Σοφία Μανωλάκου: «Η μόνη πιθανότητα να επιτύχεις στη ζωή σου είναι όταν κάνεις αυτό που πραγματικά σε εκφράζει»

Η Σοφία Μανωλάκου φέτος τον χειμώνα πρωταγωνιστεί στην παράσταση «Ο απρόσκλητος επισκέπτης» στο θέατρο ΕLIART. Η ηθοποιός, μίλησε στο Theaternow.gr για τον ρόλο της, την απόφασή της να ασχοληθεί με την υποκρτική ενώ μάς αποκάλυψε αν αντιμετώπισε δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια στη δουλειά της αλλά και πως τις αντιμετώπισε… 

Πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Την τελεσίδικη απόφαση την πήρα γύρω στα 19 μου χρόνια. Τότε, φοιτούσα ήδη στο οικονομικό τμήμα της Νομικής αλλά… «άλλα ζητεί η ψυχή σου, για άλλα κλαίει…». Συνειδητοποίησα ότι τα οικονομικά τα διάλεξα καθαρά για να έχω επαγγελματική αποκατάσταση λόγω του πτυχίου. Πόσο λάθος πεποίθηση… Η μόνη πιθανότητα να επιτύχεις στη ζωή σου είναι όταν κάνεις αυτό που πραγματικά σε εκφράζει και σου αρέσει.

Όταν ανακοίνωσες στην οικογένειά σου αυτή την απόφαση πως αντέδρασαν;
Νομίζω πως μέσα τους το περίμεναν. Από μικρή ηλικία συμμετείχα σε χορωδίες, σε θεατρικές ομάδες. Ήταν θέμα χρόνου και θάρρους να πάρω την απόφαση. Με ενθάρρυναν και είναι δίπλα μου σε κάθε επιλογή μου και ξέρουν πως όταν αποφασίζω κάτι, το κάνω πολύ συνειδητά.

Τι θυμάσαι από τα πρώτα χρόνια της σχολής και την πρώτη φορά που ανέβηκες στο θεατρικό σανίδι;
Νομίζω στο πρώτο έτος της σχολής ήμουν μία άλλη κοπέλα. Όχι μόνο ως προς τις γνώσεις περί υποκριτικής αλλά και ως προς την οπτική που είχα για τη ζωή. Είχα την τύχη να είμαι στο πρώτο έτος της ίδρυσης της Δραματικής σχολής «Πέτρα» του κύριου Κώστα Αρζόγλου. Οπότε δεν υπήρχαν άλλα έτη πριν. Εμείς ήμασταν τα πρωτάκια και ταυτόχρονα οι μοναδικοί μαθητές της σχολής. Η πρώτη θεατρική παράσταση: Εξετάσεις Ά έτους στο θέατρο Πέτρας το καλοκαίρι 2010. Θυμάμαι πως μας φαινόταν τόσο μεγάλη η σκηνή, σχεδόν μη διαχειρίσιμη.

Τελειώνοτας τη σχολή ήρθαν εύκολα οι πρώτες δουλειές;
Συγκριτικά με την κατάσταση που επικρατεί, ναι ήρθαν εύκολα. Αυτό, όμως, δεν σημαίνει ότι τα άφησα όλα στη τύχη. Έστελνα βιογραφικά, έτρεχα σε ακροάσεις. Ανάμεσα σε πολλά «όχι», ήρθαν κάποια «ναι» που έγιναν όμορφες συνεργασίες.

Αντιμετωπίσες δυσκολίες όλα αυτά τα χρόνια;
Η δουλειά είναι μέρος της ζωής και στη ζωή έρχονται δυσκολίες… Οπότε ναι, υπήρξαν και δυσκολίες στη δουλειά. Όμως, το θέμα είναι πόσο καλός καπετάνιος είσαι. Ακόμα και τώρα, προσπαθώ σε κάθε άσχημη στιγμή να βρίσκω πώς μπορεί να γίνει εύκολη. Δεν κλαψουρίζω αλλά ψάχνω για λύσεις… Επιμονή και πίστη!

Είσαι μια πολύ όμορφη κοπέλα. Υπήρξαν άνθρωποι που αμφισβήτησαν το ταλέντο σου λόγω της εξωτερικής σου εμφάνισης;
Πάντα θα υπάρχει κάποιος που θα σε αμφισβητήσει, στην Ελλάδα ζούμε άλλωστε, είτε γιατί είσαι κοντός είτε ψηλός κτλ. Προσπαθώ να μη μπαίνω στην διαδικασία της απόδειξης. Ο καθένας μας είναι αυτός που είναι με ελλατώματα και προτερήματα που μας κάνουν μοναδικούς. Η αλήθεια είναι πως πολλές φορές μου λένε: «Δεν περιμέναμε να παίζεις καλά» και εγώ τους απαντώ ότι «Γι΄αυτό, όμως, δεν ευθύνομαι εγώ, αλλά το δικό σας μυαλό».

Τι σημαίνει το θέατρο για σένα;
Θέατρο για εμένα είναι η αίσθηση ζωής. Ξέρεις καμιά φορά οι ρυθμοί που ζούμε μας κάνουν να χάνουμε την αίσθηση της ίδιας της ζωής. Το θέατρο εστιάζει στις ιστορίες που εμείς μπορεί να προσπερνάμε φευγαλέα…

Τι είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένη στη δουλειά σου;
Με το θέατρο νιώθω την ίδια ευτυχία, όπως αιθανόμουν παιδί, παίζοντας με τις κούκλες μου..

Υπάρχει κάποια συμβουλή που σου έχουν δώσει την οποία θυμάσαι;
Να ακολουθώ το ένστικτό μου και τελικά είχαν δίκιο.

Φέτος, πρωταγωνιστείς στην παράσταση «Ο απρόσκλητος επισκέπτης». Μίλησέ μας για την υπόθεση αλλά και για τον ρόλο σου…
Στην πυκνή ομίχλη της Νότιας Ουαλίας, ο Μάικλ Σταρκβέντερ χάνει τον έλεγχο του αυτοκινήτου του και πέφτει σε ένα χαντάκι. Βρίσκεται στη μέση του πουθενά και στην προσπάθειά του να βρει βοήθεια, μπαίνει σε μια απομονωμένη έπαυλη. Στην ξεκλείδωτη μπαλκονόπορτα, τον περιμένει μια έκπληξη: Ένας άντρας είναι νεκρός. Λίγο πιο πέρα, μ’ ένα περίστροφο στο χέρι, η σύζυγός του, Λόρα Γουόρικ, την οποία υποδύομαι. Εκείνη, παραδέχεται πως δολοφόνησε το σύζυγό της και ο Μάικλ γοητευμένος από τη νεαρή χήρα, αποφασίζει να τη βοηθήσει, επιχειρώντας να κατασκευάσουν από κοινού ένα ακλόνητο άλλοθι.

Τι είναι πιο σημαντικό για σένα σε μια συνεργασία;
Να έχω συνεργάσιμους συνεργάτες….

 Ξεχωρίζεις κάποια συνεργασία σου μέχρι σήμερα;
Η κάθε μία μου άφησε κάτι, με πήγε ένα βήμα μπροστά είτε επιτυμένο, είτε αποτυχημένο το βήμα πάντα σε πάει μπροστά. Οπότε, ξεχωρίζω την τελευταία συνεργασία γιατί εμπεριέχει όλες τις προηγούμενες…

Αν έβαζες έναν τίτλο στη ζωή σου, ποιος θα ήταν αυτός και γιατί;
«Μ΄ένα όνειρο τρελό…».