, δικηγόρος” κ.ο.κ, εγώ έλεγα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός. Χωρίς συγκεκριμένο λόγο, δηλαδή να έχω κάποιο πρόσωπο στο κοντινό μου περιβάλλον, που να είναι ηθοποιός. Η πρώτη μου επιλογή ήταν η υποκριτική αλλά μετά κοντραρίστηκα λίγο με τους δικούς μου και θεώρησα ότι πρέπει να σπουδάσω και έτσι έζησα δύο χρόνια στην Αμερική σπουδάζοντας οικονομικά. Σκέφτηκα μήπως τα συνδύαζα αλλά δεν γινόταν. Έπειτα από δύο χρόνια, όμως, γύρισα για να σπουδάσω υποκριτική. Θυμάμαι ότι ο πατέρας μου δεν το πήρε καθόλου καλά. Δεν του άρεσε καθόλου σαν ιδέα και είχαμε μεγάλη κόντρα τότε. Εννοείται ότι δεν έχω μετανιώσει για την επιλογή μου. Θα ήμουν αχάριστος αν το έλεγα αυτό. Έκανα αυτό που ήθελα και είμαι ευχαριστημένος γι’ αυτό. Είναι πολύ σημαντικό για έναν άνθρωπο να κάνει αυτό που θέλει και το λέει η ψυχή του.

Οι χρυσές εποχές της τηλεόρασης, ο «πιο γοητευτικός άντρας της δεκαετίας του ’80» και η σχέση του με τα media

Δεν νομίζω ότι θα έρθουν ξανά οι «χρυσές» εποχές και… καλά θα κάνουν. Πρέπει να γίνει μια εξομάλυνση των πραγμάτων σε ότι αφορά τις αμοιβές των συντελεστών. Κάποια στιγμή οι αμοιβές είχαν ξεφύγει και τώρα γίνεται ένας εξορθολογισμός, ώστε να πάει το πράγμα εκεί που πρέπει. Φυσικά και είναι καλό να έχουμε ελληνική μυθοπλασία αλλά όχι 60 σειρές, για να μπορούν να ανταπεξέλθουν και οι παραγωγοί στις υποχρεώσεις τους. Εγώ δεν πρόλαβα να πάρω πολλά λεφτά. Όταν δινόντουσαν τα υψηλά κασέ, εγώ ήμουν εκτός τηλεόρασης. Ακόμα και από τις παλιές ταινίες δεν είχαμε μεγάλα κασέ. Για να είμαι ειλικρινής δεν θεωρώ ότι έχω πάρει πάρα πολλά λεφτά από αυτή την δουλειά, παρόλο που έκανα κάποιες επιτυχίες οι οποίες ήταν λίγες και σποραδικές.
Τη δεκαετία του ’80 που έκανα κάποιες επιτυχίες όσον αφορά τις ταινίες με χαρακτήριζαν τον «πιο γοητευτικό ηθοποιό». Αυτό από τη μία είναι θετικό για σένα, αλλά από την άλλη, σε ότι αφορά τη δουλειά, κάνει και λίγο κακό άμα σε χαρακτηρίζουν κάπως. Είναι σαν να σε αποκλείουν από κάτι άλλο. Συνήθως επικρατεί μια αντίληψη: όποιος είναι ωραίος δεν είναι καλός ηθοποιός ή θα τον παίρνουν μόνο για να κάνει τον ωραίο. Τότε, χρησιμοποιούταν πολλές ταμπέλες. Τώρα, ευτυχώς, όχι τόσο πολύ και μακάρι να εξαφανιστούν τελείως.
Η σχέση μου με τα media είναι πολύ καλή. Δεν έχω κάποιο πρόβλημα ή παράπονο καθ’ όλη τη διάρκεια της πορείας μου και ελπίζω να μην έχουν και αυτά από μένα. Η σχέση μας είναι αυστηρά επαγγελματική. Σίγουρα, κατά καιρούς γράφονται διάφορα αλλά και αυτό είναι μες στο παιχνίδι. Μέχρι στιγμής, πάντως, δεν έχω διαβάσει κάτι που να με έχει φέρει σε δύσκολη θέση».

Η επιτυχία και η επιστροφή στη «Θέση» του

Η επιτυχία είναι καλό να υπάρχει. Έχω ζήσει την επιτυχία και την ζω και τώρα με το «Έλα στη θέση μου στον Alpha. Από τη στιγμή που κάνεις κάτι το οποίο απευθύνεται στον κόσμο είναι ωραίο να βλέπεις ότι υπάρχει ανταπόκριση και όλο αυτό δεν πάει χαμένο. Όσον αφορά τη σειρά, περίμενα από τη πρώτη στιγμή που διάβασα τα πρώτα κείμενα ότι θα γίνει επιτυχία, καθώς είχε όλες τις προδιαγραφές: το κείμενο είναι πολύ καλό, όπως και οι συνεργάτες. Τρία χρόνια τώρα έχουμε ταιριάξει όλοι και έχουμε χημεία και ένα υπέροχο κλίμα».

To στοίχημα του «Έφη. Από το Ευτυχία» και ο απολογισμός ζωής

Είναι η πρώτη φορά που κάνω μονόλογο και δεν σου κρύβω ότι είναι πολύ δύσκολο. Όταν διάβασα το κείμενο τρελάθηκα. είπα «δεν υπάρχει περίπτωση να μην το κάνω». Η Κατερίνα Μαγγανά έχει γράψει ένα κείμενο τόσο απλό, καθημερινό και κατανοητό, θίγοντας μια σειρά θεμάτων που δεν υπάρχει περίπτωση να δει κάποιος το έργο και να μην ταυτιστεί με τον ήρωα. Έχει μια τρομερή αλήθεια. Η αφορμή είναι η ύπαρξη ενός ανεκπλήρωτου έρωτα, που τον έχει στοιχειώσει 20 χρόνια, ενώ δεν μπορεί να ξεπεράσει το γεγονός ότι εξαφανίστηκε από τη ζωή του, χωρίς καμία εξήγηση. Κάπως έτσι, λοιπόν, αυτός ο… έρωτας επανεμφανίζεται μετά από τόσα χρόνια και φέρνει στη ζωή του τα πάνω – κάτω. Στη συνέχεια, ο ήρωας και με αφορμή αυτό το γεγονός, κάνει έναν απολογισμό ζωής. Ψάχνει να δει τι έχει κάνει καλά και τι όχι. Ποια όνειρα του βγήκαν αληθινά και ποια όχι. Κυρίως, όμως, τις σχέσεις του με τους ανθρώπους. Η Κατερίνα Μαγγανά η οποία είναι και ψυχολόγος έχει ασχοληθεί καθαρά με τον άνθρωπο, ενώ ο ήρωας είναι ένας καθημερινός άνθρωπος, ένας φορτηγατζής. Ούτε διανοούμενος ούτε τίποτα άλλο. Προσωπικά αν έκανα απολογισμό θα είχε ότι η ζωή όλων των ανθρώπων. Τα πάνω και τα κάτω της. Χαρές και απογοητεύσεις. Όλοι οι άνθρωποι κάτι θέλαμε να κάνουμε. Κάποια από αυτά τα κάναμε και άλλα όχι. Το θέμα είναι πως προχωράμε. Ευτυχώς, δεν έχω απωθημένα. Ό,τι ήθελα σοβαρά να κάνω στη ζωή μου το έκανα και ότι δεν ήθελα δεν το έκανα. Κι αυτό είναι κάτι που έχει μεγάλη σημασία. Δεν έχω αφήσει ανοιχτούς κύκλους στη ζωή μου για να έχω απωθημένα.

Τα «ναι» και τα «όχι» στην καριέρα του και ο ρόλος του έρωτα

Η αλήθεια είναι ότι δεν έχω υπολογίσει πόσα «ναι» έχω πει και πόσα «όχι», αλλά σίγουρα για τα «όχι» δεν έχω μετανιώσει.Για μένα το πρώτο κριτήριο είναι το κείμενο και οι συντελεστές και όχι το οικονομικό. Προτιμώ να κάνω κάτι που το γουστάρω παρά να συμβιβαστώ. Στη δουλειά μου συμβιβάζομαι μέσα σε λογικά όρια, γιατί δεν γίνεται αλλιώς. Στην προσωπική μου ζωή, όχι, δεν κάνω συμβιβασμούς. Επιλέγω να είμαι με τους ανθρώπους που θέλω και εκεί που θέλω. Δεν βλέπω κανένα λόγο να συμβιβάζεται κανείς και να μην κάνει πράγματά που θέλει.
Για εμένα ο έρωτας είναι η ζωή η ίδια. Πρέπει να ερωτευόμαστε στη ζωή μας με ανθρώπους, δουλειές, καταστάσεις και ιδέες. Μόνο μέσα από τον έρωτα γίνονται πράγματα. Οτιδήποτε άλλο είναι χαλαρό, δεν οδηγεί πουθενά. Από την άλλη, το θέατρο είναι η μισή μου ζωή. Νομίζω για εμάς τους ηθοποιούς το θέατρο είναι η ισορροπία μας, η επαφή μας με τον κόσμο. Ότι πιο σημαντικό στη δουλειά μας.