Ο Τάκης Παρασκευόπουλος αποφάσισε από νωρίς ότι θέλει να ασχοληθεί με την υποκριτική. Παρά τις δυσκολίες που κλήθηκε να αντιμετωπίσει, δεν το έβαλε κάτω. Ένας εκ των πρωταγωνιστών της παράστασης «Η ζαριά», που παρουσιάζεται στο Αγγέλων Βήμα, μιλά στο Theaternow.gr για αυτή και την καλύτερη ζαριά της ζωής του. 

Πότε και πως αποφάσισες να ασχοληθείς με την υποκριτική;
Στο Γυμνάσιο το αποφάσισα, μετά από παρότρυνση συμμαθητών και καθηγητών. Συνειδητοποίησα ότι αυτό θέλω να κάνω για να αισθάνομαι καλά. Από μικρός μου άρεσε το θέατρο και εμένα μαγεμένος, έπειτα από κάθε παράσταση που παρακολουθούσα.

Αντιμετώπισες δυσκολίες στο ξεκίνημά σου;
Κάθε αρχή και δύσκολη. Ακόμα παλεύω είτε με άλλους είτε με τον εαυτό μου. Σε πάει μόνο του, δεν ξέρεις τι σου ξημερώνει πλέον, αφού όλα αλλάζουν με γοργούς ρυθμούς οπότε προσαρμόζεσαι και παλεύεις με ό,τι έχεις να αντιμετωπίσεις.

Το επάγγελμα που αποφάσισες να ακολουθήσεις είναι τελικά αυτό που είχες ονειρευτεί όταν ξεκινούσες;
Είναι κάτι εντελώς διαφορετικό από αυτό που ονειρευόμουν όταν ήμουν στην σχολή. Ακόμα, το καλό είναι ότι είναι ακόμα πιο όμορφο! Μέρα με τη μέρα με ενθουσιάζει και αυτό που με γεμίζει περισσότερο είναι ότι πρόκειται για έναν ατελείωτο λαβύρινθο, που διαρκώς ανακαλύπτεις νέα πράγματα που σε κάνουν να πληθαίνεις. Προφανώς, δεν είναι όλα ρόδινα αλλά σημασία έχει πως το αντιμετωπίζεις εσύ ο ίδιος.

Τι είναι αυτό που σε κάνει ευτυχισμένο στη δουλειά σου;
Αν έχεις την πολυτέλεια να διαλέξεις ανάμεσα σε ρόλους που θέλεις να κάνεις, όπως επίσης στο τέλος κάθε παράστασης το αίσθημα ο,τι έκανες έναν συνάνθρωπο σου να χαμογελάσει να ψυχαγωγηθεί ή να προβληματιστεί πάνω σε αυτό που του έπαιξες.

Έχεις στερηθεί χρόνο από την προσωπική σου ζωή για την υποκριτική;
Κάποιες φορές στερείσαι τα πάντα και άλλες όχι. Έχει να κάνει τι προτεραιότητες βάζεις στην ζωή σου. Δεν είναι η ζωή μόνο το θέατρο, αλλά είναι κομμάτι της ζωής μου.

Φέτος, σε συναντάμε στην παράσταση «Η ζαριά». Πες μας δύο λόγια για το τι πραγματεύεται το έργο…
Είναι μια μαύρη κωμωδία. Είναι μια ιστορία που βασίζεται πάνω σε μια παρεξήγηση και έχει να κάνει με το πως καμία φορά η ζωή στα φέρνει έτσι ώστε κάποια πράγματα να γίνονται αναπόφευκτα

Μίλησε μας για τον ήρωα που υποδύεσαι και πως κατάφερες να τον προσεγγίσεις…
Έχω τον ρόλο του Μπεκ είναι τυχοδιώκτης, ψευτοαλήτης της εποχής, μάγκας αλλά και λίγο φευγάτος. Έχτισα έναν ρόλο κατά πως τον φαντάστηκα σύμφωνα με αυτά που μου έδωσε το κείμενο και η εποχή του κειμένου.

Η παράσταση αφορά μία ιστορία στην δεκαετία του 1960. Βλέπεις κοινά στοιχεία με την Ελλάδα του σήμερα;
Λίγο ο φόβος της ανεργίας, ο τυχοδιωκτισμός των Ελλήνων, του εύκολου και γρήγορου χρήματος, αν και δεν ξέρω αν είναι φαινόμενο τις εποχής πάρα μάλλον χαρακτηριστικό των Ελλήνων.

Ποιο είναι κατά τη δική σου γνώμη το μήνυμα που θέλει να περάσει η παράσταση;
Πως η ζωή σου βάζει κάποια δεδομένα που οφείλεις να ακολουθήσεις, ακόμα και αν δεν θέλεις απλά επειδή σου έκατσε το ζάρι.

Μέχρι στιγμής, για εσένα, ποια είναι η καλύτερη ζαριά της ζωής σου;
Οι φίλοι μου! Αισθάνομαι πως έχω την τύχη να έχω καλούς και διαφορετικούς μεταξύ τους φίλους γύρω μου, καθώς και η οικογένεια μου, καθένας ξεχωριστά και όλοι μαζί, είναι καλές ζαριές που μου έριξε η ζωή.

Πιστεύεις στην τύχη ή μόνοι μας καθορίζουμε το μέλλον μας και όσα μας αφορούν;
Πιστεύω πως τίποτα δεν είναι προδιαγεγραμμένο. Εμείς καθορίζουμε τη τύχη μας. Είναι θέμα επιλογών. Δεν εννοώ να σου πέσει κεραμίδι στο κεφάλι ή να σου κάτσει το Τζόκερ αλλά προσέχεις, κατά μία έννοια, κοιτάς που περνάς από κάτω ή συμπληρώνεις ένα δελτίο.