Από την πρώτη στιγμή που αποφάσισε να γίνει ηθοποιός, έδωσε τους δικούς του αγώνες για να φτάσει εδώ που είναι σήμερα. Να μετρά πολλά χρόνια στον καλλιτεχνικό χώρο, να έχει αναμετρηθεί με πολλούς και σημαντικούς ρόλους, αλλά και να χαίρει εκτίμησης τόσο των συνεργατών όσο και του κοινού. Ο λόγος για τον Θανάση Κουρλαμπά, ο οποίος, με αφορμή την περιοδεία της παράστασης «ART», μιλά στο theaternow.gr για τη ζωή του, την καλλιτεχνική του πορεία, αλλά όσα θα φέρει το μέλλον στην τηλεόραση και το θέατρο…

Η απόφαση να ασχοληθεί με την υποκριτική
Γεννήθηκα και μεγάλωσα στην Καλαμάτα. Στο σχολείο είχα δύο εξαιρετικούς φιλόλογους, οι οποίοι με έβαλαν στη θεατρική ομάδα του Λυκείου και παρουσιάσαμε τον «Πλούτο» του Αριστοφάνη. Τότε συνειδητοποίησα ότι ο πλούτος των συναισθημάτων με κατά κυριάρχησε. Λίγο αργότερα, ήρθα στην Αθήνα όπου σπούδασα Κοινωνιολογία στο Πάντειο Πανεπιστήμιο και, ταυτόχρονα, πήγαινα στη Δραματική Σχολή του Νίκου Βασταρδή. Ωστόσο, γρήγορα, ξεκαθάρισε μέσα μου για το τι πραγματικά ήθελα. Αυτό ήταν η υποκριτική. Λάτρεψα τη σχέση που δημιουργείται ανάμεσα στον θεατρικό λόγο και πως συνδέει τον άνθρωπο που βρίσκεται πάνω στη σκηνή με τον θεατή.

Τα χρόνια στη Δραματική Σχολή και η καλλιτεχνική πορεία
Τα χρόνια στη Δραματική Σχολή ήταν δύσκολα αλλά και πολύ γεμάτα. Τα πρωινά πήγαινα στο Πανεπιστήμιο και από το μεσημέρι μέχρι το βράδυ στη Δραματική Σχολή, ενώ τα Σαββατοκύριακα δούλευα για να πληρώσω τα δίδακτρα της. Ωστόσο, θυμάμαι όλο το απέραντο παιχνίδι γνώσεων, πραγμάτων, αισθημάτων, περιστατικών και στις δύο σχολές, με όλους τους ανθρώπους που συνυπήρξα. Από εκεί και πέρα, όταν ξεκινάς σε αυτό τον χώρο, χωρίς στρωμένες καταστάσεις και τη βοήθεια κάποιων ανθρώπων, χρειάζεται να πολεμήσεις και να προσπαθήσεις. Προσωπικά είχα την τύχη να βρεθώ στην τροχιά σημαντικών ανθρώπων που με διαμόρφωσαν, όπως οι καθηγητές μου από τη σχολή, καθώς επίσης ο Σπύρος Ευαγγελάτος, με τον οποίο συνεργάστηκα για πολλά χρόνια. Δίπλα του συγκροτήθηκε ένα μεγάλο κομμάτι της προσωπικότητας μου. Μπορεί να μην έχω περάσει δια πυρός και σιδήρου, αλλά έχω κουραστεί, έχω παλέψει και έχω σταθεί τυχερός στις επιλογές που έκανα και στους ανθρώπους που συνάντησα.

Ο κορονοϊός και το πλήγμα του καλλιτεχνικού κλάδου
Όπως όλος ο κόσμος, έτσι και εγώ με τη σύζυγο μου και τα παιδιά μας, κλειστήκαμε στο σπίτι μας και φροντίσαμε τους εαυτούς μας όσο μπορούσαμε καλύτερα. Ήταν μεγάλο σοκ να μένεις κλεισμένος σε ένα σπίτι, να παρακολουθείς τις ειδήσεις, να έχεις ένα αόρατο χέρι φόβου, την οικονομική δυσπραγία, και την άγνοια για το τι θα συμβεί με τη δουλειά σου. Ο δικός μας κλάδος βίωσε ένα απίστευτο συναισθηματικό και ψυχολογικό κατακρήμνισμα. Χάσαμε τη γη κάτω από τα πόδια μας.
Ήταν να συμμετέχω στην καλοκαιρινή περιοδεία του έργου «Αίαντας» του Σοφοκλή, σε σκηνοθεσία Σταύρου Τσακίρη και παραγωγή των αδελφών Τάγαρη, αλλά ακυρώθηκε εξαιτίας της πανδημίας. Εν μέσω καλοκαιριού, όμως, είχα την τύχη και τη χαρά να δεχθώ τηλεφώνημα από τα Αθηναϊκά Θέατρα, και συγκεκριμένα από την Έλενα Κούρκουλα και τον Σταμάτη Φασουλή, για να συμμετάσχω στο υπέροχο έργο της Γιασμίνα Ρεζά «ART».

2020 ART

Το «ART» και ο ρόλος της φιλίας
Στο «ART» συνεργάζομαι με τους σπουδαίους συνεργάτες Χρήστο Χατζηπαναγιώτη και Θανάση Τσαλταμπάση. Πρόκειται για ένα πανέξυπνο έργο, με πάρα πολύ χιούμορ και γέλιο, ενώ ακουμπάει ευαίσθητες χορδές. Στο επίκεντρο του βρίσκονται τρεις άνδρες, οι οποίοι είναι χρόνια φίλοι, και με αφορμή την αγορά ενός πίνακα συγκρούονται. Από εκείνη τη στιγμή βγάζουν πράγματα, θαμμένα συναισθήματα και απόψεις ο ένας για τον άλλον που σχεδόν διαλύεται η φιλία τους.
Η φιλία στη ζωή μου παίζει πάρα πολύ σημαντικό ρόλο. Έχασα τον πατέρα μου στην τρυφερή ηλικία των 15 χρόνων, οπότε μου έλειψε το αντρικό πρότυπο, το οποίο σε ένα μεγάλο βαθμό το αντικατέστησα με τους πολύ σημαντικούς αδελφικούς φίλους που δημιούργησα στην εφηβεία: τον Νίκο, τον Γιώργο, τον Χάρη, τον Σπύρο. Φίλοι που μου κάλυψαν πολύ μεγάλα κενά που είχα και μου έδωσαν τη δυνατότητα να αναπτύξω τον εαυτό μου σε ένα πλαίσιο ασφάλειας, δοσίματος και φιλίας.

Ο συνδυασμός οικογένειας και καριέρας
Όταν προσπαθείς να είσαι «παρών» σε όλα τα σπουδαία και μεγάλα της δουλειάς και της οικογένειας, που είναι η ύψιστη δημιουργία ενός ανθρώπου, είναι δύσκολο να τα καταφέρεις. Ωστόσο, δεν χρειάζεται να είσαι τέλειος, αρκεί να προσπαθείς. Προσωπικά έχω θυσιάσει ένα μεγάλο κομμάτι του εαυτού μου, των απολαύσεων και κάποιων σχέσεων. Η 20ετια που διανύω είναι μεγάλο στοίχημα για να καταφέρω να είμαι όσο γίνεται πιο κοντά στην οικογένεια μου και όσο πιο σωστός και συνεπής στη δουλειά μου. Όχι μόνο επειδή ζω από αυτήν, αλλά και γιατί ζω γι’ αυτήν. Την χαίρομαι και την απολαμβάνω.

Οι «Άγριες μέλισσες» και τα νέα του σχέδια
Είχα την χαρά η Μελίνα Τσαμπάνη και ο Λευτέρης Χαρίτος, με τους οποίους γνωρίζομαι από το παρελθόν, να μου δώσουν ένα σπουδαίο ρόλο. Έναν ομοφυλόφιλο άντρα του ’50, με βεβαρημένο παρελθόν, ο οποίος όμως έχει και τις ρωγμές του. Η παρουσία του Κλεομένη στο Διαφάνι ολοκληρώνεται στον πρώτο κύκλο, ο οποίος μεταφέρθηκε για φέτος, λόγω των εξελίξεων με τον κορονοϊό, με ένα εξαιρετικά δυνατό φινάλε. Οι υπόλοιποι ήρωες συνεχίζουν την πορεία τους. Μετά τις «Άγριες Μέλισσες» θα βρίσκομαι σε μία νέα, κωμική σειρά με τίτλο «Χαιρέτα μου τον πλάτανο», για την οποία έχω ήδη αρχίσει γυρίσματα, σε σενάριο Άγγελου Χασάπογλου και σκηνοθεσία των Ανδρέα Μορφονιού, Θανάση Ιατρίδη, Γιάννη Σπυρώνη. Η εν λόγω σειρά θα προβληθεί στην ΕΡΤ. Όσον αφορά το θέατρο, καλώς εχόντων των πραγμάτων, θα παρουσιάσουμε με τον Γιώργο Γαλίτη, για μία ακόμα χρονιά, το «Θάνατο του Ιβάν Ιλίτς», ενώ έχω την χαρά να βρίσκομαι στο Θέατρο Επί Κολωνώ. Εκεί θα παρουσιάσουμε, με την Παναγιώτα Βλαντή και τον Κωνσταντίνο Λάσκο, το ισπανικό έργο «Νεκρή λίμνη», σε σκηνοθεσία Ελένης Σκότη.

INFO: Η παράσταση «ART» θα βρεθεί την Παρασκευή 4 Σεπτεμβρίου στο Αρχαίο Θέατρο Δίου – Δίον και ολοκληρώνει την καλοκαιρινή της περιοδεία την Κυριακή 6 Σεπτεμβρίου στο Θέατρο Σάρας – Μαρκόπουλο.