Η σχέση του με το θέατρο ξεκίνησε από την παιδική του ηλικία. Μεγαλώνοντας, αν και αποφάσισε να σπουδάσει στην Αγγλία κάποιο άλλο επάγγελμα, συνάντησε το θέατρο ξανά στον δρόμο του. Κάπως έτσι ξεκίνησαν όλα και μέσα από δυσκολίες που αντιμετώπισε – τις οποίες ξεπέρασε με γέλιο- ο Πυγμαλίων Δαδακαρίδης έχει χαράξει τη δική του ξεχωριστή πορεία στο χώρο αυτό. Πιστεύει στις ομάδες, στους ανθρώπους, στα παραμύθια και η χαρά του να βρίσκεται στη σκηνή και να παίζει δεν περιγράφεται με καμία άλλη. Φέτος, για τρίτη συνεχόμενη χρόνια τον συναντάμε στο θέατρο Κάππα και στην παράσταση «Δείπνο Ηλιθίων» …

Σε όλη μου τη σχολική διαδρομή είχα πάντοτε μία συνεργασία με τους συμμαθητές και τους καθηγητές μου σε διάφορες θεατρικές ομάδες. Η τελευταία ήταν στο «Θεατρικό εργαστήρι Ραφήνας», όπου τελείωσα και το σχολείο. Παράλληλα, είχα και μια εξαιρετική επιρροή από μία άλλη θεατρική ομάδα «Τα παιδιά του βουνού», που ήταν και είναι ακόμα υπεύθυνη η κυρία Τασούλα Δημοπούλου. Τότε ήταν και η πρώτη μου ουσιαστική επαφή με την πιο σοβαρή πλευρά του πως αντιλαμβάνομαι το θέατρο, γιατί σαν παιδί ήταν για μένα μία απίστευτη χαρά κι ένα υπέροχο παιχνίδι. Την πρώτη φορά που ανέβηκα στη σκηνή ένιωσα μία απίστευτη χαρά, σαν να ήμουν 20 πόντους πάνω από το έδαφος. Σαν παιδί ήμουν πολύ εσωστρεφής με τους συμμαθητές μου. Όμως όταν βρισκόμουν πάνω στη σκηνή μαζί τους είχα μια απίστευτη χαρά . Ήταν σαν μία από τις πιο ωραίες εκδρομές της ζωής μου, μαζί με τους φίλους μου χωρίς γονείς. Ήμουν ένα παιδί όπως όλα… Ζωηρό, άτακτο, με ανάγκη και περιέργεια να γνωρίσω τον κόσμο σε όλες του τις μορφές. Κατάλαβα ότι το θέατρο για μένα ήταν ένας δρόμος, όπου αν και δεν ήμουν ο καλύτερος μαθητής στο σχολείο, με έκανε καλύτερο μαθητή στη ζωή. Ήταν και καρμικό, καθώς αφού δεν διάβασα μικρός… θα διαβάσω το υπόλοιπο της ζωής μου. Δεν σταματάει το διάβασμα, η ανάγνωση, η γνώση και η χαρά του να ακολουθώ ανθρώπους οι οποίοι είναι ιδιαίτεροι, ξεχωριστοί και τους θαυμάζω γι’ αυτό που κάνουν. Οπότε μέχρι σήμερα, από ένα απλό βιβλίο, μέχρι έναν άνθρωπο που έχει ένα απλό «γιατί» να μου αποκαλύψει, η γνώση δεν έχει σταματήσει.

Μετέπειτα, έφυγα και πήγα στην Αγγλία για ένα χρόνο, έχοντας σκοπό να σπουδάσω ουσιαστικά κάτι άλλο. Το θέατρο όμως με συνάντησε και στην δεύτερη πατρίδα μου. Η ανάγκη μου αλλά και αυτό που θεωρώ κάρμα ή τύχη τα έφερε έτσι, ώστε να ενταχθώ πάλι σε ένα θεατρικό σχήμα. Αυτή τη φορά πήγα στην πρώτη μου επαγγελματική οντισιόν όπου με δέχτηκαν στο έργο του Κρίστοφερ Μάρλοου «Ο Εδουάρδος ο Β’». Συνειδητοποίησα τότε, ότι είναι καλύτερα να πιστέψω αυτό το οποίο έρχεται και με ακουμπάει και το ακουμπάω με ανιδιοτέλεια, αλλά και με αγαπάει και το αγαπάω. Η οικογένειά μου στάθηκε δίπλα μου στην απόφαση που είχα πάρει. Θυμάμαι πως όσες φορές είχα πει στον πατέρα μου ότι θα ακολουθήσω κάποιο άλλο επάγγελμα, συνήθως είχε μία αρνητική διάθεση. Όταν όμως του είπα ότι θέλω να γίνω ηθοποιός ήταν απόλυτα σύμφωνος, σαν να ήξερε ότι αυτό θα συμβεί. Για μένα η στήριξη τους ήταν πολύ σημαντική, γιατί το οικογενειακό περιβάλλον ορίζει ένα πλαίσιο ψυχολογίας στη μετέπειτα ζωή μας δίνοντάς μας ουσιαστικές αξίες. Οπότε, ήμουν τυχερός γιατί είχα και έχω σπουδαίους γονείς και οικογένεια.

Οι πρώτες δουλειές & οι δυσκολίες

Τελειώνοντας τη σχολή έκανα πολλές δουλειές. Για παράδειγμα, ήμουν πλασιέ για το διαφημιστικό έντυπο της ανθοκομικής έκθεσης της Κηφισιάς. Δεν πούλησα ούτε μία διαφήμιση. Ήμουν τραγικός. Ακολούθησαν διάφορες δουλειές και συνεργασίες για τον βιοπορισμό. Όταν τελείωσα τη σχολή είχα τη χαρά στο τελευταίο έτος να γνωρίσω έναν υπέροχο σκηνοθέτη και καταπληκτικό άνθρωπο, ίσως τον καλύτερο μοντέρ που είχαμε στην Ελλάδα, τον Αντώνη Τέμπο, ο οποίος μου έδωσε την πρώτη μου τηλεοπτική δουλειά με απόλυτο σεβασμό στον ηθοποιό, στον άνθρωπο, στον φίλο, στην αξία, στην οποιαδήποτε διαφορετικότητα. Οι άνθρωποι που συνεργάστηκα τότε ήταν υπέροχοι, γενναιόδωροι, έδιναν χώρο. Θεατρικά, παράλληλα, κατάφερα μετά από οντισιόν να μπω ως βοηθητικός ηθοποιός στο Εθνικό Θέατρο και στη συνέχεια έφυγα φαντάρος. Μετά το στρατό ήταν κάπως δύσκολα τα πράγματα γιατί είχα εξαφανιστεί ενάμιση χρόνο. Είχα μπει μέσα 110 κιλά και είχα βγει 70. Οπότε έπρεπε να συστηθώ ξανά σε ανθρώπους και εκεί με έναν μαγικό πάλι τρόπο, ενώ υπήρξαν κάποιες αναποδιές και δυσκολίες, αυτή η αναγκαία πίστη που είχα, όχι στο ότι θα τα καταφέρω αλλά στο ότι θα τα καταφέρω να ανήκω κάπου, με βοήθησε. Δεν είχα ποτέ στο κεφάλι μου τη διάθεση του να ξεχωρίσω, καθώς θεωρώ ότι η δουλειά μας είναι ακραία ομαδική και συναδελφική. Ακόμα και έναν μονόλογο να κάνεις, είσαι μέρος μιας ομάδας. Έχω ανάγκη να πιστεύω σε αυτή την οικογενειακή κατάσταση, όσο δύσκολα και να είναι τα πράγματα.

Ήρθαν άνθρωποι στη ζωή μου, οι οποίοι με στήριξαν, με έμαθαν και κυρίως με δίδαξαν κάτι πολύ σημαντικό – και το αναγνωρίζω μετά από τόσα χρόνια- την αναγκαιότητα της πειθαρχίας, του σεβασμού και της ανιδιοτελούς αγάπης που χρειάζεται το θέατρο, όσο και αν σε πληγώνει. Ειδάλλως, αν βάλεις τον εγωισμό σου μέσα σε αυτό, θα γίνεις ναι μεν κάτι μοναδικό, αλλά δεν θα είσαι ενεργός. Εμένα, η ανάγκη μου ήταν και είναι να είμαι ενεργός σε όλα τα κομμάτια του θεάτρου.

Τις δυσκολίες που πέρασα τις αντιμετώπισα με πολύ γέλιο. Στην αρχή στεναχωρήθηκα και έκλαψα όπως όλοι οι άνθρωποι, αλλά επειδή από παιδί είχα πάντα το χιούμορ ως καταλύτη στη ζωή μου, προσπαθούσα να υποκρίνομαι τη δυστυχία μου ως κάτι χαρούμενο ή να υπερπαίζω το δράμα μου. Έτσι μπορώ να βρίσκω τη γαλήνη μου μέσα από αυτό.

Στη δουλειά μου αυτό που με ιντριγκάρει περισσότερο είναι  η σκέψη ότι ένα παραμύθι μπορεί να αλλάξει μία ώρα, ένα λεπτό, ένα δευτερόλεπτο εμάς τους ίδιους τους ηθοποιούς που παίζουμε. Το ότι μπορεί να σε επιστρέψει σε μία πρώιμη παιδική σου ηλικία, να σε κάνει να αισθανθείς συναισθήματα, εποχές, πράγματα και χρώματα με καθαρή αγάπη και απόλυτη ηρεμία. Η χαρά του παιχνιδιού, η ικανότητα να χρησιμοποιείς τη λέξη «παίζω» σε οποιαδήποτε ηλικία, η αναγκαιότητα του να βρίσκεσαι με άλλους ανθρώπους με διαφορετικά χαρίσματα και ταλέντα από εσένα και να πιστεύεις στην έννοια ότι ένα παραμύθι πείθει, είναι και το πιο ουσιαστικό, το οποίο με καθορίζει και μου δίνει τη χαρά και την ενέργεια για να το κάνω. Όλα τα υπόλοιπα τα βρίσκω πολύ μάταια.

Οι συνεργασίες & το πιο όμορφο κομπλιμέντο…
Θυμάμαι πολλά από όλες τις συνεργασίες μου. Στιγμές, τη χαρά μου που συνεργάστηκα με ανθρώπους που θαυμάζω και θα συνεχίσω να θαυμάζω. Τη χαρά της επικοινωνίας που έχεις με έναν άνθρωπο που δεν τον ξέρεις καθόλου και ξαφνικά σε δύο εβδομάδες είναι σαν να είναι φίλος σου 20 χρόνια. Τη χαρά του να πιστεύεις σε ένα παραμύθι και να το βλέπεις να υλοποιείται και να δημιουργείται από το χώρο, από τους ανθρώπους, από τις ανάσες, από τις μυρωδιές, από τα πάντα. Πιστεύω πολύ στους ανθρώπους. Πάντα οι παρέες αλλάζουν τη ζωή μας. Μία ιδέα μπορεί να σου αλλάξει τα πάντα: μια χαρά, μια συνεργασία και από το πουθενά να σε πάει στο δικό σου παράδεισο.

Το πιο σημαντικό και το πιο ωραίο κομπλιμέντο που πήρα ποτέ στη ζωή μου ήταν από τον πατέρα μου. Όταν ήρθε και με είδε σε μία παράσταση μετά από αρκετά χρόνια που εργαζόμουν. Μου είπε: «Μεγάλωσες». Ήταν τόσο όμορφο. Εμπεριείχε ότι μεγάλωσε και εκείνος, μεγάλωσε η σχέση, μεγάλωσα εγώ χρονικά; Μεγάλωσα στο μυαλό του; Δεν ξέρω τι, αλλά ήταν τόσο τίμιο και τόσο ωραίο αυτό που μου είπε που το θυμάμαι ακόμα και σήμερα. Οι γονείς πρέπει να είναι αληθινοί, η ζωή πρέπει να είναι παραμύθι.

«Δείπνο Ηλιθίων» για 3η χρονιά
Ένα παιδί έντεκα χρονών ονειρεύτηκε, κάποια στιγμή βλέποντας διάφορους ηθοποιούς στην τηλεόραση, να παίξει μαζί τους. Ένας από αυτούς ήταν και ο Σπύρος Παπαδόπουλος. Με το πέρασμα του χρόνου ο Σπύρος Παπαδόπουλος και αυτό το παιδί, βρέθηκαν σε μία θεατρική σκηνή. Στη σκηνή αυτή, ο οικοδεσπότης κάθε εβδομάδα βρίσκει ανθρώπους που τους θεωρεί κατώτερους του και τους συναντά  για να τους «κανιβαλήσει» και να διασκεδάσει με την αφέλειά τους. Μόνο που εκείνη την εβδομάδα, ο καλεσμένος του– ο Σπύρος Παπαδόπουλος – έρχεται και τον διαμορφώνει και τον ισορροπεί σε όλα αυτά που έχει ο ίδιος επιλέξει. Συνειδητοποιεί ότι αλλάζει η σχέση με την γυναίκα του, που την υποδύεται η Ξανθή Γεωργίου, με την ερωμένη του που είναι η Άννα Μενενάκου, με τον γιατρό του που είναι ο Χρήστος Σπανός, με τον καλύτερό του φίλο που υποδύεται ο Βασίλης Ρίσβας και τον φίλο του αφελή-ηλίθιου που είναι ο Δημήτρης Μαυρόπουλος. Εκεί βρίσκει μία απίστευτη ισορροπία και τελικά αυτό που μένει στο τέλος είναι αυτό που πρέπει να κάνουμε όλοι οι άνθρωποι. Να αγκαλιάζουμε τους συνανθρώπους μας, να καταλαβαίνουμε από τα λάθη τους, να σταματήσουμε να είμαστε τόσο επικριτικοί και να είναι ο χώρος μας, το μυαλό μας και η ψυχή μας μία αγκαλιά για όλα τα πράγματα, γιατί οφείλουμε να κάνουμε λάθη. Οπότε για να μπορούμε να συγχωρούμε τα δικά μας, πρέπει να συγχωρούμε και των άλλων. Αυτό το παιδί, λέγεται Πυγμαλίωνας και κάθε Τετάρτη με Κυριακή παίζει στο «Δείπνο ηλιθίων» στο Θέατρο Κάππα μαζί με ηθοποιούς που θαυμάζει. Είμαι υπερήφανος και χαρούμενος που είμαι μέρος αυτής της δουλειάς και αυτής της ομάδας και απολαμβάνουμε την αγάπη από τον κόσμο.

Έχω νιώσει πολλές φορές να υποτιμά κάποιος τη νοημοσύνη μου και το έχω κάνει και εγώ σαν παιδί. Αλλά ουσιαστικά δεν ήμουν το παιδί που έκανε bullying. Αντίθετα το δεχόμουν είτε εδώ, είτε στην Αγγλία, γι’ αυτό και συνήθως ήμουν πιο νευρωτικός και απότομος. Όταν πήγαινα για παράδειγμα το καλοκαίρι στην Αγγλία, ήμουν ο «σοκολατένιος» ανάμεσα στους λευκούς, γιατί είχα κάνει και 150 μπάνια στην Ραφήνα. Είχα κάποιους φίλους, αλλά για κάποιους ήμουν ο Έλληνας, ο ξένος. Με πείσμωνε αυτό, αλλά ήμουν περήφανος γιατί έλεγα «συγγνώμη, αλλά μάλλον στραβώνετε γιατί ζω εκεί που πάτε διακοπές. Οπότε περαστικά σας».

Τα όνειρα & το ντεμπούτο του στη σκηνοθεσία στην παράσταση «Homo Greco»
Το γράψιμο το ξεκίνησα περισσότερο στην αρχή για να καλύψω μία ματαιόδοξη πλευρά μου. Ξεκίνησε όταν ήμουν μικρός που φοβόμουν ότι θα πεθάνω και κάποιος δεν θα διαβάσει κάτι που θα είχα στο μυαλό μου (γέλια). Μετά άρχισα να ονειρεύομαι και επειδή τα όνειρά μου ήταν χαοτικά και τεράστια, άρχισα να καταγράφω τις σκέψεις μου για να είναι πιο συγκεκριμένα. Τώρα πια γράφω όταν είναι κάτι καθαρά σημαντικό για μένα ή θεωρώ ότι μου αρέσει.
Κάνω συνέχεια όνειρα. Αυτά που βλέπω στα όνειρά μου, μου βγαίνουν. Έχω ένα τέτοιο χάρισμα. Ευτυχώς ό, τι ονειρεύομαι μπορώ και το ζω. Βέβαια καμιά φορά έχω εφιάλτες και τους ζω και αυτούς. Καλό είναι όμως να υπάρχουν γιατί με ισορροπούν…

Σαν ηθοποιός, μέσα στα χρόνια, προσφέρεις μια πλευρά της οπτικής σου, στην ευθύνη ενός ανθρώπου που λέγεται σκηνοθέτης και έχει ονειρευτεί κάτι. Tα τελευταία δύο χρόνια αισθανόμουν έτοιμος να δείξω αυτό που ονειρευόμουν, αυτό που είχα στο μυαλό μου να το εκφράσω και να το παρουσιάσω μαζί με τη συνεργασία των ανθρώπων που το έχουν γράψει και τους ηθοποιούς που θα το υποδυθούν. Αισθάνθηκα έτοιμος, ήρεμος και από την άλλη είπα «και το χειρότερο πράγμα στον κόσμο να είναι, δεν έχω να αποδείξω κάτι σε κάποιον, γιατί δεν είμαι ένας μέγιστος σκηνοθέτης, προσπαθώ». Πίστεψα λοιπόν στην αναγκαιότητα να κάνω ένα παραμύθι για μεγάλους, μία σάτιρα με μία παιδική αφέλεια, με μία απόλυτη σοβαρότητα στον τρόπο εκτέλεσης και σκέψης. Το έργο αυτό λέγεται «Ηomo Greco» και κάνει πρεμιέρα στις 17 Δεκεμβρίου στο «Θέατρο Σταθμός».

Αυτή η περίοδος είναι βαθιά ασκητική και υπάρχει ελάχιστος χρόνος για τον Πυγμαλίωνα. Αυτός που περιμένει τον Πυγμαλίωνα, σε όλους τους τομείς, αν έχει υπομονή θα τον περιμένει.
Το 2018 ήταν για μένα μία πολύ ωραία, πολύ δημιουργική χρονιά και επειδή είχα και ένα προβληματάκι με τη μέση μου, αυτό με επανέφερε σε μία βαθύτερη σκέψη. Ότι είναι ωραίο να σκέφτεσαι όλα τα υπόλοιπα, αλλά πρέπει καμιά φορά να σκέφτεσαι λίγο και τον εαυτό σου και το σώμα σου και την ψύχη σου. Σίγουρα μετά από αυτό σέβομαι περισσότερο τον εαυτό μου.

Αν έβαζα έναν τίτλο στη ζωή μου, αυτός θα ήταν «Ευχαριστώ!».