Σε μικρή ηλικία, όπως κάθε παιδί, σκεφτόταν να κάνει διάφορα επαγγέλματα. Κι ενώ εκείνη πέρασε στο Δημόσιο Δίκαιο το απέκρυψε από τη μητέρα της. «Είχα αποφασίσει να δώσω εξετάσεις στη Δραματική Σχολή Αθηνών του Γιώργου Θεοδοσιάδη, στην οποία και πέρασα. Τότε το ανακοίνωσα στη μητέρα μου προς φρίκη της, γιατί όταν πήγε να πάρει το απολυτήριο μου τη ρώτησαν: «Η Βάσια πέρασε στο Δημόσιο Δίκαιο και θα πάει σε Δραματική Σχολή;». Εν τω μεταξύ, μέχρι τότε, καμία σχέση. Αν μου έδιναν να πω ένα ποίημα σε σχολική γιορτή, ανέβαινα και έτρεμα σαν το ψάρι» λέει στην αρχή η Βάσια Παναγοπούλου, ενώ καθόμαστε σ’ ένα από τα τραπεζάκια της υπέροχης αυλής του Θεάτρου Χυτήριο. Από ότι αποδείχτηκε έπραξε σωστά. Η επιτυχία ήρθε νωρίς και η ίδια χάρη στο ταλέντο και τον δυναμισμό της έχει καταφέρει να χαράξει τη δική της πορεία αλλά και να κερδίζει δύσκολα στοιχήματα…

Η πρώτη φορά στο θεατρικό σανίδι, το άγχος και ο Δημήτρης Χορν
«Η πρώτη φορά που ανέβηκα στη θεατρική σκηνή ήταν αυτή του Θεάτρου Βέμπο σε μια επιθεώρηση των Χάρη Ρώμα – Θανάση Παπαθανασίου και σκηνοθεσία του Γιώργου Θεοδοσιάδη. Εγώ ανέβαινα για πρώτη φορά στη σκηνή και έπρεπε να πω έναν μονόλογο. Στο τέλος, οι φίλοι μού είπαν ότι μαζί με εμένα έτρεμε όλο το σκηνικό (γέλια).
Με τα χρόνια μαθαίνεις να το ελέγχεις λίγο όλο αυτό. Νομίζω όμως δεν περνάει ποτέ η αγωνία της πρώτης επαφής με το κοινό. Πλέον, γνωρίζοντας περισσότερα πράγματά σε σχέση με το θέατρο, υποβάλλω τον εαυτό μου και τους ηθοποιούς που συνεργάζομαι σε μικρές δόσεις άγχους. Με ποιο τρόπο; Αν από τις πρόβες αρχίσουμε να ερχόμαστε σε επαφή με τον κόσμο, την ημέρα της πρεμιέρας είμαστε λίγο καλύτερα. Ο ηθοποιός δεν σταματάει ποτέ να αγχώνεται.
Είχα την τύχη να γνωρίσω και να κάνω παρέα με τον Δημήτρη Χορν. Κάποια στιγμή τον ρώτησα «μα γιατί δεν παίζετε; Αυτό το ταλέντο που έχετε είναι δώρο Θεού και ανήκει σε όλο τον κόσμο που σας ξέρει και σας θαυμάζει». Τότε μου απάντησε: «Βάσια μου, ούτε για όλα τα εκατομμύρια του κόσμου αυτό που περνάω κάθε φορά: η αγωνία, το πώς χτυπάει η καρδιά μου, ότι θα βγω και από κάτω θα ακούγονται σχόλια τύπου “γέρασε”κ.ο.κ. Δεν το αντέχω».

Η Δραματική Σχολή και οι συμβουλές των καθηγητών
«Είναι απαράδεχτο να μην πηγαίνει σε Δραματική Σχολή κάποιος που θέλει να γίνει ηθοποιός. Είναι απαραίτητο να πάει, γιατί πέρα των τεχνικών ή των θεωρητικών πραγμάτων που μπορεί να διδαχθεί αν έχει δασκάλους όπως είχα εγώ: Άγγελο Αντωνόπουλο, Αλίκη Αλεξανδράκη, Ελένη Νενεδάκη κ.ά. παίρνεις μαθήματα ήθους που τα έχουμε μεγάλη ανάγκη. Υπάρχουν διαφορετικοί τρόποι και δρόμοι που ακολουθεί κάθε Δραματική Σχολή. Αυτό έχει να κάνει με το ποιοι είναι οι διδάσκοντες.
Ένα βράδυ, όταν φοιτούσαμε στο 3ο έτος, μας είχε μαζέψει στο σπίτι του ο Γιώργος Θεοδοσιάδης και μας είπε: «Μη γίνετε μίζεροι και κακόμοιροι, να κατηγορείτε ότι σας φταίνε όλοι οι άλλοι που δεν τα καταφέρνετε εσείς και κάποιοι άλλοι τα καταφέρνουν για κάποιον λόγο. Δεν είναι ότι συνωμοτεί όλο το σύμπαν για να μην τα καταφέρετε». Αυτή η συμβουλή ήταν σημαντική. Πολλές φορές υπάρχει μια πικρία που συνοδεύεται από ένα «ανάθεμα» και δεν ψάχνουμε ποτέ να βρούμε τι μπορεί να κάνουμε λάθος εμείς. Επίσης, δεν μπορούμε να είμαστε όλοι πρώτοι. Είναι πολύ σημαντικός και ο δεύτερος και ο τρίτος, φτάνει να είναι εξαιρετικός. Αν το σκεφτείτε, υπάρχουν πολλά τέτοια παραδείγματα…».

Οι καλές και οι κακές στιγμές στο Θέατρο
«Επέλεξα ένα δρόμο που έχει ρίσκο και προσωπική έκθεση. Ανέλαβα και αναλαμβάνω, πάντα, τις ευθύνες των επιλογών μου, χωρίς να υπεκφεύγω ποτέ. Έχω σταθεί όρθια για να αντιμετωπίσω την όποια δυσκολία κι αν ήρθε. Δόξα τον Θεό δεν ήταν λίγες. Δεν έχω πλήξει (γέλια). Είμαι ένας άνθρωπος που αποζητώ την ηρεμία. Οτιδήποτε μου τη χαλάει, ταυτόχρονα, μου διαταράσσει τον εσωτερικό μου κόσμο. Για να αναπτυχθεί, όμως, αυτό που έχω στο μυαλό μου, πρέπει να έχω και εσωτερική αλλά και εξωτερική ηρεμία».

Το επιχειρηματικό στοίχημα, το Θέατρο Χυτήριο και ο ρόλος της παραγωγού
«Έχω πάρα πολλά θεατρικά πράγματα που θέλω να κάνω. Πέρασα μια περίοδο που ήθελα πολύ το Θέατρο Χυτήριο να σταθεί στα… πόδια του. Ήταν ένα τεράστιο στοίχημα. Όταν το ανέλαβα, όλοι μου έλεγαν ότι είμαι μια τρελή που θέλω να δραστηριοποιηθώ επιχειρηματικά στο θέατρο, πάνω που είχε άρχισε η οικονομική κρίση. Πιστεύω ότι πετύχαμε το στοίχημα και μάλιστα υπάρχει αρκετός κόσμος που μας έχει μιμηθεί, δημιουργώντας πολυχώρους. Δεν έχω μετανιώσει ούτε μια στιγμή. Μπορεί να είναι ένας συνεχής αγώνας, αλλά βλέπεις αυτό που έχεις ονειρευτεί να παίρνει σάρκα και οστά!
Νομίζω είμαι μία καλή παραγωγός γιατί μπορώ να καταλάβω τις ανασφάλειες που μπορεί να έχεις ένας ηθοποιός ούσα από αυτή την πλευρά. Δεν είμαι η παραγωγός που την ενδιαφέρει μόνο το επιχειρηματικό κομμάτι, αλλά μου αρέσει, να έχει ένα ύφος και στυλ που να μην προδίδει αυτό που προσπαθούμε να φτιάξουμε στο Χυτήριο. Η αγάπη μου για αυτό που κάνω είναι αυτή που μ’ έχει κάνει να ασχοληθώ εφ’ όλης της ύλης. Την ίδια ικανοποίηση αισθάνομαι και όταν μεταφράζω ένα κείμενο».

Προσεχώς… «Τι τραβάμε και εμείς οι μάνες»
«Το “Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες” είναι ένα καταπληκτικό βιβλίο της Κατερίνας Μανανεδάκη. Το είχα διαβάσει και γέλαγα πολύ. Κάποια στιγμή συναντηθήκαμε με την Κατερίνα στο Θέατρο Χυτήριο και πίναμε καφέ. Με ρώτησε: «Πώς θα το έβλεπες να γίνεται θεατρικό;». Έτσι ξεκίνησε το ταξίδι. Έχει γίνει μία πολύ καλή διασκευή από τον Πάνο Αμαραντίδη, ενώ από την πρώτη ανάγνωση όλοι οι συντελεστές γελούσαν με τη ψυχή τους. Φυσικά έχει και ευαίσθητες στιγμές, όπως είναι το ταξίδι προς τη μητρότητα.
Το βιβλίο είναι το ταξίδι ενός ζευγαριού. Μία γυναίκα καριέρας ακούει το βιολογικό ρολόι της να χτυπά και θέλει να κάνει παιδί. Ο σύζυγος της, όμως, δεν κινείται στο ίδιο μοτίβο και έχει τις επιφυλάξεις του.Με τη βοήθεια δύο τρελών φιλενάδων που έχει, σκέφτονται ό,τι πιο τρελό και κουλό υπάρχει για να κάνει παιδί.
Προσωπικά δεν βρέθηκα σε αντίστοιχη θέση. Το μαρτυράει η ίδια η ζωή μου, έχοντας κάνει τρία παιδιά. Το πιο σημαντικό επίτευγμα μου είναι ότι έγινα μητέρα. Όποια υγιή ψυχικά γυναίκα και αν ρωτήσεις το ίδιο θα σου πει. Το πιο σημαντικό είναι όταν δίνεις ζωή σ’ ένα άλλο πλάσμα».

Οι θεατρικές κλίκες
«Θεωρώ κακό και ανήθικο να φτιάχνεις κλίκα, όπου κι αν είναι αυτή. Όλοι οι άνθρωποι πρέπει να έχουν ίσες ευκαιρίες. Παράλληλα, όμως, είναι γνωστό ότι οι παρέες γράφουν την ιστορία. Όλοι μας έχουμε κάποιους ανθρώπους που θέλουμε να ‘ναι κοντά μας. Αυτό που είδα να συμβαίνει γύρω μου είναι να βλέπουμε ξανά και ξανά τους ίδιους ανθρώπους. Όσο και να σε σπρώξει ένα ολόκληρο σύστημα, εάν δεν αξίζεις δεν μένεις. Άλλωστε έχουμε δει ουκ ολίγους αστέρες –θεατρικούς και, κυρίως, τηλεοπτικούς- να μην υπάρχουν πια…».

Η επιστροφή ως ηθοποιός στο θέατρο και την τηλεόραση
«Θέλω να σας εξομολογηθώ ότι τον τελευταίο χρόνο είχε αρχίσει να μ’ απασχολεί έντονα το θέμα να ασχοληθώ ξανά με την δουλειά μου ως ηθοποιός. Το δρομολογούσα και θα γίνει στο δεύτερο μέρος της θεατρικής περιόδου σε κάτι που δεν μπορώ να αποκαλύψω. Τηλεοπτικά, η Βάνα Δημητρίου είναι ένας άνθρωπος που έχουμε έρθει κοντά. Όταν η Βάνα σηκώνει το τηλέφωνο και προτείνει ρόλο σ’ εμένα, ξέρει από πριν ότι θα ‘ναι κάτι που θα μου αρέσει. Στη Βάνα μόνο οφείλω. Η Έλλη που θα υποδυθώ στο «Τατουάζ» δεν είναι και ο πιο εύκολος άνθρωπος…
Την τηλεόραση τη φοβάμαι πολύ αλλά η αλήθεια είναι ότι αυτή τη στιγμή δεν περιμένω τίποτα από αυτή. Δεν έχει κάτι να μου δώσει. Να με ξεχωρίσει από το πλήθος; Το μόνο που μ’ ενδιαφέρει είναι να είμαι με καλούς συνεργάτες, να παίζω ενδιαφέροντες ρόλους και όχι να περιφέρω την ύπαρξη μου. Εγώ κατάφερα στους ρόλους που έπαιξα να λέει ο κόσμος: «Η Βάσια Παναγοπούλου είναι μια καλή ηθοποιός». Και αυτό είναι το πιο σημαντικό από όλα. Ακόμη, η ματαιοδοξία μου είναι χορτάτη γιατί η επιτυχία ήρθε εύκολα και, ούτως ή άλλως, δεν είναι αυτοσκοπός μου».

INFO: Η θεατρική μεταφορά του best seller «Τι τραβάμε κι εμείς οι μάνες», πρόκειται να ανέβει στη σκηνή του Θεάτρου Χυτήριο στις 23 Νοεμβρίου.